ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 4

พริบตาก็มาถึงวันสอบย่อยสนามที่สิบห้าแล้ว สนามสอบรอบนี้อยู่ที่ตำหนักเล็กอีกหลังหนึ่งบนไหล่เขา ตำหนักยี่สิบแห่งที่ถูกใช้เป็นสนามสอบย่อยของศิษย์ระดับต้นล้วนมีลักษณะภายนอกกับการตกแต่งภายในที่ไม่ต่างกันมากนัก เพียงแต่บรรยากาศนอกสนามสอบในครั้งนี้ดูพิกลอยู่บ้าง

ศิษย์ระดับต้นที่มาเข้าสอบส่วนใหญ่ล้วนรายล้อมอยู่ที่ข้างกายหนุ่มน้อยชุดขาวรูปงามผู้หนึ่ง แม้แต่ซูม่านม่านที่วันนี้ไม่ได้เป็นผู้คุมสอบก็ยังยืนเคียงไหล่อยู่กับเขา ทั้งสองพูดคุยยิ้มหัว ดูสนิทสนมกันเป็นอย่างยิ่ง

ซูเจินเจินกระตุกชายเสื้อของซูเพียนจื่อแล้วเอ่ยเสียงเบา “คนที่สวมชุดขาวผู้นั้นมีชื่อว่าซูเทียนหวา สนิทกับอาจารย์อาม่านม่านมากทีเดียว เขาเป็นหลานคนเล็กที่ผู้อาวุโสรองซูรักมากที่สุด และยังเป็นศิษย์ที่มีผลคะแนนดีเยี่ยมกว่าใครในหมู่ศิษย์ระดับต้น…ก่อนที่เจ้าจะปรากฏตัว”

“การสอบย่อยครั้งก่อนๆ ไม่เห็นเคยเจอเขาเลย” ซูเพียนจื่อกล่าวด้วยความแปลกใจ

ยามนี้ซูเพียนจื่อมาอยู่ที่ถ้ำพันจิ้งจอกได้เกือบครึ่งปีแล้ว ทว่าไม่เคยพบเจอซูเทียนหวาผู้นี้ในการสอบย่อยครั้งใดๆ สีหน้าอันเย่อหยิ่งของหนุ่มน้อยชุดขาวเหมือนโขกออกมาจากพิมพ์เดียวกับซูม่านม่าน ซึ่งเป็นจำพวกที่ซูเพียนจื่อไม่ชอบเป็นที่สุด

“เมื่อครึ่งปีก่อนเขาติดตามผู้อาวุโสรองซูออกไปทำภารกิจที่นอกถ้ำพันจิ้งจอก ได้ยินว่าเพิ่งจะกลับมาสองวันนี้เอง เดิมทีอย่างน้อยต้องเป็นศิษย์ระดับกลางจึงจะออกไปฝึกฝีมือที่นอกถ้ำพันจิ้งจอกได้…” ซูเจินเจินอิจฉาไม่หาย

ฝ่ายซูม่านม่านพอมองเห็นเงาร่างของซูเพียนจื่อกับซูเจินเจินตั้งแต่ไกล สีหน้าก็เย็นชาขึ้นนิดๆ แค่นเสียงฮึออกมาเบาๆ

ซูเทียนหวาจึงเอียงหน้ามายิ้มถาม “มีอะไรหรือ”

ซูม่านม่านบุ้ยปากไปทางซูเพียนจื่อก่อนตอบ “นั่นก็คือขยะที่ข้าเคยบอกเจ้า”

เมื่อซูเทียนหวามองไปตามทิศทางที่นางชี้บอก ในดวงตาของเขาก็ทอประกายประหลาดขึ้นวูบหนึ่ง ก่อนจะเอ่ยด้วยถ้อยคำที่แฝงนัยลุ่มลึก “นางเพิ่งจะมาอยู่ที่นี่ได้เกือบครึ่งปีก็ทำคะแนนเต็มในการสอบย่อยสิบสี่สนามติดกัน เช่นนี้แล้วจะเรียกว่าขยะได้อย่างไร เอ่ยถึงคะแนนสอบ ข้ายังสู้นางไม่ได้ด้วยซ้ำ”

“ไร้พรสวรรค์เชิงยุทธ์เยี่ยงนั้นหากยังไม่ใช่ขยะแล้วจะเป็นตัวอะไร ท่องตำราได้ ทำข้อสอบได้ แล้วใช้การอะไรได้เล่า นางจะเผยอมาเทียบกับเจ้าได้อย่างไร เจ้าเป็นถึงอัจฉริยะผู้ลือนามของถ้ำพันจิ้งจอกเราเชียวนะ” ซูม่านม่านยกย่องชื่นชมญาติผู้น้องห่างๆ คนนี้เป็นอย่างยิ่ง ไม่ว่าจะเป็นความรู้ในวิชากลลวงหรือพรสวรรค์เชิงยุทธ์เขาล้วนเป็นที่หนึ่งในหมู่ศิษย์รุ่นหนุ่มสาวในปัจจุบัน

แม้ตอนนี้เขาจะยังเป็นเพียงศิษย์ระดับต้น แต่ทุกคนก็รู้ดีว่าการสอบย่อยไม่กี่สนามที่เหลือนั้นเป็นเรื่องเล็กน้อยมากสำหรับเขา การที่เขาจะกลายเป็นศิษย์ระดับกลางรวมถึงเลื่อนเป็นศิษย์ระดับสูงในวันข้างหน้าล้วนเป็นเรื่องที่แน่เสียยิ่งกว่าแน่

ซูเทียนหวาเพียงยิ้มน้อยๆ สำหรับคำชมของอีกฝ่าย จากนั้นก็เดินก้าวยาวไปพูดตรงหน้าซูเพียนจื่อ “อาจารย์ปู่ซูหู่หลี่เป็นผู้ที่ข้าเคารพเลื่อมใสมาตลอด ในที่สุดวันนี้ข้าก็มีโอกาสได้ร่วมสนามสอบกับบุตรีของท่านแล้ว ช่างเป็นเรื่องที่น่ายินดียิ่งนัก หวังว่าเจ้าจะไม่ทำให้ข้าต้องผิดหวัง”

นี่ไม่ใช่หนแรกที่ซูเพียนจื่อได้ยินผู้อื่นเอ่ยถึงบิดาของนางไม่ว่าจะต่อหน้าหรือลับหลัง ส่วนคำพูดแฝงนัยท้าทายพรรค์นี้นางก็ยิ่งแสนจะเอือมระอา “ข้าไม่ได้สนิทกับเจ้า เจ้าจะผิดหวังหรือไม่มันเกี่ยวอะไรกับข้าด้วย”

ซูเทียนหวาแม้เป็นเพียงศิษย์ระดับต้น ทว่าเขามีท่านปู่ซึ่งรั้งตำแหน่งผู้อาวุโสของตระกูล อีกทั้งมีพรสวรรค์และสติปัญญาที่ทุกคนล้วนเห็นแวว ปกติศิษย์ระดับต้นอยู่ต่อหน้าเขาจึงต่างพินอบพิเทา ไม่เคยมีแม้ครึ่งคนที่กล้าพูดจาไม่เกรงใจเขาซึ่งหน้าเช่นนี้