ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 3

ซูเพียนจื่อนั่งอยู่บนร่างของฝูอวิ๋น นิ่งมองไปยังทิศทางที่สัตว์อสูรล่าถอยไป ส่วนเด็กน้อยสองคนที่รอดตายมาได้อย่างหวุดหวิดนั้นต่างกำลังแหงนหน้ามองดูผู้มีพระคุณอยู่ ในใจรู้สึกเพียงว่าพี่สาวเทพธิดาผู้ช่วยชีวิตพวกตนมีบุคลิกที่สูงส่งเกินเอื้อมยากจับต้องได้ หารู้ไม่ว่าแท้จริงแล้วนางถูกเขย่าขวัญจนสติหลุดลอยไปยังไม่กลับคืนมาต่างหาก

เมื่อชาวบ้านในตัวอำเภอซึ่งหลบซ่อนอยู่ในที่ลับเห็นว่าไม่ได้ยินเสียงของสัตว์อสูรพักใหญ่แล้ว สองสามคนที่ใจกล้าหน่อยจึงปีนออกมาดูสถานการณ์ก่อน แล้วก็ได้เห็นภาพเหตุการณ์นี้เข้าพอดี…ท่ามกลางถนนในตัวอำเภออันว่างเปล่า สาวน้อยผมยาวในอาภรณ์ขาวดุจหิมะกำลังนั่งนิ่งอยู่บนอาชาเทพ สายตาของนางทอดมองไปยังที่ห่างไกล แสงจันทร์สกาวที่สาดฉายบนร่างคล้ายฉาบรัศมีอันบริสุทธิ์และศักดิ์สิทธิ์ไว้ทั่วตัวนาง พลังอันสูงส่งที่แผ่ซ่านออกมานั้นต่อให้อยู่ห่างไกลก็ยังสามารถสัมผัสได้

ชาวบ้านคนอื่นๆ พอได้ยินข่าวนี้ต่างก็อดไม่ได้ที่จะวิ่งออกจากห้องใต้ดินของบ้านตน พากันไปรายล้อมอยู่ใกล้ๆ นางแล้วก้มหน้าหมอบกราบ ปากก็พร่ำพูดว่า “ขอบพระคุณองค์ท่านที่ช่วยชีวิตๆ”

ในที่สุดซูเพียนจื่อที่ถูกฝูอวิ๋นเรียกเตือนก็ได้สติกลับคืนมา และพบว่าเด็กชายที่ตนเองเพิ่งช่วยไว้คุกเข่ากับพื้นดังตุ้บ พูดอ้อนวอนเสียงดัง “พี่สาวเทพธิดา ท่านรับข้าเป็นศิษย์ได้หรือไม่ขอรับ ข้าจะขยันฝึกวิชา ขอร้องท่านล่ะ!”

ซูเพียนจื่อพลันว้าวุ่นใจ ตนเองยังเป็นคนนอกแวดวงวิชาเชิงยุทธ์อยู่ด้วยซ้ำ อีกทั้งเพิ่งจะมาถึงต่างถิ่นไม่ทันไร สถานที่หรือผู้คนก็ล้วนไม่คุ้นเคย ตนเองยังเอาตัวไม่รอด แล้วจะให้เด็กน้อยสองคนมาติดสอยห้อยตามได้อย่างไรกันเล่า

ฝูอวิ๋นตอบสนองว่องไวยิ่ง มันก้มหน้าเอ่ยกับเด็กชายทันที “เจ้ามีวาสนากับนายข้าในภายภาคหน้า ไม่ใช่ในเวลานี้ นายข้ายังมีงานสำคัญยิ่งที่ต้องไปทำ ไม่อาจให้เจ้าอยู่ข้างกายได้”

ดวงตาที่สว่างสดใสของเด็กชายพลันเปลี่ยนเป็นหม่นหมอง

ซูเพียนจื่อเคยถูกผู้อื่นปฏิเสธมานับครั้งไม่ถ้วนตั้งแต่เล็ก มีหรือจะไม่เข้าใจความรู้สึกนั้น ดูจากเสื้อผ้าขาดวิ่นบนร่างของพี่น้องคู่นี้แล้ว ชีวิตเมื่อก่อนคงไม่ดีเท่าไรแน่ ยิ่งนึกถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ที่คนทั้งอำเภอไปซ่อนตัวกันหมด แต่กลับทิ้งสองพี่น้องนี้ไว้ข้างนอกให้เผชิญหน้ากับสัตว์อสูรที่ดุร้ายโดยไม่มีใครเหลียวแล ซูเพียนจื่อก็ยิ่งรู้สึกว่าในใจลุกโพลงไปด้วยเพลิงโทสะ

สายตาเย็นชาของสาวน้อยกวาดมองเหล่าชาวบ้านที่หมอบกราบอยู่รอบด้าน พลางคิดในใจกลับไปกลับมา สุดท้ายก็ตัดสินใจเป็นคนดีให้ถึงที่สุด

“นายอำเภออยู่ที่ใด” ซูเพียนจื่อเอ่ยถามเสียงดังกังวาน

ร่างกลมดุจลูกชิ้นของโจวซิงวั่งฝ่าวงล้อมของฝูงชนออกมาอย่างรวดเร็ว “อยู่ตรงนี้ขอรับอยู่ตรงนี้! องค์ท่านมีสิ่งใดจะบัญชา”

ซูเพียนจื่อพยายามปั้นสีหน้าอันลุ่มลึกสุดหยั่งตามแบบฉบับของผู้วิเศษกำมะลอแล้วเอ่ยว่า “พี่น้องคู่นี้มีวาสนากับข้า จงดูแลพวกเขาให้ดีๆ ภายภาคหน้าพวกเขาจะนำพาความผาสุกไม่สิ้นสุดมาให้แก่พวกเจ้า”

เรื่องดูแลเด็กกำพร้าสองคนสำหรับโจวซิงวั่งแล้วลำบากแค่เพียงยกมือเท่านั้น เขาจึงพยักหน้าระรัวและ ค้อมเอวตอบรับในทันที

ฝูอวิ๋นแกว่งหางพลางก้มหน้าพูดกับเด็กชายเสียงเบา “สิ่งที่นายข้าสามารถช่วยเจ้าได้ก็มีเพียงเท่านี้ วันหน้าพวกเจ้าจะกลายเป็นผู้ที่คนอื่นเคารพให้เกียรติได้หรือไม่นั้น ต้องพึ่งพาตัวของพวกเจ้าเองแล้ว”

เด็กน้อยสองคนกะพริบตาปริบๆ ก่อนจะออกแรงพยักหน้าขานรับ ความจริงแล้วพวกเขาไม่ค่อยเข้าใจความหมายของฝูอวิ๋นนักหรอก เพียงแต่พวกเขารู้สึกว่าคำพูดที่ม้าพาหนะของพี่สาวเทพธิดากล่าวมาจะต้องมีเหตุผลอย่างแน่นอน