ทดลองอ่าน ผู้เป็นหนึ่งในใต้หล้า… คือข้าผู้เดียว บทที่ 8

“ท่านทดลองสิ่งนั้นดูสิ” ซูเพียนจื่อพลันเอ่ยกับซูป๋ออวิ๋น พลางชี้มือไปยังด้ามกระบี่เปล่าๆ ที่หลอมจากโลหะสีดำอันหนึ่งบนชั้นวางสำริดข้างๆ ตัวนาง

ทันทีที่นางเห็นด้ามกระบี่นี้ก็บังเกิดความรู้สึกชนิดหนึ่ง รู้สึกว่ามันเหมาะกับซูป๋ออวิ๋นยิ่งนัก เหมาะสมยิ่งกว่ากระบี่เกล็ดน้ำพุใสในมือของเขาเล่มนั้นเสียอีก

ซูป๋ออวิ๋นนึกว่าซูเพียนจื่อคงอยากถามเขาอีกว่าด้ามจับที่ไร้ตัวกระบี่นี้มีอะไรพิเศษ ดังนั้นจึงยื่นมือไปหยิบมันลงมาทันทีโดยไม่โต้แย้ง จากนั้นก็ค่อยๆ ถ่ายเทลมปราณกรอกเข้าสู่ด้ามกระบี่

รังสีกระบี่สีดำสนิทสายหนึ่งพลันสาดฉายออกมาจากด้ามกระบี่นั้น พร้อมด้วยเสียงมังกรคำรามที่แว่วประสานมารางๆ ดุจมีมังกรยักษ์ตัวหนึ่งทะยานฝ่าผิวน้ำขึ้นมาจากสระโบราณอันหนาวยะเยือก แผ่ซ่านพลังอำนาจหาใดเสมอเหมือน

สีหน้าของซูป๋ออวิ๋นเปลี่ยนวูบ เขารีบถอยปราดไปหลายก้าวแล้วเงื้อมือตวัดควงด้ามกระบี่ พาให้รังสีกระบี่พลิ้ววนไปตามใจนึก พลังคุกคามปานจะกวาดล้างพันกองทัพนั้นสะท้านขวัญราวมังกรเทพกู่ร้อง

รังสีกระบี่ที่เหินสะบัดแม้ไม่ได้มุ่งเป้าไปทางซูเพียนจื่อ กระนั้นก็ยังทำให้นางรู้สึกอกสั่นขวัญผวา

ซูป๋ออวิ๋นค่อยๆ หยุดท่าร่างแล้วลูบสัมผัสด้ามกระบี่นั้นด้วยสีหน้าอันเคร่งขรึม ดูเหมือนด้ามกระบี่จะหลอมสร้างขึ้นจากเหล็กนิลเป็นหลัก ด้านบนมีเพียงลวดลายโบราณอันเรียบง่าย ขณะกุมอยู่ในมือให้ความรู้สึกที่หนักแน่นและไพศาลไร้ขอบเขต

ผ่านไปครู่หนึ่งเขาจึงเงยหน้ายิ้มพูดกับซูเพียนจื่อ “ข้าคิดว่าด้ามกระบี่นี้เหมาะสมกับข้ายิ่งกว่า”

คิดไว้ไม่ผิดเลย!

ซูเพียนจื่อลอบกระหยิ่มปลื้มปริ่มกับสายตาที่เฉียบคมของตน ขณะเดียวกันก็นึกฉงนสงสัยอยู่บ้าง…นี่คือผลจากกำไลแขนวงนั้นจริงๆ หรือ ในเมื่อเป็นเช่นนี้ แล้วเหตุใดนางจึงเสาะหาไร้นามให้กับตนเองไม่ได้เสียทีเล่า

ซูป๋ออวิ๋นเงยหน้ามองชื่อของด้ามกระบี่นี้ที่เขียนระบุอยู่บนผนังสำริด จากนั้นก็เอ่ยพึมพำออกมา “สระลึก…ที่แท้เจ้ามีนามว่ากระบี่สระลึก…” สีหน้าขณะที่เขาลูบไล้ด้ามกระบี่นั้นอ่อนโยนจริงใจหาใดเปรียบปาน ราวกับว่านั่นคือของวิเศษแสนล้ำค่าที่สุดของตน

ซูป๋ออวิ๋นเก็บกระบี่สระลึกไว้ ก่อนจะวางกระบี่เกล็ดน้ำพุใสเล่มนั้นลงบนพื้นโดยไม่ลังเลแม้สักนิด ประกายสีเงินเพียงวูบขึ้น กระบี่เงินอันงดงามเล่มนั้นก็อันตรธานจากสายตาของทั้งสอง และหวนคืนไปอยู่บนชั้นวางเดิมของมันในทันที

“นึกไม่ถึงเลยว่าเจ้าจะเป็นคนเสาะพบศัสตราวิเศษที่เหมาะสมที่สุดให้แก่ข้า สายตาของเจ้าช่างเฉียบคมยิ่งนัก” ซูป๋ออวิ๋นพบอาวุธที่เหมาะมือแล้วจึงอารมณ์ดีเป็นอย่างยิ่ง