ทดลองอ่าน ภวังค์รักในเรือนแสนหวาน บทที่ 4

ยามนี้เองไม่รู้ผู้ใดตะโกนว่า “ท่านอาจารย์มาแล้ว” บรรดาศิษย์ที่เดิมมุงกันเป็นกลุ่มประหนึ่งรู้วิชาแยกร่างก็ไม่ปาน พริบตาเดียวก็แยกย้ายไปนั่งประจำที่ มิหนำซ้ำแต่ละคนยังมีตำราเรียนเพิ่มมาอยู่ในมือ ตั้งใจอ่านกันอย่างขะมักเขม้น

จงรั่วฉิงไร้หนทาง ทำได้เพียงถลึงตาใส่คนพลางกลับไปนั่งที่

ถึงกระนั้นแม้จะโดนโต้กลับทำลายเกียรติยศศักดิ์ศรีครั้งแล้วครั้งเล่า นางกลับยิ่งมั่นใจขึ้นเรื่อยๆ ว่าฉุนเจี๋ยคือซูเหมินจิ่นไม่ผิดแน่

แค่เพราะคนผู้นี้ไร้ที่ติเกินไป กล่าวได้ว่าไม่เคยเผยพิรุธใดเลยต่อหน้านาง และความไร้ที่ตินี้ก็คือพิรุธประเภทหนึ่ง บ่งชัดว่าเขาเตรียมการมาแต่เนิ่นๆ คิดหาแผนรับมือไว้พร้อมตั้งแต่ก่อนนางลงมือ

จงรั่วฉิงครุ่นคิดตรึกตรอง รู้สึกว่าการง้างปากคนผู้นี้เป็นไปไม่ได้แล้ว และศิษย์พี่ไม่กี่คนรอบตัวเขาแต่ละคนต่างก็ไม่อยู่กับร่องกับรอยมากขึ้นทุกที

ในสมองมีเงาร่างสูงสง่าเรียบง่ายปรากฏขึ้น…จงรั่วฉิงกลอกนัยน์ตาคราหนึ่ง แววตากลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง

ชายหนุ่มที่ทั้งร่างเต็มไปด้วยปริศนาผู้นั้น บัดนี้อาจเป็นใบเบิกทางที่ดีที่สุด

รุ่งสางวันนี้อวิ๋นฉานเพิ่งเดินออกจากห้องก็ได้ยินเสียงคนเคลื่อนไหว

สตรีผู้หนึ่งเอ่ยทักด้วยเสียงกระจ่างใส “คุณชายอวิ๋น ท่านตื่นแล้วหรือ”

อวิ๋นฉานโสตประสาทเฉียบไวหาใดเปรียบ ผ่านหูไม่ลืมเลือน เพียงฟังก็รู้ว่านี่เป็นสาวใช้ติดตามของศิษย์น้องเล็กผู้นั้น ในเมื่อสาวใช้อยู่นี่ เช่นนั้นตัวเจ้านาย…

ไม่ผิดจากที่คาด ไม่ทันไรเสียงของจงรั่วฉิงก็ดังขึ้น “คุณชาย คุณชาย วันนี้วันหยุดเรียน ข้ากับซือฉินเตรียมอาหารเช้าให้ท่านแล้ว! โจ๊กธัญพืชใส่ลำไยกับซาลาเปาเนื้อแดดเดียว เป็นอย่างไร ได้กลิ่นหอมแล้วกระมัง”

เสียงจานชามวางกระทบโต๊ะดังกังวานขึ้นสองสามเสียง จากนั้นเสียงซือฉินก็ดังขึ้นจากอีกฟาก “คุณชายอวิ๋น ของสำหรับล้างหน้าล้างตาข้าเตรียมให้ท่านเรียบร้อย มาทางนี้เจ้าค่ะ มาทางนี้”

ด้วยเหตุนี้อวิ๋นฉานซึ่งยังไม่ทันทำความเข้าใจเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ก็ถูกลากไปล้างหน้าบ้วนปาก และในอีกครึ่งก้านธูปถัดมาก็นั่งอยู่ที่โต๊ะหินซึ่งวางอาหารเช้าไว้เต็มร่วมกับจงรั่วฉิง

“กินโจ๊กก่อนหรือกินซาลาเปาก่อนดี?” จงรั่วฉิงนั่งตรงข้ามเขาด้วยรอยยิ้มระรื่น ท่าทางคุ้นเคยสนิทสนมนี้แทบทำให้อวิ๋นฉานสงสัยว่าความทรงจำของตนขาดหายไปช่วงหนึ่งหรือไม่

เขามิได้ขยับตะเกียบ เพียงพูดว่า “ไม่มีธุระย่อมไม่มาหาถึงที่ เจ้ามาทำอะไร”

จงรั่วฉิงเบ้ปากอย่างไม่เห็นด้วย “ไฉนจึงคิดถึงผู้อื่นในทางร้ายเพียงนั้น ข้าแค่อยากมาเล่นกับท่านเอง” นางหยุดไปเล็กน้อย กดเสียงให้ต่ำลงอีกหน่อยแล้วเอ่ยต่อ “ข้ารู้ดี แม้ท่านพักที่นี่ตามลำพัง แต่ก็รับรู้เรื่องราวในสำนักศึกษาทุกอย่าง ดังนั้นข้าไม่ปิดบังอะไรท่านอีกแล้ว ความจริงที่ข้าเข้ามาในสำนักศึกษาก็เพื่อมาหาว่าที่สามีข้า”

อวิ๋นฉานเลิกคิ้ว “ฉุนเจี๋ย?”

“ถูกต้อง” จงรั่วฉิงตอบตามจริง “เขาหน้าตาเหมือนว่าที่สามีซึ่งถึงแก่กรรมไปแล้วของข้าไม่มีผิดเพี้ยน ตั้งแต่แรกเห็นข้าแทบมั่นใจได้เลยว่าคือเขา จึงได้มาสืบความเป็นมาของเขาจากท่าน…”

“ไม่มีสิ่งใดที่บอกกล่าวได้”

“ข้ายังพูดไม่จบเลย วันนี้ข้าหาได้มาสืบข่าวจากท่านเสียหน่อย” จงรั่วฉิงหมดคำพูด จากนั้นก็ถอนใจเบาๆ อีกคราหนึ่ง เอ่ยเสียงค่อยลง “แท้จริงข้ารู้แต่แรกแล้วว่าเขาไม่ใช่ว่าที่สามีข้า คนตายมิอาจฟื้น ข้าเพียงไม่อยากยอมรับความจริงนี้เท่านั้น…”