ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 2

ครานี้กลับกลายเป็นจงรั่วฉิงที่ตกอกตกใจจนหน้าถอดสี นางยกมือปิดหน้าถอยหลังกรูดติดกันหลายก้าว ปากร้องว่า “เจ้าๆๆ…เจ้าจะทำอะไร”

“ย่อมต้องให้ศิษย์น้องหญิงตรวจสอบปานน่ะสิ!”

“เจ้า…เจ้าจะถอดจริงหรือ” จงรั่วฉิงมองอีกฝ่ายผ่านช่องระหว่างนิ้วมือ

“เพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ของตนเอง ความอัปยศเล็กน้อยนี้…ไม่นับเป็นอันใด!” ฉุนเจี๋ยช้อนตาขึ้น จ้องมองนางอย่างลึกซึ้งแวบหนึ่งด้วยแววตาเศร้าโศกระคนฮึกเหิมเยี่ยงผู้กล้าบั่นมือ^* ขณะเดียวกับที่มือก็ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออก โยนทิ้งลงพื้นอย่างเด็ดเดี่ยวยิ่งยวด จากนั้นก็เริ่มคลำหาสายรัดกางเกงที่เอว กัดริมฝีปากล่าง แล้วกระชากมันออกอย่างอาจหาญ…

“พอแล้ว! พอ! หยุดนะ!” จงรั่วฉิงรีบหุบนิ้ว กรีดร้องยับยั้ง

แท้จริงนางไม่คิดจะดูจริงๆ เลยสักนิด เพียงอยากบีบให้เขายอมจำนนเท่านั้น หนำซ้ำที่นางรู้เรื่องปานของซูเหมินจิ่นยังเพราะได้ยินผู้ใหญ่พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันแล้วเอ่ยถึงเท่านั้น ตำแหน่งแปลกประหลาดพรรค์นั้น…ไหนเลยนางจะเคยเห็นด้วยตาตนเองกันเล่า!

“ไม่ได้!” ริมโสตเป็นเสียงห้าวหาญตรอมตรม จริงจัง และตั้งใจจริงของฉุนเจี๋ย พร้อมกับเสียงเสื้อผ้าเสียดสีสวบสาบ “เพื่อแก้ไขปมในใจของศิษย์น้องหญิง วันนี้ข้าจะให้เจ้าดูให้ชัด ดูให้กระจ่าง!”

“เจ้า…ถ้าเจ้าถอดอีกข้าจะบอกท่านอาจารย์ว่าเจ้าทำอนาจารแล้วนะ!” จงรั่วฉิงร้อนใจเจียนร่ำไห้ ได้แต่หมุนตัวออกวิ่งทันที วิ่งไปพลางยังไม่ลืมทิ้งวาจาเหี้ยมเกรียม “ซูเหมินจิ่น! ข้าไม่มีทางแล้วกันไปเช่นนี้แน่! วันเวลายังอีกยาวไกล พวกเราจะได้เห็นดีกัน!”

พูดไม่ทันจบประโยคดี คนก็หายไปไม่เห็นเงาเรียบร้อย

หลังนางไปแล้วฉุนเจี๋ยจึงหยุดมือ ค้อมเอวลงเก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาปัดฝุ่นธุลี แล้วช้อนตามองตามทิศที่จงรั่วฉิงจากไป เขายักไหล่ สะบัดเสื้อน้อยๆ ก่อนสวมใหม่เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

เขายกมือขวาขึ้นมา มองดูซ้ำๆ ทั้งด้านหน้าด้านหลังอยู่เป็นนาน เรียวคิ้วคมเลิกขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเผยแววฉงน “แม้แต่มีขนกี่เส้นก็กระจ่างแจ้ง…จริงๆ น่ะหรือ”

บ่ายวันนั้นตอนจงรั่วฉิงผู้ซึ่งกลายสภาพเป็นโฉมงามป่วยเสาะแสะทนรับลมแรงมิได้มาถึงโถงตำราที่ใช้ท่องตำรารับอรุณ ก็พบว่าบรรดาศิษย์พี่ล้วนมองมาที่นางด้วยสายตาซับซ้อน

นางเดินไปยังที่นั่งของตนอย่างรู้สึกแปลกพิกล นั่งลงอย่างรู้สึกแปลกพิกล มองท่านอาจารย์อย่างรู้สึกแปลกพิกล และหยิบม้วนตำราข้างมือขึ้นมาอย่างรู้สึกแปลกพิกล

จวบจนถึงเวลาพักระหว่างคาบเรียนนางได้ยินศิษย์พี่รองฉุนผู่ถามศิษย์พี่สามฉุนเจิ้ง “เจ้าได้ยินแล้วหรือไม่ เมื่อเช้าหลังศิษย์น้องฉุนเจี๋ยกลับมาก็ฟุบโต๊ะร้องไห้ไม่หยุด! เจ้าว่า…ศิษย์น้องฉุนจื้อทำอะไรเขามากันแน่”

ฉุนเจิ้งทำท่าเข้าใจกระจ่าง ส่ายหน้าโคลงศีรษะกล่าว “พระพุทธองค์กล่าวว่ามิอาจบอก มิอาจบอก…”

จงรั่วฉิงหมดคำพูด สำนักศึกษาชิงหงของพวกท่านมิใช่ยึดถือการเรียนหนังสือด้วยใจที่สงบหรอกหรือ พวกท่านซุบซิบกันเพียงนี้จะดีจริงๆ หรือ