ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 69

เขามองบุตรชายสกุลเผยครู่หนึ่ง ใบหน้ามีรอยยิ้มผุดขึ้นมาอีกครั้งแล้วเอ่ยปลอบใจ “ช่างเถิด จะเป็นความผิดของเจ้าได้อย่างไร ข้ารู้ว่าแต่ไรมาเจ้าเป็นคนสะอาดรอบคอบ มาจากครอบครัวที่ซื่อสัตย์สุจริตอันดับหนึ่ง จะต้องเป็นเพราะไม่ทันเตรียมการป้องกันถึงได้เข้าสู่เส้นทางผิด เรียนรู้จากความผิดพลาด ตัวเจ้าเองเข้าใจก็พอ ส่วนเรื่องเมื่อคืนถ้าข้าคาดเดาไม่ผิด ฝ่าบาททางด้านนั้นคิดว่าจะต้องฟ้าร้องดังแต่ฝนตกน้อย^* เจ้าก็ไม่ต้องวิตกเกินไป เรื่องนี้เจ้าจดจำไว้เป็นบทเรียน ต่อไปก็อยู่ให้ห่างจากจิตรกรน้อยสักหน่อย อย่าทำผิดเช่นนี้อีก ฝ่าบาทยังคงใช้เจ้าปฏิบัติหน้าที่ในตำแหน่งสำคัญ”

เผยเซียวหยวนรับคำ

หลังจากพูดคุยสัพเพเหระกันอีกสองสามคำ หานเค่อรั่งเห็นว่าพอสมควรแล้ว เวลาไม่เช้าแล้ว จึงบอกให้เขาทำใจให้สบายและกลับไปพักผ่อนก่อน แล้วเอ่ยเตือนว่าพรุ่งนี้เป็นเทศกาลอวี๋หลันเผิน หลังจากเขาเข้าร่วมพิธีอุทิศส่วนกุศลที่วัดฉือเอินเสร็จสิ้นแล้วให้เตรียมตัวเดินทางไปภูเขาชังซาน

เผยเซียวหยวนส่งผู้บังคับบัญชาแล้วก็มองไปทางวังหลวงที่อยู่ไกลออกไปเพียงลำพัง พักใหญ่ก็ขี่ม้าไปข้างหน้า

แม้ฮ่องเต้น่าจะไม่ถึงกับลงโทษอะไรนาง แต่นางถูกเขาพาตัวไปเช่นเมื่อคืนและไม่ได้กลับมาทั้งคืน ตอนนี้เพิ่งกลับมา ด้วยอุปนิสัยของฮ่องเต้จะต้องด่าเขาอย่างไม่น่าฟัง ถ้านางอยู่ข้างฮ่องเต้ย่อมไม่มีเรื่อง แต่ถ้านางช่วยพูดแทนเขาจะทำให้ฮ่องเต้โกรธหรือไม่ ทำให้พ่อกับลูกเกิดการโต้เถียงกัน ฮ่องเต้ก็จะพาลโกรธนางไปด้วยหรือไม่

เมื่อนึกถึงภาพในค่ำคืนนี้ที่นางขึ้นรถม้าไปแล้วตั้งใจลงมาปลอบใจเขา เผยเซียวหยวนก็ยิ่งวางใจไม่ลง แทบอยากจะเข้าวังไปทันทีเพื่อดูให้รู้แน่ชัด

แม้จะถูกฮ่องเต้ทุ่มเตาเครื่องหอมใส่จนศีรษะแตกเลือดอาบอีกก็ตาม เขาก็สมควรได้รับแล้ว ทว่าก็เหมือนกับที่หานเค่อรั่งกล่าว เขาเข้าวังไปขอรับโทษเป็นเรื่องง่าย และการกระทำนี้ก็แสดงให้เห็นถึงความรับผิดชอบของเขา แต่ถ้าทำให้เรื่องนี้ใหญ่โตขึ้นเพราะเขา เช่นนั้นก็ไม่ต่างกับการแก้ไขสิ่งที่ผิดจนเลยเถิดเกินไป

แต่ให้เขาทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเช่นนี้ กลับไปพักผ่อนเช่นที่หานเค่อรั่งสั่งกำชับ เขาจะนอนหลับลงได้อย่างไร

เผยเซียวหยวนมีเรื่องในใจทับถมเรื่องแล้วเรื่องเล่า หลังจากลังเลอยู่พักหนึ่ง สุดท้ายเขาก็มาถึงวังหลวงแต่ไม่ได้เข้าไป

หนึ่งในทหารรักษาการณ์ที่อยู่เวรคืนนี้เป็นคนของเขา เขาขอให้อีกฝ่ายไปเรียกจางซุ่นออกมา ตนเองรออยู่นอกประตูวัง

ไม่ได้รอนานนัก ยังเร็วกว่าที่เขาคาดไว้ เพียงเวลาไม่ถึงหนึ่งถ้วยชาจางซุ่นก็ออกมาเงียบๆ ไม่รอให้เผยเซียวหยวนเปิดปาก อีกฝ่ายก็เอ่ยถามเสียงเบาขึ้นมาก่อน

“คุณชายจะถามเรื่องตำหนักจื่ออวิ๋นหรือขอรับ”

เผยเซียวหยวนอึ้งตะลึง เพียงได้ยินจางซุ่นกล่าวต่อ

“เมื่อครู่คุณชายน้อยเยี่ยมาพบผู้น้อยแล้ว บอกว่าคืนนี้ท่านอาจจะมาหา ถ้ามาจริง คุณชายน้อยให้ผู้น้อยบอกกับคุณชายว่าตำหนักจื่ออวิ๋นเมฆคล้อยเคลื่อนหมอกจางหาย ฝ่าบาทเข้าบรรทมไปแล้ว”

หลังจากให้จางซุ่นกลับไปแล้ว เผยเซียวหยวนยืนนิ่งอยู่หน้าประตูวังในค่ำคืนที่มืดมิดเป็นเวลานานก่อนจะขึ้นม้าจากไป

หญิงงามไม่เพียงรูปโฉมงดงาม ยังรู้จักใช้คำพูดที่เหมาะสม

นางเป็นหญิงสาวที่มีปฏิภาณไหวพริบ ฉลาดหลักแหลม มองทุกอย่างได้ทะลุปรุโปร่งคนหนึ่ง

ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่านางยังมีฐานะอันสูงส่งและมีความงามที่ไม่เป็นสองรองใคร

เป็นครั้งแรกที่เผยเซียวหยวนมีความรู้สึกอย่างหนึ่งว่าเลือดเนื้อกระดูกทั่วร่างกายและอวัยวะห้ากลั่นหกกรองของเขาดูเหมือนจะโปร่งใสเมื่ออยู่ต่อหน้าคนอีกคนหนึ่ง

นางเหมือนจะรู้ได้อย่างง่ายดายว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ แม้ความคิดเหล่านั้นจะซุกซ่อนอยู่ในส่วนลึกและซับซ้อนที่สุดของจิตวิญญาณ คนนอกไม่ว่าใครก็ไม่อาจเห็นและล่วงรู้ได้ แต่นางกลับสามารถโจมตีถูกเป้าหมายในคราเดียวได้อย่างง่ายดายอยู่เสมอ