ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 8

เมื่อเห็นว่าศิษย์ห้าสิบกลุ่มแรกออกเดินทางไปพักใหญ่แล้ว ซูป๋ออวิ๋นก็ยืนขึ้นกล่าวกับศิษย์ร่วมกลุ่มที่เหลือว่า “เอาล่ะ พวกเราก็ออกเดินทางกันเถอะ”

ทุกคนต่างรอไม่ไหวตั้งนานแล้ว แต่ละคนจึงขานตอบเสียงรัวแล้วติดตามซูป๋ออวิ๋นไปทันที

เดิมซูป๋ออวิ๋นถูกจัดอยู่ในกลุ่มที่ห้า เอ่ยถึงความสามารถก็เป็นยอดฝีมือในหมู่ศิษย์ระดับกลางแล้ว การที่เขาอุตส่าห์ลดเกียรติโผล่มาร่วมกลุ่มสุดท้ายเช่นนี้ ศิษย์ในกลุ่มทุกคนเว้นก็แต่ซูเพียนจื่อจึงรู้สึกกดดันยิ่งนัก

ทุกคนล้วนเป็นศิษย์ระดับกลางก็จริงอยู่ ทว่าระยะห่างระหว่างพวกเขากับซูป๋ออวิ๋นกลับต่างกันราวปุยเมฆกับโคลนตม

ซูเพียนจื่อปลดจี้ไม้แกะสลักที่คล้องคออยู่มาวางตรงหน้าฝูอวิ๋น “ข้าไปล่ะนะ”

ฝูอวิ๋นนิ่งมองนางก่อนจะผงกศีรษะรับ “ท่านจำคำที่ข้าพูดไว้ให้มั่นเชียว”

“ได้” ซูเพียนจื่อโบกมือแล้วเดินหน้ามุ่งสู่ทิศทางของยอดเขาไปกับซูป๋ออวิ๋น

รอจนเห็นเงาร่างของนางลับหายไปตรงหัวเลี้ยวของเส้นทางขึ้นเขา ฝูอวิ๋นจึงเงยหน้ามองไปยังจันทราโค้งๆ ที่อยู่บนฟ้าแล้วเอ่ยเสียงเบา

“หวังว่าสิ่งที่ข้าเลือกจะไม่ผิด…อาจื่อเป็นเด็กดีที่เข้มแข็งและกล้าหาญ นางจะต้องทำสำเร็จแน่ ฉิงซิน เจ้าว่าถูกต้องหรือไม่”

มีซูป๋ออวิ๋นที่ฝึกวิชาอยู่ข้างกายผู้อาวุโสใหญ่หานมานานจนคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมมาเป็นผู้นำกลุ่ม ระหว่างทางย่อมจะราบรื่นอย่างยิ่ง ตลอดทางซูเพียนจื่อยึดกุมฝักกระบี่ที่เขายื่นส่งมาให้ และอาศัยเขาเร่งพลังพานางไปด้วย นางจึงขึ้นไปถึงบนยอดเขาได้อย่างผ่อนคลายราวกึ่งขี่อยู่บนเมฆ

“เจ้าเป็นอะไรไป”

ฝักกระบี่ในมือพลันกระตุกวูบ ซูเพียนจื่อใช้แววตางุนงงมองไปยังซูป๋ออวิ๋นที่พูดกับนางอยู่ด้านหน้า

“เจ้าเป็นอะไรไป พวกเราถึงแล้วนะ” ซูป๋ออวิ๋นเอ่ยทวนอีกรอบอย่างมีน้ำอดน้ำทนดีเยี่ยม

ซูเพียนจื่อสั่นศีรษะก่อนจะตอบปนยิ้ม “ไม่มีอะไรหรอก”

เมื่อครู่นางได้ยินเสียงพิกลนั้นอีกแล้ว ทั้งยังชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ จนเริ่มจะฟังเนื้อความของเสียงพูดนั้นได้ ดูเหมือนเมื่อครู่นางจะได้ยินเสียงนั้นพูดว่า ‘มาเถอะ ข้ากำลังรอเจ้าอยู่’

น่าเสียดายเสียงยังแผ่วรางอยู่มาก นางจึงไม่ค่อยจะแน่ใจนัก

อาการหูแว่วอย่างน่าประหลาดนี้ขณะสอบย่อยสนามที่สิบเก้าก็เคยเกิดขึ้น ทว่าหลังจากสอบเสร็จก็ไม่เป็นไรอีก นางจึงนึกมาตลอดว่าเป็นเพราะช่วงนั้นตนเคร่งเครียดมากเกินไป

หรือว่าครั้งนี้ก็จะเป็นเช่นเดียวกัน…