ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 8

ซูป๋ออวิ๋นส่งกระบี่เกล็ดน้ำพุใสให้นางอย่างไม่มีตะขิดตะขวง ซูเพียนจื่อรับมาพินิจพิจารณา ตัวกระบี่ดูงามประณีตเรียบหรู แผ่ซ่านกลิ่นอายอันเย็นเฉียบกระจ่างหมดจดจากภายในสู่ภายนอก กุมอยู่ในมือให้สัมผัสอ่อนช้อยพลิ้วไหวดุจมีชีวิต น่าจะเป็นศัสตราวิเศษที่ไม่เลวเลยทีเดียว

ผู้อาวุโสใหญ่หานย่อมจะไม่หลอกลวงศิษย์สายตรงของตนเอง เขาสามารถเข้าออกคลังสมบัติแห่งนี้ได้ทุกเมื่อ ศัสตราวิเศษที่คัดเลือกให้กับศิษย์ก็ต้องเป็นสิ่งที่ยอดเยี่ยมและเหมาะสมมากที่สุดแล้วแน่นอน

ทว่า…ซูเพียนจื่อกุมกระบี่เล่มนั้นพลางเบนสายตาไปมองซูป๋ออวิ๋นอีกครั้ง นางรู้สึกอยู่ตลอดว่ามีตรงไหนที่ไม่ถูกต้อง คล้ายมีบางอย่างพร่องไป หรือไม่ก็มีบางอย่างเกินมา สรุปคือมีความไม่สอดคล้องกันอยู่เล็กน้อย

นางคืนกระบี่ให้ซูป๋ออวิ๋นโดยไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น ตนเป็นคนนอกที่ไม่รู้อะไรสักอย่าง อย่าไปแสดงความเห็นส่งเดชจะดีกว่า

“เจ้ารู้สึกว่าไม่เหมาะสมหรือ” ซูป๋ออวิ๋นเห็นนางขมวดคิ้วมีท่าทางกระอึกกระอักนิดๆ เข้าพอดี

“อืม แต่ข้าไม่ได้มีความรู้ทางด้านนี้ ท่านไม่ต้องสนใจข้าหรอก” ซูเพียนจื่อหัวเราะเยาะตนเอง ก่อนจะหมุนตัวไปดูสิ่งอื่นบนชั้นวาง

โอกาสที่จะได้เข้ามาในคลังสมบัติบนยอดเขามีน้อยแสนน้อย แม้พวกเขาจะหยิบฉวยของวิเศษออกไปได้เพียงชิ้นเดียว ทว่าก็ไม่เสียหายที่พวกเขาจะเปิดหูเปิดตาให้เต็มที่สักครั้ง

ซูเพียนจื่อมองซ้ายทีขวาที ยิ่งชมดูก็ยิ่งตื่นตกใจ นี่นางเป็นอะไรไปกันแน่ เหตุใดมองของวิเศษทุกชิ้นจึงให้ความรู้สึกคล้ายมองพวกมันทะลุปรุโปร่งได้ในปราดเดียว อีกทั้งนางยังรู้สึกได้อย่างรุนแรงว่าตนสามารถวิเคราะห์จุดเด่นจุดด้อยและคุณสมบัติของพวกมันได้อย่างง่ายดาย

นางทดลองหยิบของวิเศษบางชิ้นไปให้ซูป๋ออวิ๋นประเมินดู ผลที่อีกฝ่ายบอกนางกับผลที่นาง ‘มองเห็น’ เองนั้นแทบจะไม่ต่างกัน

สายตาของนางเปลี่ยนเป็นเฉียบคมเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไรกันนี่

แปลกจริงเชียว หรือว่าคุณสมบัติของกำไลแขนวงนั้นคือเพิ่มพูนพลังสายตา?

ซูเพียนจื่อเดินจากส่วนลึกสุดของคลังสมบัติมุ่งสู่ด้านนอก เดินไปพลางก็มองดูของวิเศษบนชั้นวางไปพลาง หวังว่าจะพบความรู้สึกบางอย่าง ที่บ่งบอกว่านั่นคือ ‘ไร้นาม’ วัตถุศักดิ์สิทธิ์ประจำสกุลซู ทว่าน่าเสียดายเดินมาเกือบสามเค่อแล้วนางก็ยังคงคว้าน้ำเหลว

หลังจากซูป๋ออวิ๋นพบเป้าหมายที่กำหนด เขาก็ค่อยๆ เดินชมสิ่งของชิ้นอื่นเป็นเพื่อนนางด้วยจิตใจอันผ่อนคลาย มีเพื่อนร่วมทางที่ทั้งรอบรู้และมีฝีมือในการประเมินของวิเศษพอตัวอยู่ข้างกายเช่นนี้ อารมณ์รุ่มร้อนลังเลของซูเพียนจื่อจึงบรรเทาเบาบางลงส่วนหนึ่ง

ทันใดนั้น…