ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 67-68

“คำพูดของนาง เจ้าได้ยินหรือไม่ เราไม่ได้ฟังผิดไปกระมัง”

จ้าวจงฟางใช้แขนเสื้อเช็ดเหงื่อที่หน้าผาก ถอนหายใจทีหนึ่ง “กระหม่อมรู้สึกว่าคำพูดขององค์หญิงมีเหตุผลอย่างมาก”

ฮ่องเต้แค่นเสียงเย็นชา “จ้าวจงฟาง เจ้าเป็นคนของนาง! ต่อให้นางบอกว่าเราเป็นคนเลอะเลือน เจ้าก็เห็นว่าถูกต้อง!”

จ้าวจงฟางรีบโขกศีรษะ “กระหม่อมมิกล้า! กระหม่อมมิกล้า!”

“ดังนั้น” เยี่ยซวี่อวี่ยืนขึ้นมา ทางหนึ่งช่วยทุบหัวไหล่ให้ฮ่องเต้ ทางหนึ่งก็หัวเราะบอก “เสด็จพ่อ เรื่องเมื่อคืนถ้าท่านคิดไม่ตกจริงๆ เช่นนั้นก็มีพระราชโองการให้ประหารเขาเสีย ประหารเดี๋ยวนี้เลย! ถ้ายังไม่อยากประหาร เช่นนั้นก็แล้วไปเถิด ตนเองโมโหมีประโยชน์อะไร จะอย่างไรลูกก็ไม่ได้โกรธแม้แต่น้อย”

ในห้องเงียบสงบลง

ฮ่องเต้หลับตาลงช้าๆ นั่งนิ่งไม่ขยับ จ้าวจงฟางรอต่อไปอีกครู่หนึ่งแล้วลุกขึ้นมาจากพื้น เดินมาถอดรองเท้าหุ้มแข้งให้ฝ่าบาท ค่อยๆ ยกขาทั้งสองของพระองค์ขึ้นไปบนตั่ง จากนั้นก็ประคองให้นอนลงอย่างระมัดระวัง หลังจากจัดการให้ฮ่องเต้นอนลงเรียบร้อยก็มองเยี่ยซวี่อวี่คราหนึ่ง ลอบผงกศีรษะเล็กน้อยให้นาง จากนั้นก็ล่าถอยออกไปอย่างเบามือเบาเท้า

ในห้องเหลือเพียงบิดากับบุตรสาวสองคน

เยี่ยซวี่อวี่ไม่พูดอะไรอีก เพียงนั่งคุกเข่าอยู่ข้างกายเสด็จพ่อของนางต่อไปพลางนวดหัวไหล่ให้

“เมื่อคืนพวกเจ้าค้างคืนกันอย่างไร เขาได้ทำอะไรไม่เคารพเจ้าหรือไม่”

ผ่านไปครู่หนึ่งเยี่ยซวี่อวี่พลันได้ยินฮ่องเต้เอ่ยถามเสียงอู้อี้

นางมองเสด็จพ่อเร็วๆ ทีหนึ่ง เห็นพระองค์มีสีหน้าไร้อารมณ์ความรู้สึก ยังคงหลับตาอยู่

“เสด็จพ่อกำลังคิดอะไรอยู่” เยี่ยซวี่อวี่ตำหนิ “คุณชายเผยเอ้อร์จะเป็นคนเช่นนั้นได้อย่างไร บ้านที่เราไปขอพักไม่มีห้องเหลือ ลูกคิดจะเรียกเขาให้นอนในบ้าน ข้างนอกไม่อาจนอนได้ เขากลับออกไปเอง เฝ้าระวังความปลอดภัยให้ลูกทั้งคืน เขาเป็นบุรุษที่ใสซื่อตรงไปตรงมาที่สุดเท่าที่ลูกเคยพบมา เสด็จพ่อไม่ควรคิดกับเขาเช่นนี้”

“เขาแค่เจตนาสร้างความรู้สึกที่ดีให้กับเจ้าเท่านั้น! บุรุษในใต้หล้าล้วนเหมือนกันหมด คิดว่าพ่อไม่รู้หรือ” ฮ่องเต้แค่นเสียงฮึเย็นชาออกมาทางจมูกทีหนึ่ง

“ได้ๆ เสด็จพ่อ ที่ท่านตรัสออกมาล้วนถูกต้อง!” เยี่ยซวี่อวี่ผลักฮ่องเต้เบาๆ “ท่านให้เขาไปเถิด ลูกขอร้องล่ะ อย่าได้มีโทสะอีกเลย เขาแอบอ้างพระราชโองการเป็นความผิด เมื่อครู่เสด็จพ่อตำหนิได้ถูกต้องแล้ว เขาขวัญกล้าเทียมฟ้า คราวหน้าให้เขามายอมรับผิดกับเสด็จพ่อ อย่างมากท่านก็เอาเตาเครื่องหอมขว้างใส่เขาอีก ทุ่มใส่เขาสักสิบครั้ง ร้อยครั้ง ถ้าเขากล้าหลบ ลูกจะไม่ละเว้นเขา!”

“พ่อว่าเขาตัณหาใหญ่เทียมฟ้ามากกว่า” ฮ่องเต้พึมพำ

“เสด็จพ่อ ท่านตรัสอะไรหรือ” เยี่ยซวี่อวี่ได้ยินไม่ชัดจึงเอ่ยถาม

“ไม่มีอะไร” นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ก็พลันเอ่ยขึ้น “ไปถึงที่โน่นไม่อนุญาตให้พบเจอเขาเป็นการส่วนตัวอีก พ่อมีเจ้าเป็นลูกสาวเพียงคนเดียว ก่อนที่พ่อจะดูคนอย่างชัดเจน ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดจะเข้าใกล้เจ้า!”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 17 เม.ย. 69