ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

เลือดที่จมูกของนางเช็ดแล้ว แต่ก็ยังไหลออกมาอีกราวกับห้ามไม่อยู่ เขาใจเต้นเร็วขึ้น ความรู้สึกผิดเริ่มรุมรัด หางตาแลเห็นนางเดินเข้ามาใกล้ หยิบผ้าห่มของเขาขึ้นมาเช็ดเลือดอย่างเงียบๆ

“เจ้าทำอะไร” เขาตีมือต่ำต้อยของนางที่หยิบผ้าห่ม “ห้ามแตะต้องของของข้า”

นางเงยหน้าขึ้นด้วยความงุนงง จดจ่อมองดวงตาของเขาครู่หนึ่งแล้วใช้มือแกว่งไปมาตรงหน้าเขา เลือดที่จมูกไหลช้าๆ ออกมาจากรูจมูกน้อยๆ ของนางอีก ในที่สุดเขาก็ทนไม่ไหว ยื่นมือสะเปะสะปะไปคลำหานาง

“เจ้ามานี่ ข้าจะคลำดูใบหน้าเจ้า”

“อ้อ” นางเดินก้าวไปข้างหน้าอย่างโงนเงนเล็กน้อย

เขาข่มอารมณ์ไว้ ลูบบนใบหน้าอันเนียนนุ่มของนาง แสร้งทำเป็นลูบจากดวงตาของนางลงมา นางไม่แม้แต่จะกะพริบตา ยังจ้องเขม็งที่เขา เขาข่มความรังเกียจไว้ภายใน ลูบที่เลือดสดใต้จมูก ก่อนที่จะแสร้งเอ่ยขึ้นด้วยความตื่นตระหนก

“เจ้าเลือดไหลแล้ว!”

“ไม่เป็นไร เลือดของเลี่ยนยางมีเยอะแยะ ไหลได้อีกนานมาก” นางเอนศีรษะไปด้านหลังแหงนหน้าขึ้นตามแรงของเขา นัยน์ตายังคงเหลือบมองใบหน้าเขาอย่างประหลาดใจ

ใบหน้าเขามีอะไรน่ามอง อยากจะมองทะลุไปเห็นหน้าตาอัปลักษณ์ของเขาภายใต้ผ้าพันแผลอย่างนั้นหรือ เขาโกรธอย่างที่สุด ใช้สองมือปิดตาอันน่ารังเกียจคู่นั้นของนาง

“คุณชายแปด ทำเช่นนี้ข้ามองไม่เห็น”

“มองไม่เห็นก็ดี ตาบอดไปเลยยิ่งดี! ตาบอดให้หมดทุกคนเลยดีที่สุด!”

“เช่นนั้นไม่ดีหรอก หากข้าตาบอด ก็มองไม่เห็น ถ้ามองไม่เห็น ข้าก็เป็นพ่อบ้านไม่ได้น่ะสิ”

“เจ้าเป็นแค่เด็กรับใช้ต่ำต้อย คู่ควรเป็นพ่อบ้านได้หรือ”

“เช่นนั้นคุณชายแปดเรียกข้าว่าเด็กรับใช้ก็ได้ เมื่อครู่ข้าตามคุณชายใหญ่เข้ามาในเรือนนี้ ก็พบว่าที่นี่ไม่มีผู้ใดสักคน คุณชายใหญ่บอกว่าเขามีเวลากระชั้น ซื้อตัวคนรับใช้อื่นไม่ทัน อีกประเดี๋ยวจึงให้ข้าไปจัดหาคนงานกับคุณชายสี่ที่หอหยั่งซิน คุณชายแปดต้องการคนจำนวนเท่าใดหรือ”

“ข้าไม่ต้องการผู้ใดทั้งนั้น! ห้ามเจ้าไปหอหยั่งซิน…ไม่สิ เจ้าเองก็ไสหัวออกไปด้วย ข้าไม่ต้องการเจ้า!” พูดจบพลันรู้สึกว้าวุ่นในใจ นึกถึงเรื่องบาดแผลที่ยากจะหายเป็นปกตินั้น เขาจึงระบายอารมณ์ออกด้วยการถีบตัวนางออกไป

อาการบาดเจ็บของเขาเพิ่งเริ่มหาย บนตัวยังคงมีบาดแผลฉกรรจ์ เรี่ยวแรงไม่สู้ที่ผ่านมา แต่ก็ยังสามารถถีบนางกระเด็นไปได้

นางไม่ทันตั้งรับจึงกระเด็นดิ่งไปชนม้านั่ง แล้วล้มลงศีรษะฟาดกับพื้นเสียงดังตึง