ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

เสียงชนและเสียงศีรษะฟาดพื้นดังมาก ดังจนทำให้เขาใจเต้นตุบไปชั่วขณะ มองดูนางนอนนิ่งไม่ไหวติง คิดว่านาง…ถูกตนเองถีบกระเด็นตายเสียแล้ว

“เจ้า…เจ้า…”

จู่ๆ นางก็ลืมตาลุกขึ้นอย่างกระฉับกระเฉงหมายจะยืนให้อยู่ แต่ก็ตาลายล้มนั่งลงไปอีกรอบ

“ข้า…ข้าอยากอาเจียน…”

“เจ้า…ไสหัวออกไปอาเจียนข้างนอก!”

“ข้าสบายดี…ไม่อาเจียนแล้ว” นางพยายามอยู่สองสามครั้งถึงจะยืนขึ้นได้ เดินโซเซจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่มาหาเขา “คุณชายแปดอย่าไล่ข้า คุณชายใหญ่ซื้อตัวข้ามาดูแลเจ้า ถ้าเจ้าไล่ข้าไป ที่บ้านท่านพ่อข้าจะต้องหิวตายแน่…หิว? จริงสิ คุณชายแปด ใกล้เที่ยงแล้ว เจ้าหิวหรือไม่ เลี่ยนยางจะไปเตรียมอาหาร” นางพลันเปลี่ยนทิศทาง หมุนตัวเดินโซเซไปทางประตู

นางจะเปิดประตู แต่กลับชนกับบานประตูเสียแทน พยายามอยู่หลายครั้งกว่าจะจับมือจับประตูได้ แล้วหันกลับมากล่าวด้วยรอยยิ้ม

“คุณชายแปด เดี๋ยวข้ากลับมา”

เขาจ้องมองท้ายทอยของนางแล้วตะโกนตอบด้วยใจหวิว “เจ้า…ไสหัวไปเลย! ข้าไม่อยากเห็นหน้าเจ้าอีก! ออกไป!” จากนั้นเอาผ้าห่มคลุมโปงศีรษะตนเองทันที

ศีรษะท้ายทอยของนาง…ถูกเขาทำแตกแล้ว!

ส่วนลึกในใจเขากำลังรู้สึกผิด เหตุใดต้องรู้สึกผิด ดูชีวิตเขาพังยับเยินจนเป็นเช่นนี้แล้ว เหตุใดเขารังแกนางแล้วยังรู้สึกผิดได้ถึงเพียงนี้

เขาคาดหวังให้ทุกคนในโลกประสบเหตุการณ์เช่นเดียวเขา ถูกทำลายอนาคตอันงดงามเสียจนหมดสิ้น ความคิดของเขาเห็นแก่ตัว แต่มันก็เป็นความจริงที่สุด เขาหวังให้ทุกคนถูกไฟลวกมีแผลเป็น จะได้ไม่ต้องมีผู้ใดมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ อีก

พี่ใหญ่ไปแล้ว ตอนนี้ยังจะมีผู้ใดใส่ใจเขาอีก ตั้งแต่เขาเกิดมาจนถึงตอนนี้ พบหน้าพี่ใหญ่ใช้นิ้วนับครั้งได้ ทว่าเมื่อพี่น้องในบ้านเกิดเรื่อง พี่ใหญ่ก็จะปรากฏตัวเสมอ

“เหตุใดต้องซื้อเด็กหญิงตัวน้อยเช่นนั้นให้ข้า” เขาเอ่ยถามตนเองไม่หยุด

หากพี่ใหญ่มีใจจริง ควรจะหาชายหนุ่มวัยฉกรรจ์มาเป็นแขนขาให้เขา เหตุอันใดจึงเอาเด็กหญิงตัวเล็กหน้าตาสะสวยมาแทนด้วยเล่า

“เขาทำอะไร ข้าเดาไม่เคยออกเลย” เขาก็ไม่อยากคาดเดาอีก คิดได้เพียงหดตนเองเข้าในกระดอง เป็นเช่นนี้ไปตลอดชีวิต

ใบหน้าเขาเกินเยียวยาแล้ว เขารู้ เมื่อคืนเขาลอบแกะผ้าพันแผลออก เห็นใบหน้าที่มีแผลเป็น…พอนึกถึงใบหน้าที่ชวนฝันร้ายนั้น เขาก็ทุบเตียงราวกับเป็นบ้าทันที

“ข้าจบสิ้นแล้ว สมใจเจ้าแล้วสิ! จากนี้ไปบนโลกก็มีแต่เจ้าเพียงผู้เดียวแล้ว! ข้าเกลียดยิ่งนัก! เกลียดตนเองที่ตอนนั้นใจคอโหดเหี้ยมไม่เท่าเจ้า ข้าเกลียดเจ้า เกลียดเจ้า ชั่วชีวิตนี้จะไม่มีทางอภัยให้เจ้าเด็ดขาด!” เขากัดฟันพูดขึ้นด้วยน้ำตาคลอเบ้า