ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 4

จงรั่วฉิงสะอึกสะอื้นแผ่วเบาคราหนึ่ง ขณะที่ดวงตาก็กลอกไปมา สังเกตสีหน้าอวิ๋นฉานอย่างละเอียด

อวิ๋นฉานมิได้เอ่ยอะไรทั้งนั้น แต่เห็นชัดว่าสีหน้าไม่มีแววดุดันอย่างเมื่อครู่ถึงเพียงนั้น

“เหตุใดจึงไม่กลับไป” เขาถาม

จงรั่วฉิงกับซือฉินสบตากันวูบหนึ่ง แล้วสะอื้นเอ่ย “ข้าเคยอยากกลับไป ทว่าก็รู้สึกไม่มีหน้าไปพบผู้คน ยามนี้ในเมืองลั่วหยางมีเสียงโจษขานกันทั่ว บอกว่าข้าสติฟั่นเฟือน มีชะตาพิฆาตสามีโดยกำเนิด เทียบกันแล้ว ข้ายอมอยู่ที่นี่จะดีกว่า”

อวิ๋นฉานไม่เอ่ยอะไรอีก

“ถึงข้าไม่รู้เหตุผลที่ท่านมาพำนักตามลำพังอยู่ที่นี่ กระนั้นก็รู้สึกเข้าอกเข้าใจ” จงรั่วฉิงปรับน้ำเสียงให้น่าเวทนายิ่งกว่าเก่าเล็กน้อยแล้วเอ่ยต่อ “ข้าอยู่ที่นี่ไม่คุ้นเคยกับผู้ใด กลับมีความรู้สึกคุ้นเคยกับคุณชายอย่างยิ่ง ตรึกตรองดูคงเพราะต่างเป็นผู้ประสบชะตากรรมรันทดดุจเดียวกันกระมัง…”

อวิ๋นฉานได้ยินวาจานี้ก็พลันตะลึง หันหน้าไปมองนาง สีหน้าท่าทางติดจะเหม่อลอย จากนั้นจึงค่อยๆ เอ่ยปาก “แท้จริงข้ากับเจ้าไม่เหมือนกัน”

เห็นอีกฝ่ายติดเบ็ดแล้ว จงรั่วฉิงตาเป็นประกายรีบพูด “มีอันใดไม่เหมือน”

“สถานที่ที่ข้าเติบโตมาตั้งแต่เยาว์ ไม่เพียงมีพยัคฆ์สุนัขป่า ยังมีพวกเขี้ยวลากดินที่ไม่ต่างจากพยัคฆ์สุนัขป่าอยู่ด้วย” อวิ๋นฉานเอ่ยเนิบช้า “ดังนั้น…”

จงรั่วฉิงโน้มกายไปข้างหน้า “ดังนั้นอะไร”

กลับเห็นอวิ๋นฉานหยักมุมปากน้อยๆ พลันยกยิ้ม “ดังนั้น…ลูกไม้ตื้นๆ จึงไม่มีผลกับข้า”

“…” จงรั่วฉิงอึ้งไป เข้าใจในบัดดลว่าลูกไม้ของตนถูกมองทะลุปรุโปร่ง สีหน้าเปี่ยมแววตกที่นั่งลำบาก

อวิ๋นฉานกลับไปมีสีหน้าเย็นชา “เชิญกลับ ไม่ส่ง”

ขาดคำไม่รอให้จงรั่วฉิงยับยั้ง อวิ๋นฉานก็สะบัดแขนเสื้อลุกขึ้นจากไป

จงรั่วฉิงกระทืบเท้าอย่างแค้นใจอยู่ที่เดิม สำนักศึกษาชิงหงแห่งนี้ไฉนแต่ละคนล้วนฉลาดเป็นกรด จัดการฉุนเจี๋ยกับศิษย์พี่ใหญ่ทั้งสี่ไม่ได้ก็แล้วไป เหตุใดแม้แต่อวิ๋นฉานที่ดูภายนอกปลีกวิเวกจากความขัดแย้งในโลกยังรับมือยากเพียงนี้

ซือฉินเดินฮึดฮัดเข้ามา เอ่ยเสียงค่อย “คุณหนู คุณชายอวิ๋นผู้นี้เห็นทีจะไม่ใช่ตะเกียงขาดน้ำมัน^* มิเช่นนั้นพวกเราค่อยคิดหาวิธีอื่นกันดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ไม่” จงรั่วฉิงจ้องผ้าม่านที่สะบัดไปมาตามสายลม เอ่ยอย่างขุ่นแค้น “คนผู้นี้ข้าจะกัดไม่ปล่อยให้ถึงตายกันไปข้างให้ได้!”

เมื่อจงรั่วฉิงกล่าวว่าจะกัดไม่ปล่อยให้ถึงที่สุด นางก็เริ่มดำเนินการตามแผนอย่างเต็มกำลังจริงๆ มาตรว่ายังกัดไม่ตายก็จะกัดต่อให้ตายตกกันไปข้างหนึ่ง

รายละเอียดของแผนการกล่าวโดยสรุปในประโยคเดียวก็คือ ‘ตามตื๊อไม่เลิก’ สี่คำนี้

นางม้วนแขนเสื้อ งัดท่วงท่าตอนเริ่มไล่ตามดักฉุนเจี๋ยในช่วงแรกสุดออกมา ทุกวันเวลาที่ไม่อยู่ที่สำนักศึกษาเป็นต้องปรากฏตัวที่เรือนทักษิณ อ้างคำพูดสวยหรูว่า ‘ตกแต่งบ้านใหม่’ ทั้งยังป่าวประกาศด้วยว่าก่อนจัดการทุกอย่างพร้อมสรรพห้ามผู้ใดมาดู

อวิ๋นฉานอาศัยอยู่ที่เรือนทักษิณเดิมก็เป็นความลับ ย่อมไม่ต้องการให้เรื่องราวบานปลาย เมื่อเป็นดังนี้นางเองก็พร้อมจะต่อสู้กับเขาในสงครามระยะยาว!

ด้วยเหตุนี้ไม่นานอวิ๋นฉานก็พบว่าด้านหลังตนเองมีหางติดสอยห้อยตามมาหางหนึ่งตั้งแต่เมื่อใดก็สุดจะรู้

หางนี้ทุกสามวันห้าวันจะต้องมาปรากฏตัวในเรือนทักษิณโดยไม่สนใจสิ่งใดทั้งนั้น บ้างมาเท้าโต๊ะทำการบ้าน บ้างมาเล่นสนุกกันเองกับซือฉิน เมื่อเห็นตนแล้วยังโบกมือทักทายอย่างไม่พะว้าพะวัง ไม่มีความสำนึกรู้ตัวของการเป็นผู้บุกรุกสักกระผีก