ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

ไป่หลี่จิงหงรับหน้าที่ชงชาต่อจากโม่อีเหริน เริ่มชงรอบที่สอง

“ล้างถ้วยชาอีกรอบก่อน…อุณหภูมิน้ำได้ที่แล้ว อืม…อย่างนั้นล่ะ…” โม่อีเหรินเอ่ยเตือนพลางเก็บถ้วยชามา ก่อนยื่นถ้วยชาไปข้างหน้า

“อร่อยหรือไม่” รอจนโม่อีเหรินดื่มลงไปอึกหนึ่ง ไป่หลี่จิงหงถึงเอ่ยถามขึ้น

“อื้ม! อร่อยยิ่ง” โม่อีเหรินยิ้มหวานให้เขา จิงหงเองก็ชงชาเก่งเหมือนกันนี่…

“เช่นนั้นก็ดื่มอีกถ้วย” เขารินชา

“ได้ ท่านก็ดื่มด้วย” นางรินชาคืน

“ได้”

ความอ่อนโยนในน้ำเสียงของภูเขาน้ำแข็งนี้ช่าง…

“…” สี่คนที่ด้านข้างถูกเล่นงานจนพูดไม่ออก

เคลื่อนไหวเร็วแท้ แย่งชิงความสนใจของน้องสาวไปเยี่ยงนี้ เลวทรามเกินไปแล้วจริงๆ!

คิดไม่ถึงว่าประมุขน้อยเกาะหุนที่ดูเย็นชายิ่ง ที่แท้ก็เจ้าเล่ห์มากเช่นกัน!

ฉู่เซวียนอั๋ง ฉู่เซวียนฉี เฟิงเหยี่ยนต่างค่อนขอดในใจพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย

ในขณะที่โม่ซั่งเฉินนั้นเอ่ยปากตรงๆ

“โม่อีเหริน”

“ท่านตามีเรื่องอะไรหรือเจ้าคะ”

“มีเนื้อแห้งที่เจ้าทำหรือไม่”

“เอ่อ…เพิ่งกินหมดไปพอดีเจ้าค่ะ” มี ‘ตัวตะกละ’ สี่ตัวอยู่ เนื้อแห้งเป็นไปไม่ได้ที่จะมีเหลือเก็บ “ท่านตาอยากกินหรือเจ้าคะ ข้าจะไปทำเดี๋ยวนี้”

“อืม” โม่ซั่งเฉินผงกศีรษะน้อยๆ

โม่อีเหรินลุกเข้าไปในประทุนเรือ หยิบเตาหลอมโอสถและวัตถุดิบทำเนื้อแห้งออกมาเริ่มลงมือทำทันที

สายตาของเฟิงเหยี่ยนปรายมองสหายสนิทขึ้นๆ ลงๆ พลางส่งเสียงจุปาก “เฉิน…”

นี่ควรกล่าวว่าไม่เสียแรงที่เป็นเฉินกระมัง แม้แต่ยามทำลายการพลอดรักของผู้อื่น สีหน้ายังสุขุมได้ปานนี้ น้ำเสียงก็ยังเป็นการเป็นงานได้ปานนี้ แม้กระทั่งเหตุผลก็ยังไม่มีช่องโหว่ให้โจมตีได้…

เขาแค่อยากกินเนื้อแห้ง ไม่ได้มีถ้อยคำจำพวกโจมตีไป่หลี่จิงหงหรือยุแยงตะแคงรั่ว