ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 2

การที่ศึกแรกประสบความพ่ายแพ้รวมไปถึงการแทงซ้ำจากบรรดาศิษย์พี่ทำให้จงรั่วฉิงเดือดดาลสุดระงับ ส่งผลให้ตอนอ่านตำราในคาบบ่ายนางแทบจะเค้นเสียงลอดไรฟันอ่านเนื้อหาในตำราทีละตัวอักษรด้วยความคั่งแค้นเหลือกำลัง

ด้วยสถานการณ์พิเศษของนาง นางจึงนั่งอยู่ในมุมเล็กๆ ตามลำพังในโถงตำรา แบ่งแยกกับเหล่าศิษย์พี่ต่างเพศที่ไม่พึงชิดใกล้ทั้งหลาย

ดังนั้นยามประมุขเขาต้วนเดินผ่านจึงได้ยินเสียงที่แสดงถึงความผิดปกติได้อย่างง่ายดาย เขาอดหยุดฝีเท้าไม่ได้ ส่งสัญญาณให้นางหยุดอ่านชั่วคราว แล้วเอ่ยว่า “การอ่านตำรา คนและตำราจำเป็นต้องรวมเป็นหนึ่ง ปล่อยวางอารมณ์ ใช้ใจรับรู้เนื้อหาระหว่างบรรทัด ฉุนจื้อ เจ้าใช้แรงมากเกินไป ผ่อนคลายลง ผ่อนคลายลงเสีย”

จงรั่วฉิงได้แต่สูดหายใจลึก สะกดอารมณ์เดือดพล่านของตนให้สงบ จากนั้นหางตาก็พลันเหลือบไปเห็นฉุนเจี๋ยที่นั่งห่างไปไม่ไกล พบว่าอีกฝ่ายนั่งตัวตรงแหน็ว มุ่นคิ้วเล็กน้อย ท่าทางจดจ่อมีสมาธิ

ทว่าตั้งแต่ก่อนหน้านี้นานมากแล้วเขาก็ยังไม่ขยับเขยื้อนสักนิด

จงรั่วฉิงหรี่ตาจ้องเขานานพักหนึ่ง ในที่สุดก็เห็นพิรุธ…ที่ติดอยู่ตรงมุมปากเขา ไม่ใช่น้ำลายแล้วจะเป็นอะไรได้

“ท่านอาจารย์!” นางหันกลับมา ร้องเรียกประมุขเขาต้วนที่กำลังเดินจากไป ยกมือชี้ไปทางฉุนเจี๋ยแล้วกล่าวด้วยเสียงนุ่มละมุน “ศิษย์พี่ฉุนเจี๋ย…เขาคล้ายทำท่าไม่ตั้งใจอ่านตำราเจ้าค่ะ”

จากนั้นฉุนเจี๋ยก็ถูกมะเหงกศีรษะโป๊กใหญ่ท่ามกลางสายตาธารกำนัล พร้อมถูกลงโทษให้ช่วยล้างชามในโรงอาหารตอนกลางคืน

ในเวลาเดียวกันนี้ประมุขเขาต้วนยังเอ่ยชมเชยศิษย์น้องเล็กที่กล่าวรายงานว่ามีความดีความชอบ

เห็นฉุนเจี๋ยหันหน้ามาขมวดคิ้ว ส่งสายตาเจ็บช้ำตำหนิต่อว่านางโดยไร้เสียง จงรั่วฉิงกลับดึงหางตาพลางแลบลิ้นใส่เขา แสดงออกถึงความกระหยิ่มยิ้มย่องในอก

แม้นี่ไม่นับเป็นวิธีแก้แค้นที่น่าภูมิใจอะไร แต่ดีชั่วก็ได้ระบายความอัดอั้น เอาคืนสักหน เมื่อคิดถึงตรงนี้ต่อให้อยู่ในห้องก็รู้สึกราวกับว่าบนศีรษะมีดวงตะวันดวงน้อยเพิ่มขึ้นมา สาดส่องให้หัวใจสว่างสดใส

สมัยเด็กที่สำนักศึกษานางกับซูเหมินจิ่นก็โตมาเช่นนี้ เจ้าฟ้องข้า ข้าเขียนจดหมายฟ้องเจ้ากลับ ลูกไม้ประเภทนี้ทั้งคู่เล่นกันมาสามร้อยรอบก็ไม่รู้จักเบื่อ

เมื่อตระหนักว่ามุมปากตนเองแต้มรอยยิ้มโดยไม่รู้ตัว จงรั่วฉิงอดตะลึงไม่ได้ นางคิดมาตลอดว่าความทรงจำเหล่านี้ถูกตนเองจดว่าเป็น ‘บัญชีแค้น’ ในหัวใจ นึกไม่ถึงมาก่อนว่ายามหวนระลึกถึง กลับรู้สึก…คะนึงหาอยู่สักหน่อย…

ขณะใจลอยนางพลันได้ยินเสียงหนึ่งดังลอยมา…

“ท่านอาจารย์ ศิษย์น้องเล็กกำลังเหม่อลอยใช่หรือไม่ขอรับ”

เมื่อครู่ตอนนางรายงานเขายังทำในที่ลับ แต่ตัวบัดซบผู้นี้กลับฟ้องกันโต้งๆ! หลังสิ้นเสียงตะโกนนี้ทุกสายตาในโถงตำราก็พุ่งมารวมอยู่ที่นาง!

ประมุขเขาต้วนไม่สะดวกตำหนินางอย่างเข้มงวด ได้แต่กระแอมเล็กน้อยเอ่ยว่า “ฉุนจื้อ ตั้งสมาธิจดจ่อ”

จงรั่วฉิงได้แต่ก้มหน้ายอมรับผิดอย่างอ่อนโยนนอบน้อมพลางส่งสายตาคมกริบดุจใบมีดไปทางฉุนเจี๋ยด้วยหางตา อีกฝ่ายยักไหล่ราวกับไม่รับรู้ถึงสายตานั้น ทำหน้าตาใสซื่อไร้ความผิด

ยิ่งเขาทำท่าไม่รู้ไม่ชี้ จงรั่วฉิงยิ่งรู้สึกว่าเขาแสร้งแสดง เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันใช้สายตาสังหารฝ่ายตรงข้ามนับครั้งไม่ถ้วน นางลอบคิดในใจ ซูเหมินจิ่น พวกเราสองฝั่งต้องตายตกกันไปข้าง!