ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

สกุลเนี่ยมีพี่น้องมากมาย ขาดคนพิการเช่นเขาไปสักคนก็คงมิเป็นไร ท่านพ่อจึงส่งเขามาอยู่ที่คฤหาสน์ตัวเอ๋อร์ที่ทิ้งรกร้างมานานแห่งนี้ ทิ้งให้เขาใช้ชีวิตด้วยตนเองตามลำพัง ณ สถานที่แห่งนี้

เสียงประตูปิดลงดังตึง ทำให้เขาตกใจได้สติกลับคืน ถึงพบว่าพี่ใหญ่ไปแล้ว

ไปแล้ว ไปแล้ว…ไปกันหมดแล้ว

อย่างไรในแผ่นดินนี้ยังมี ‘เขา’ อีกคน ในสายตาของท่านพ่อ เขาไม่มีประโยชน์อีกแล้ว ถูกทิ้งแล้ว ถูกทิ้งแล้วจริงๆ

จู่ๆ ความเจ็บปวดก็ถาโถมขึ้นมาจากส่วนท้อง ไม่เหมือนความเจ็บปวดที่ถูกเผาไหม้ก่อนหน้า แต่กลับเหมือนถูกวิญญาณกดทับร่างกายจนหายใจไม่ออก

“นี่ ไม่ตื่นหรือ ตายหรือไม่” เสียงดังมาจากบริเวณท้อง สัมผัสอ่อนๆ นุ่มๆ นั่นมันเด็กหญิงเมื่อครู่?

นาง…นางนั่งบนท้องเขา?

เขายังรู้สึกถึงลำตัวที่เอนมาด้านหน้าของนาง ทิ้งน้ำหนักทั้งหมดลงบนตัวของเขา หน้าผากเย็นๆ แตะถูกผ้าพันแผลบนใบหน้าของเขา

“ท่านป้าเรือนข้างๆ บอกให้ข้ามาดูแลคนอัปลักษณ์ คือเจ้าใช่หรือไม่คนอัปลักษณ์ อัปลักษณ์? เจ้าอัปลักษณ์ขนาดไหน ข้าอยากรู้จริงๆ”

คำว่า ‘อัปลักษณ์’ หลายคำเรียงหน้ากันทะลวงเข้าสู่ห้องหัวใจของเขา เขาโมโหสุดขีดขึ้นมาทันที จึงออกแรงผลักตัวนางออกแล้วร้องตะโกน

“ไสหัวไป!”

เขาเบิกสองตาขึ้นในฉับพลัน เห็นนางกลิ้งตกเตียงดังตุบอย่างไม่ทันตั้งตัว ราวกับกบคว่ำคะมำไปบนพื้น ก้นน้อยๆ หันหาเขาพอดี

นางสวมชุดผ้าฝ้ายลายดอกไม้ดอกเล็กละเอียด ผมดำขลับมัดเป็นมวยสองจุก รูปร่างเล็ก สองมือยันพื้นข้างหน้าเหมือนจะไต่ลุกขึ้นมา ทว่ามือเท้าก็อ่อนแรงล้มคะมำลงไปบนพื้นอีกรอบ

“เจ้า…พวกต่ำช้า ไสหัวออกไปเดี๋ยวนี้!” เขาตะโกนด้วยความโมโห ลำคอราวกับถูกไฟเผาไออย่างหนักออกมาหลายครั้ง

ลำตัวนางเลื้อยขยุกขยิก ไถลถอยหลังไป วาดเป็นรอยเลือดเส้นหนึ่งจากตรงกลางห้องพอดี

เขาไม่ทันตกใจ นางก็กระเด้งตัวขึ้นมา หันหน้าโค้งคำนับเขา แล้วกล่าวด้วยเสียงเด็ก

“สวัสดีคุณชายแปด ข้าชื่อเลี่ยนยาง ต่อจากนี้จะรับหน้าที่พ่อบ้านคอยปรนนิบัติรับใช้เจ้า”

พ่อบ้าน?!

เห็นจมูกของนางเลือดไหลติดอยู่ ความรู้สึกผิดของเขาเพิ่มขึ้นเล็กน้อย แต่หางตาเหลือบเห็นตนเองถูกห่อผ้าอย่างน่าสมเพชไปทั้งตัวจนไม่เหลือที่ว่าง อาการบาดเจ็บเล็กน้อยของนางนั้นไม่เห็นมีอะไรให้น่ารู้สึกผิด?

“พ่อบ้านอะไรกัน พ่อบ้านเป็นบุรุษ อีกทั้งเจ้าก็ไม่คู่ควร เป็นได้แค่เด็กรับใช้ของข้าเท่านั้น!”

“แต่พ่อบ้านฟังดูไพเราะกว่า” นางกล่าวด้วยความดื้อดึงพลางเช็ดเลือดที่จมูกอย่างแรง แล้วเอ่ยด้วยเสียงอ่อนนุ่ม “ท่านปู่หวังข้างบ้านท่านพ่อข้าก็เป็นพ่อบ้านของตระกูลเฉิง ฟังดูมีสง่าราศีมาก”