ทดลองอ่าน ผู้ดูแลสอนรัก ชุด คุณชายสกุลเนี่ย

เขาไม่กล้าตะโกนเสียงดัง เพราะกลัวทำให้เนี่ยมี่หยางผู้เป็นพี่สี่ที่หอหยั่งซินจะตื่นตระหนก

ที่คฤหาสน์ตัวเอ๋อร์แห่งนี้ นอกจากพี่สี่ ก็มีเพียงเขา เขาถูกทอดทิ้งไว้ที่นี่ แต่พี่สี่มิใช่เช่นนั้น อีกฝ่ายมาเพื่อรักษาตัว เป็นพี่น้องเหมือนกัน แต่การถูกปฏิบัติช่างแตกต่างกันเหลือเกิน

นี่นับเป็นอะไร นับเป็นอะไรกัน

ต้นอ่อนแห่งความเกลียดชังกำเนิดขึ้นภายในใจ เขาไม่ยับยั้งมัน ได้แต่หวังว่าวันหนึ่งความเกลียดชังจะบีบตนเองจนเป็นบ้า อย่างน้อยก็ไม่ต้องคลุ้มคลั่งทุกวันคืนเพราะนึกถึงใบหน้านั้น

ระยะนี้ทรวงอกราวกับมีของหนักกดทับจนหายใจไม่ออก

อาจเพราะมารดาที่ด่วนจากไปเห็นเขาน่าสงสาร จึงมารับตัวเขาแล้ว หรืออาจเพราะไฟไหม้ครานั้นเผาไหม้ทำลายทรวงอกเขาเสียหาย พวกหมอที่เคยมารักษาล้วนเป็นหมอกำมะลอทั้งนั้นกระมัง เขาบาดเจ็บภายในตรงไหนยังไม่รู้เลย

หนักยิ่งนัก…หนักจนทำให้เขาฝันร้ายต่อเนื่อง เขาร้องโอดครวญออกมาอย่างทนไม่ไหว

เขาเหงื่อชุ่มไปทั้งศีรษะ ในที่สุดก็หลุดจากความฝันได้ ค่อยๆ ลืมตาขึ้น และภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตะลึงงัน

นางกำลังนั่งคุกเข่าอยู่บนทรวงอกเขา?!

นี่มันอะไรกัน! เขาเพิ่งอายุสิบขวบ ยังเติบโตไม่เต็มที่ นางนั่งบนตัวเขาไม่กลัวทำให้ร่างกายเขาเสียหายหรือ

นางขมวดคิ้ว “คุณชายแปดตื่นแล้ว…” จู่ๆ นางก็ล้มมาหาเขา จิตใต้สำนึกบอกให้เขาหลบ แต่ครึ่งตัวถูกทับอยู่ จึงทำได้เพียงหันหน้าหนีทัน ปล่อยให้นางล้มฟุบไปบนหมอนของเขา

“เจ้าทำอะไรของเจ้า คิดว่าข้าบาดเจ็บแล้วจะถีบเจ้าออกประตูไปไม่ได้หรือ ผู้ใดอนุญาตให้เจ้าเข้ามา!”

“ข้าปวดหัวมาก” นางพยายามฝืนลืมตา “แต่คุณชายใหญ่สั่งให้ข้าเฝ้าเจ้าตลอดทั้งคืน ห้ามไปไหน”

เขาโมโหขึ้นมาแล้ว จงใจเมินเฉยคำพูดประโยคแรกของนาง แล้วผลักนางออก

“เจ้านายของเจ้าคือข้าหรือว่าเขา ข้าให้เจ้าไสหัวออกไปนอนข้างนอก เจ้าเข้ามาทำอะไร ทั้งยังกล้ามาทับบนตัวข้าอีก ไม่กลัวข้าเอาแส้ฟาดเจ้าหรือ”

“คุณชายแปดอย่าไล่ข้า คุณชายใหญ่บอกว่าถ้าข้าไปจากที่นี่แม้เพียงก้าวเดียว เขาจะเอาเงินทั้งหมดกลับคืน ที่บ้านท่านพ่อข้าต้องการเงิน ถ้าเอากลับคืนพวกเขาจะต้องหิวตายแน่”

“บ้านพ่อเจ้า? บ้านพ่อเจ้าอะไรกัน นั่นก็บ้านเจ้าไม่ใช่หรือ จะพูดยังพูดไม่ถูก น่าอับอายขายหน้าจริง!”