ทดลองอ่าน ผิดชาติผิดภพ หวนรักจอมมาร บทที่ 9-10

บทที่ 10

ชุยเสียวเสี่ยวมิได้อธิบายให้ศิษย์พี่ทั้งสองฟังอย่างชัดเจน กระทั่งช่วงที่ขุดเก็บผักป่าอยู่เพียงลำพังนางถึงค่อยเล่าให้ศิษย์พี่รองฟังโดยละเอียด

เมื่อเจียงหนานมู่ได้ฟังดังนั้นก็เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย “เจ้าว่าที่ฉินหลิงเซียวมาขอแต่งงานไม่ใช่แค่อยากช่วยแก้พิษให้เจ้าอย่างนั้นหรือ”

ชุยเสียวเสี่ยวกำลังเดินนำสุนัขแก่จี๋เสียงไปขุดผักริมทางด้านหนึ่ง นางปาดเช็ดเหงื่อบนหน้าผากพลางกล่าวว่า “แม้ชื่อเสียงของสำนักกระบี่เก้าชั้นฟ้าจะฟังดูประเสริฐเลิศล้ำ แต่ศิษย์ทรยศที่สามารถสังหารอาจารย์ตนเองได้จะเป็นคนดีมีคุณธรรมของโลกแบบใดกัน ถึงพลังตบะของเขาจะสูงส่ง ทว่าหากดูกันเรื่องการประพฤติตนก็นับว่าด้อยกว่าอาจารย์ของพวกเราไกลโข ข้าเคยสาบานกับท่านอาจารย์ไว้ว่าจะกลับตัวกลับใจเป็นคนใหม่ สืบทอดสำนักยันต์คาถาให้เจริญรุ่งเรือง แล้วข้าจะยอมอุทิศกายเกี่ยวดองกับสำนักใหญ่ตดสุนัขอะไรนั่นให้เสื่อมเสียชื่อเสียงของสำนักยันต์คาถาเราเพียงเพราะโดนข่มขู่ได้อย่างไรกัน”

เจียงหนานมู่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง หลังจากอาจารย์จากโลกไป ชุยเสียวเสี่ยวผู้นี้ก็ดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นคนละคนไปแล้วจริงๆ นางมิได้ชิงชังผู้คนโกรธแค้นโลกหล้าอีกต่อไปแล้ว นิสัยใจคอก็ดีขึ้นไม่น้อยเลย

จนอดสงสัยขึ้นมาไม่ได้ว่าในช่วงเวลาสามวันสามคืนที่อาจารย์พาชุยเสียวเสี่ยวไปฝึกบำเพ็ญในถ้ำบนเขาหลิงซานก่อนหน้าที่เขาจะจากไปเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้นกันแน่

เหตุใดพอออกมาจากถ้ำอาจารย์จึงดูอ่อนระโหยโรยแรง ไร้กำลังวังชาอย่างรวดเร็วราวกับสูญสิ้นปราณปฐมไปจนหมด หลังจากนั้นก็สิ้นใจลงอย่างกะทันหัน ฝ่ายชุยเสียวเสี่ยวก็ดูเหมือนเปลี่ยนเป็นคนใหม่ นิสัยไม่ดื้อรั้นเหลวไหลเหมือนแต่ก่อนแล้ว

ขณะที่เจียงหนานมู่คิดจะลองเลียบเคียงถาม ชุยเสียวเสี่ยวก็เม้มปาก ก่อนจะเอ่ยถามเบาๆ ขึ้นก่อน “ท่านเคยได้ยินเรื่อง ‘เวทย้อนทวนหวนกาล’ หรือไม่”

เจียงหนานมู่ส่ายหน้า นางไม่เคยได้ยินเรื่องนี้เลย

ชุยเสียวเสี่ยวยิ้มแห้ง มิได้พูดอะไรต่อ แต่มือของนางกลับขุดผักป่าช้าลง ในใจอดนึกย้อนถึงตอนที่นางเก็บตัวอยู่ในถ้ำกับอาจารย์ก่อนวาระสุดท้ายของเขาไม่ได้…

มีเพียงนางเท่านั้นที่รู้ว่าอาจารย์ถังโหย่วซู่ใช้พลังตบะที่บำเพ็ญเพียรมาทั้งชีวิตร่ายเวทย้อนทวนหวนกาลเพียงเพื่อทำให้นางได้เห็นภาพฉากที่ไม่อาจลืมเลือนที่สุดในฝันร้ายของนางอีกครั้ง

นางหลงคิดมาเสมอว่าที่มารดาใจร้ายถึงขั้นขายบุตรสาวทิ้งก็เพราะดวงชะตาของนางเลวร้ายจึงอยากผลักไสดาวหายนะไปให้พ้นๆ

ชุยเสียวเสี่ยวยืนอยู่ข้างรถม้า เห็นกับตาว่าหลังจากรถม้าพาเด็กหญิงน้ำตาอาบแก้มจากไปแล้ว มารดาผู้ผ่ายผอมอมโรคถึงค่อยออกมาจากบ้านเก่าโทรมด้วยอาการสั่นเทิ้ม

มารดาของนางก็มีน้ำตานองหน้าเช่นกัน สายตานางทอดมองรถม้าแล่นห่างออกไปไกล

น้าชายยังบ่นมารดาด้วยว่า ‘เวลาคนเขาขายบุตรสาว ถ้าเป็นสัญญาตลอดชีวิต อย่างน้อยๆ ก็ต้องได้สักสิบตำลึง แต่ท่านขายไปเพียงสามตำลึง ทั้งยังยกเงินสามตำลึงให้คนขับรถม้าอีก นี่มันเหตุผลอะไรกัน ท่านพี่ ท่านป่วยจนเลอะเลือนแล้ว!’