ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 69

ก็ไม่รู้เพราะเหตุใด อาจเพราะทุกวันนี้เขายังคงมีฐานะเป็นทหาร ทำให้เขามีความคิดที่ใกล้เคียงกับความเหลวไหลไร้สาระ หากนางคิดจะควบคุมเขาอยู่ในมือ คิดว่าเขาก็คงไม่สามารถที่จะใช้ดาบหอกไปต่อสู้กับนางได้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คงจะเป็นการทิ้งหมวกเหล็กและเสื้อเกราะ ยอมแพ้อย่างสิ้นเชิง

ถ้าเปลี่ยนเป็นคนอื่น เขาอาจรู้สึกว่าน่ากลัวยิ่ง แต่หากเป็นนาง…

ครั้งนี้เขาเดินทางกลับไปที่วัดฉือเอิน ตอนไปถึงทั้งร่างคล้ายเพิ่งลิ้มรสสุรารสเลิศมา มีความรู้สึกเมามายครึ้มอกครึ้มใจเล็กน้อยและรับรู้ถึงรสชาติอันเข้มข้นบริสุทธิ์ที่ยังหลงเหลืออยู่เป็นนานไม่จางหาย

ความรู้สึกเช่นนี้ยังคงมีต่อเนื่องไปจนเขาเข้าไปในวัด

เผยเซียวหยวนเดินไปยังห้องโถงเจ้าแม่กวนอิน สถานที่จัดพิธีอุทิศส่วนกุศลของมารดาตามลำพัง

เวลานี้เป็นช่วงครึ่งคืนหลังแล้ว ถ้าจะพูดตามหลักก็เป็นวันเทศกาลอวี๋หลันเผินแล้ว

เริ่มตั้งแต่ไม่กี่วันก่อนในฐานะวัดของราชวงศ์ที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองฉางอัน ในวัดฉือเอินมีพุทธศาสนิกชนทยอยเข้ามาพักจำนวนไม่น้อย บ้างมาทำพิธีอุทิศส่วนกุศลให้บรรพบุรุษทุกรุ่นเช่นเดียวกับเขา บ้างก็เตรียมมาแย่งชิงเป็นผู้จุดธูปคนแรกในพิธีสวดมนต์ที่จะจัดขึ้นในวันนั้น ดังนั้นแม้เวลานี้จะเป็นช่วงก่อนรุ่งอรุณ ในวัดจึงยังคงมีแสงไฟสว่างไสว เสียงสวดมนต์ดังอยู่เป็นระยะ ภิกษุหลายรูปผลัดเปลี่ยนกันสวดมนต์ตลอดทั้งคืน

ขณะใกล้จะถึงสถานที่จัดพิธีที่อยู่ด้านหลังวัด กำลังผ่านทางเดินที่ไร้ผู้คนช่วงหนึ่ง ทันใดนั้นเผยเซียวหยวนก็ได้ยินคนเรียกตนเสียงเบาจากด้านหลัง

“คุณชายเผย”

เป็นสตรีผู้หนึ่ง เสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลแผ่วเบา ตอนแรกรู้สึกแปลกหูเล็กน้อย แต่พริบตาที่เข้าหูเขาก็แน่ใจว่าเคยได้ยินเสียงนี้จากที่ใดมาก่อน

เขานึกขึ้นมาได้ในฉับพลันและหันหน้าไป

สตรีผู้หนึ่งเดินช้าๆ ออกมาจากใต้ระเบียงทางเดิน นางสวมหมวกที่มีผ้าคลุมหน้า เป็นหมวกที่สตรีนิยมสวมใส่เวลาออกไปข้างนอก นางหยุดเท้าแล้วเลิกผ้าคลุมออก เผยให้เห็นใบหน้างดงามดุจจันทร์เต็มดวง

นางคือหญิงคณิกาที่มีนามว่าอวี้เหมียนของหอสุราจินเฟิงผู้นั้น

“เขารู้ถึงสิ่งที่คุณชายเผยคิด อยากจะพบหน้าคุณชายเผยสักครั้ง แต่ไม่ทราบคุณชายเผยจะยินดีเจียดเวลาไปพบหรือไม่”

หญิงสาวมองจ้องเขาแล้วพูดเสียงเบา

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนเมษายน 2569)