ทดลองอ่าน พฤกษางามในห้วงเมามาย บทที่ 7-8

บทที่ 7

จริงอยู่ว่าการครองคู่กับฉู่หลินหลางเต็มเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวามีรสชาติสีสัน แต่นานวันเข้าก็ทำให้รู้สึกอยู่มิวายว่าขาดอะไรไปบางอย่าง

จวบจนได้อยู่ร่วมกับคุณหนูอิ่น เขาถึงรู้ว่าที่แท้เขาขาดความสุนทรีย์ของคนประเภทเดียวกันนั่นเอง

ในความคิดของโจวสุยอัน การผูกมิตรกันผ่านโคลงกลอนจะตีความว่าเป็นการลอบผูกสัมพันธ์ของชายหญิงได้อย่างไรกัน ต่อให้หลังจากนั้นเขากับคุณหนูอิ่นจะส่งจดหมายถึงกันเป็นครั้งคราว แต่ก็เพื่อแลกเปลี่ยนความรู้ในเชิงโคลงกลอนทั้งสิ้น นี่คือมิตรภาพที่บริสุทธิ์ระหว่างสหายปัญญาชนต่างหาก!

สำหรับเจตนาของผู้อาวุโสทั้งสองตระกูลนั้น สุดท้ายย่อมต้องให้ผู้เป็นบิดามารดาตัดสินใจ เกี่ยวอันใดกับผู้บริสุทธิ์อย่างเขาด้วย

แต่การอธิบายเกี่ยวกับมิตรภาพอันสูงส่งระหว่างสหายปัญญาชนผู้รู้ใจต่อภรรยาที่มีความรู้น้อยนั้นน่าเหนื่อยใจอยู่บ้าง

โจวสุยอันคิดถึงตรงนี้แล้ว ความรู้สึกร้อนตัวก่อนหน้านี้ของเขาก็จางหายไปอย่างไร้สาเหตุ “เจ้าพูดเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร วันๆ ข้าวุ่นวายอยู่กับงานจนปวดศีรษะ ทั้งยังต้องสะสางปัญหายุ่งยากที่เจ้าก่อไว้ เจ้าคิดว่าข้าจะมีเวลาว่างคิดอ่านวางแผนอะไรอีก”

ยามนี้ฉู่หลินหลางเหลือเพียงความโกรธเคืองที่ถูกปิดหูปิดตา…ที่แท้มิใช่ท่านแม่ถูกตาต้องใจ แต่เป็นเขาที่ลืมความรักครั้งเก่ามิได้ หมายจะสานต่อวาสนา!

พอนางคิดคำนึงเช่นนี้แล้วก็จ้องหน้าสามีโดยไม่พูดไม่จา น้ำตาเริ่มซึมที่หางตา

ฉู่หลินหลางโฉมงามอ่อนหวานก็จริง แต่กลับแฝงไว้ด้วยความทะนง นางมักทำสีหน้ายิ้มแย้มกับผู้คนเสมอ น้อยครั้งนักที่จะมีท่าทางโศกเศร้าหม่นหมอง แม้แต่โจวสุยอันยังนึกไม่ออกว่าครั้งสุดท้ายนางร้องไห้เมื่อไร

โจวสุยอันยังคงรักและให้ความสำคัญกับฉู่หลินหลางอยู่ พอเห็นนางมีน้ำตา แสดงท่าทางอ่อนแออย่างหาได้ยาก เขาก็รู้สึกปวดใจอย่างห้ามไม่อยู่ จึงอดมิได้ที่จะโอบไหล่ลูบหลังนาง

“ท่านแม่ก็แค่คบหากับสหายเก่า ไยเจ้าต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟถึงเพียงนี้ด้วย”

นางเห็นเขาไม่ยอมรับก็ไม่ฝืนใจ เพียงเงยหน้าขึ้นมองตาเขาพลางกล่าวว่า “ท่านแม่คิดอ่านอย่างไร หรือท่านไม่ล่วงรู้ ข้าเคยไปเสี่ยงเซียมซี ภิกษุชั้นผู้ใหญ่ในอารามบอกว่าดวงชะตาข้าจะมีบุตรชายสองคนบุตรสาวสองคนรวมกันเป็นอักษรคำว่า ‘ดี’*! ข้ายังได้ใบสั่งยาบำรุงร่างกายขนานใหม่มาแล้ว ท่านใจร้อนมากจนให้เวลาข้าอีกสักพักไม่ได้เชียวหรือเจ้าคะ”

โจวสุยอันไม่ชอบที่นางงมงายในเรื่องพรรค์นี้มากที่สุด เขาฟังถึงตรงนี้แล้วก็เริ่มรำคาญ “เจ้าต้องเห็นอกเห็นใจท่านแม่บ้าง ปกติท่านแม่ถูกคนถามเรื่องทายาทสืบสกุลบ่อยๆ ย่อมร้อนใจเช่นกัน เปรียบได้กับคนป่วยหนักวิ่งวุ่นหาหมอ** ไปทั่วเท่านั้นเอง ส่วนความตั้งใจของท่านแม่ ข้าไม่ตอบตกลงก็สิ้นเรื่อง! แต่เจ้าแสดงกิริยาอย่างไร เมื่อครู่แทบจะล้มโต๊ะเดินออกมา”

หากเป็นเมื่อหลายปีก่อน พอได้ยินสามีบอกว่าเขาไม่ตอบตกลง ฉู่หลินหลางต้องรู้สึกปลาบปลื้มหวานล้ำไปทั้งใจแน่นอน!