ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 2

ในเวลาเดียวกันจงรั่วฉิงลากฉุนเจี๋ยเดินตัดทะลุลาน อ้อมระเบียง ตรงไปยังพื้นที่ว่างไร้ผู้คนแห่งหนึ่ง นางปล่อยมือพลันเปลี่ยนภาพ ‘ศิษย์น้องหญิงผู้อ่อนหวาน’ ที่สร้างขึ้นแล้วเปิดเผยตัวตนที่แท้จริง

“ข้าตรวจสอบแล้ว เวลาที่เจ้าเข้ามาเรียนหนังสือที่สำนักศึกษาชิงหงคือหลังจากซูเหมินจิ่นตายพอดี ดูจากเวลาสมเหตุสมผลทุกประการ” นางกอดอกยืนตรงหน้าฉุนเจี๋ย กล่าวอย่างหนักแน่นมีเหตุผล เอ่ยไปได้ครึ่งหนึ่งก็คล้ายรู้สึกว่าสีหน้าท่าทางเคร่งขรึมเกินไป จึงคลี่ยิ้มเล็กน้อย พยายามให้ท่าทีของตนอ่อนโยนลงสักหน่อย “ซูเหมินจิ่น ที่นี่มีแค่เจ้ากับข้าสองคน ถ้าเจ้ามีเหตุผลที่ไม่อาจเอื้อนเอ่ยอะไร อย่าปิดบังกัน บอกข้ามาตามจริงดีหรือไม่ ข้าจะต้องหาทางช่วยเจ้าแน่!”

ฉุนเจี๋ยถอยหลังก้าวหนึ่งด้วยสีหน้าขมขื่น เอ่ยว่า “แม่นาง…เอ่อ ไม่สิ ศิษย์น้องหญิง ข้าไม่ใช่ว่าที่สามีเจ้าจริงๆ”

จงรั่วฉิงสะกดอารมณ์พลุ่งพล่าน ยิ้มละไมก้าวขึ้นหน้า ค่อยๆ เกลี้ยกล่อมต่อ “ไม่ว่าเจ้าตกน้ำจนเสียความทรงจำหรือถูกคนไล่ฆ่าจนต้องแกล้งตาย ข้าล้วนเข้าใจได้ แต่เจ้าต้องบอกข้าตามจริง…ได้หรือไม่”

ฉุนเจี๋ยถอยหลังอีกก้าว มุมปากคว่ำลงยิ่งกว่าเก่า เอ่ยว่า “ศิษย์น้องหญิง ที่แท้ข้าเหมือนซูเหมินจิ่นตรงที่ใดกันแน่ ข้า…ข้ายอมเปลี่ยนให้จะได้หรือไม่”

เส้นเลือดตรงหน้าผากของจงรั่วฉิงพลันปูดขึ้น นางกัดฟันกรอดรักษาความสงบนิ่ง งัดไพ่ความสัมพันธ์ในครอบครัวออกมา “ซูเหมินจิ่น เจ้าหลบอยู่ในที่เปลี่ยวร้างกระทั่งนกยังไม่มาถ่ายมูลนี้ เคยคิดถึงความรู้สึกท่านลุงซูกับท่านป้าซูหรือไม่ วันฝังศพของเจ้า พวกเขาผู้อาวุโสสองคนร่ำไห้กอดกันกลม โศกศัลย์จนใจแทบสลายเลยเชียวนะ! เจ้าหักใจปกปิดความจริง มองดูพวกเขาผมขาวส่งวิญญาณผมดำหรือ”

ฉุนเจี๋ยถอยมาถึงมุมกำแพง เมื่อพบว่าถอยจนไร้ทางถอยแล้ว ใบหน้าก็ยิ่งยับย่นเป็นผลมะระโดยสมบูรณ์

“แม่นาง ศิษย์น้องหญิง มารดาเอ๋ย! ข้าต้องพูดอย่างไรเจ้าถึงจะเชื่อ ขอร้องล่ะ เจ้าละเว้นข้าเถิด! ข้าคุกเข่าให้เจ้าได้หรือไม่” กล่าวไปก็ลงไปคุกเข่าดังโครม! ทั้งยังทำท่างกๆ เงิ่นๆ จะกอดต้นขาอีก

“เจ้าๆๆ…” จงรั่วฉิงเห็นว่าตนทำถึงเพียงนี้แล้ว ทว่าเขาให้ตายก็ยังไม่ยอมรับ ก็พลันโกรธจนควันออกหู แทบอยากจะเตะคนให้ลอยกระเด็นเสียเดี๋ยวนี้

แต่พอขบคิดดู…ไม่ได้! ถ้ายอมแพ้ ไยมิใช่เท่ากับยอมรับว่าตนสู้เขาไม่ได้หรอกหรือ

ล้อเล่นหรือไร พวกเขาสองคนตั้งแต่เล็กจนโต ท่ามกลางการห้ำหั่นเล็กใหญ่ไม่ต่ำกว่าร้อยสนาม ตัวนางน่ะ…ดีชั่วก็นับว่าเคยชนะเขาครั้งหนึ่งเลยเชียวนะ!

ด้วยเหตุนี้จงรั่วฉิงจึงกัดริมฝีปากล่าง คิดในใจว่าหากเป็นดังนี้ก็จำเป็นต้องงัดไพ่ตายออกมาแล้ว จึงเอ่ย “ได้ ในเมื่อเจ้าบอกว่าไม่ใช่คนแซ่ซูนั่น เช่นนั้นก็พิสูจน์ให้ข้าดู!” ใบหน้าผุดรอยยิ้มได้ใจ นางแค่นหัวเราะ “ตามที่ข้ารู้มา ซูเหมินจิ่นผู้นั้นบนตัวมีปานที่มีเอกลักษณ์ไม่เหมือนใครอยู่ ถ้าเจ้าไม่มี ต่อไปข้าจะไม่หาเรื่องเจ้าอีก”

ดวงตาฉุนเจี๋ยมีเปลวไฟแห่งความหวังลุกโชน ถามเสียงเบา “ปานอะไร อยู่ที่ใด”

“ด้านในของต้นขา…ขวา…” จงรั่วฉิงกระแอมให้คอโล่ง แท้จริงหากไม่ไร้ทางเลือก นางก็ไม่ต้องการใช้วิธีนี้

ฉุนเจี๋ยถลึงตากลมโต “ที่ลับประเภทนี้ เจ้า…เจ้ารู้ได้อย่างไร…”

“ข้ากับซูเหมินจิ่นเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เด็ก บนร่างเขามีขนกี่เส้นข้าล้วนกระจ่างแจ้ง!” เพื่อทำให้ตนแลดูน่าเชื่อถือมีเหตุผลขึ้นเล็กน้อยจงรั่วฉิงจึงรุกประชิดเขา เอ่ยอย่างดุดัน “เฮอะ กลัวสินะ! ถ้าเจ้าไม่กล้าให้ข้าดูก็เท่ากับหาข้อแก้ตัวไม่ได้! แสดงว่าเจ้าก็คือซูเหมินจิ่น!”

เมื่อได้ยินวาจานี้ฉุนเจี๋ยก็เบิกดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นจ้องตานางด้วยสีหน้าคร่ำเครียดครู่หนึ่ง จากนั้นยามที่จงรั่วฉิงนึกว่าตนเองจะบรรลุผลสำเร็จอันยิ่งใหญ่ จู่ๆ อีกฝ่ายก็กัดฟันแล้วเริ่มถอดเสื้อผ้า!