ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 5

ซูเทียนหวาไม่นึกไม่ฝันเลยจริงๆ ว่าในเหตุการณ์เช่นนี้ซูเพียนจื่อก็ยังคงสร้างปาฏิหาริย์ได้เช่นเดิม เขาไม่อาจสงบใจไปตรองดูให้ถี่ถ้วนว่านางเปลี่ยนเป็นสภาพนี้ได้อย่างไร เพียงแต่ทวนคำหนึ่งในประโยคที่มีความหมายเดียวกันซ้ำๆ อยู่ในใจไม่หยุดว่า…ข้าแพ้แล้ว! ข้าพ่ายแพ้แล้ว! ข้าถึงกับพ่ายแพ้ด้วยน้ำมือของเด็กสาวที่ไม่มีพลังวัตรคนหนึ่ง!

ความอัปยศอันลึกล้ำท่วมท้นเขาจนมิด หากไม่ใช่สติสัมปชัญญะที่เหลืออยู่กำลังเตือนสติเขาว่าตอนนี้การสอบย่อยยังคงดำเนินอยู่ล่ะก็ เขาคงไม่อาจอยู่ที่นี่ต่อไปแม้ชั่วขณะเดียว ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงเรื่องแบ่งสมาธิไปรักษารูปลักษณ์ที่ตนแปลงเอาไว้

ในเวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยามถัดจากนั้น แน่นอนว่าคือช่วงเวลาที่ซูเทียนหวาอดทนได้ยากที่สุดนับแต่เกิดมา เพราะเขารู้สึกถึงแววตาแปลกๆ กับคำพูดลับหลังของศิษย์คนอื่นที่อยู่รอบด้านได้แทบจะทุกขณะจิต

สิ่งที่ต่างไปจากวันวาน…คือเมื่อก่อนแววตากับคำพูดลับหลังเหล่านี้จะแฝงไว้ซึ่งเสียงอุทานชื่นชมและอิจฉาริษยา ทว่าวันนี้ล้วนกลับกลายเป็นเสียงยั่วเย้าของผู้ที่มาชมเรื่องสนุกและยินดีในคราวเคราะห์ของผู้อื่น

เกียรติและคำสรรเสริญที่เขาเคยได้รับในวันวานมีมากเท่าไร วาจาทับถมและคำถากถางที่ต้องแบกรับในวันนี้ก็มีมากเท่านั้น

ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ ซูเทียนหวาจึงฝืนประคับประคองอยู่ได้เพียงครึ่งชั่วยามกับอีกสองเค่อ ในที่สุดหนุ่มน้อยก็ทานทนไม่ไหว ใช้ลมปราณไปจนหมดต้องกลับคืนสู่สภาพเดิม

ซูจางเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นอยู่ในสายตาจึงได้แต่ส่ายหน้านิดๆ…อาจารย์ของตนให้ความสำคัญกับหลานอัจฉริยะคนนี้มากเกินไป จนพะวงแต่จะชี้แนะวิชายุทธ์กับวิชากลลวงแก่เขา โดยลืมที่จะหล่อหลอมจิตใจกับความเด็ดเดี่ยวแน่วแน่ของเขาให้ดีๆ ตนก็ได้แต่หวังว่าหลังจากผ่านความพ่ายแพ้ในครั้งนี้ไปแล้ว เขาจะพบข้อบกพร่องของตนเอง หาไม่เกรงว่าชื่อเสียงความเป็นอัจฉริยะของเขาคงต้องยุติแต่เพียงเท่านี้แล้วจริงๆ

สำหรับผู้เข้าสอบอีกสามคนรวมทั้งหลิวเยวี่ยที่ได้สิทธิ์สอบต่อเช่นกันนั้น หลังจากฝืนประคองตัวจนพ้นครึ่งชั่วยามแล้วต่างก็ทนต่อไปไม่ไหว พวกเขาจึงเพียงกล้อมแกล้มสอบผ่านด้วยคะแนนที่คาบเส้น

และแล้วการสอบย่อยสนามที่สิบเจ็ดนี้ก็ปิดฉากลงด้วยชัยชนะอันสมบูรณ์แบบของซูเพียนจื่อผู้คว้าคะแนนเต็มได้อย่างไร้ข้อกังขา

ซูเพียนจื่อคารวะผู้คุมสอบทั้งห้าก่อนจะเข้าตำหนักไปหิ้วหีบใบใหญ่ของตนกลับออกมา จากนั้นนางก็ปีนขึ้นหลังของฝูอวิ๋นแล้วจากไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อกลับถึงเรือนไม้ไผ่หลังเล็กของตน รอบข้างไม่มีผู้อื่นอยู่แล้ว สาวน้อยจึงได้คลายมือวางหีบลง เพียงเดินซวนเซได้ก้าวเดียวนางก็ล้มลงพื้นหมดสติไป

ผู้อื่นเห็นนางคว้าชัยอย่างผ่อนคลาย แต่กลับไม่มีใครล่วงรู้ว่าในหนึ่งชั่วยามนั้นนางทรมานมากเพียงใด