ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

ราตรีในเมืองอิ้งสุ่ยต่างจากในเมืองทั่วไป

สถานที่ที่คึกคักที่สุด สว่างไสวที่สุด มิใช่ที่หอสุราหรือถนนอันกว้างใหญ่ แต่เป็นบนแม่น้ำอิ้งชวน

เรือหลายลำล่องอยู่บนแม่น้ำอิ้งชวน โคมไฟหลายดวงแขวนอยู่ที่หัวเรือและหางเรือ แกว่งไกวเบาๆ ตามการเคลื่อนตัวของเรือและแรงลม

ทอดมองจากที่ใกล้ไปยังที่ไกล แม่น้ำอิ้งชวนดูราวกับเป็นธารโคม

สองข้างฝั่งมีร้านค้าร้านน้ำชาหลากสีสัน มีเสียงตะโกนร้องขายสินค้า เสียงสนทนาพูดคุยเรื่องล่องแม่น้ำชมทิวทัศน์ หลายเสียงดังอึกทึก เสริมแต่งให้ราตรีของเมืองอิ้งสุ่ยครึกครื้นไม่ธรรมดา

เพื่อให้โม่อีเหรินสามารถเที่ยวเล่นได้เต็มที่ ฉู่เซวียนฉีเจาะจงเช่าเรือที่มีห้องโดยสารมาลำหนึ่ง ทำให้ถึงโม่อีเหรินอยากพักบนเรือสักสองสามคืนก็ไม่เป็นปัญหา

“อีเหริน ยังอยากกินอะไรอีกหรือไม่” ฉู่เซวียนอั๋งถาม เมื่อครู่พวกเขาเพิ่งล่องแม่น้ำกัน แต่ละคนกินเนื้อย่างเป็นมื้อเย็น

“อืม…ข้าจะชงชา ทุกคนมาดื่มด้วยกันแล้วกัน พี่ใหญ่ ท่านซื้อขนมและผลไม้แห้งมากินกับชาสักหน่อยนะเจ้าคะ”

โม่อีเหรินบอกจะทำก็ทำเลย นางใช้ญาณวิเศษ โต๊ะน้ำชา เก้าอี้ และอุปกรณ์ชงชาทั้งชุดก็ปรากฏขึ้นมาพรั่งพร้อมครบถ้วน

หลังนางล้างชุดน้ำชาเสร็จ ก็หยิบน้ำจากน้ำพุบนภูเขาที่ใส่ไว้ในแหวนพู่สวรรค์ออกมากาหนึ่ง ก่อนหยิบใบชาออกมาใส่ลงต้มในกา

ขณะโม่อีเหรินเปิดฝากล่องชาออก กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่แฝงด้วยไอวิเศษก็โชยออกมา ทำให้พอคนสูดดมก็รู้สึกว่าจิตใจปลอดโปร่งโล่งสบาย

“ชาดี!” เฟิงเหยี่ยนออกปากชมอย่างอดใจไม่ไหว

“นี่คือ ‘ชาอวลหยก’ เป็นของที่ข้าเพิ่งเก็บมาคั่วในช่วงหนึ่งเดือนก่อนหน้าที่ข้าจะออกจากเกาะโม่เสวียน ใช้น้ำต้มก็ดื่มได้เลย” โม่อีเหรินพูดพลางรินชาที่ชงเสร็จให้ทุกคนคนละถ้วย

พอชาอวลหยกเข้าปาก สัมผัสหอมนุ่มชุ่มคอ อุณหภูมิอุ่นกำลังดี ครั้นชาไหลลงคอแต่ละคนในที่นี้ก็ต่างรู้สึกได้ว่ามีไอวิเศษเด่นชัดกลุ่มหนึ่งแผ่เข้าสู่ร่างกาย ไม่เพียงร่างกายจะรู้สึกสบาย สติก็ยังแจ่มใสในฉับพลัน เสียงอึกทึกที่เดิมทีรู้สึกว่าเอะอะเซ็งแซ่พลันมิได้น่ารำคาญแล้ว ราวกับรอบข้างเงียบสงบลง

คนทั้งหลายต่างสงบท่ามกลางความอึกทึกครึกโครม

ใจสงบ สติแจ่มชัด

“โฮก” ‘อร่อยยิ่ง’

“วู้” ‘อุ่นคอคลายกระหาย’

“โฮกๆ” ‘เอาอีกๆ’

“อู…” ‘รู้สึกสบายดีจริง…’

เดิมทีทุกคนยังจมจ่อมอยู่ในสัมผัสตระหนักรู้ที่ชาอวลหยกนำมาให้ ผลคือพอสัตว์สี่ตัวนี้ร้องขึ้น สัมผัสตระหนักรู้อะไรก็ไม่เหลือแล้ว เหลือเพียงความรู้สึกหัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก

เจ้าสี่ตัวนี้ช่าง…ทำลายบรรยากาศ