ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 1-บทที่ 2

อีกทั้งการที่หลานสาวจะทำของกินให้ผู้เป็นท่านตาสักหน่อยก็เป็นเรื่องสมควรและปกติยิ่ง ไม่ได้มีเจตนาจงใจเรียกตัวโม่อีเหรินออกไปแต่อย่างใด

เช่นนั้นสีหน้าของคนที่ถูกทำลายการพลอดรักเล่า…

เฟิงเหยี่ยนมองไป

สวรรค์! สีหน้าไม่เปลี่ยน แววตาไม่เปลี่ยน อิริยาบถไม่เปลี่ยน แม้แต่เส้นโค้งตรงมุมปากก็ยังไม่มีการเปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อยนิด…ช่างสุขุมมั่นคงนัก!

ครั้นแล้วจึงกลับมามองเฉิน

ดื่มชาอย่างเฉยชาจดจ่อ ดื่มชาอย่างเฉยชาจดจ่อ…ยังคงดื่มชาอย่างเฉยชาจดจ่อ แม้แต่หางตาก็ไม่มีชำเลืองแล ดูประหนึ่งเบื้องหน้าเขามีเพียงชาถ้วยนั้น ราวกับชาถ้วยนั้นสำคัญที่สุด

เฟิงเหยี่ยนอดจะสะท้อนใจไม่ได้ ทั้งสองล้วนแต่เป็นภูเขาน้ำแข็ง มิหนำซ้ำยังเป็นชนิดที่ไม่ละลายมาเป็นร้อยปีอีกด้วย คนหนึ่งเย่อหยิ่ง คนหนึ่งเย็นชา กินกันไม่ลงจริงๆ

ปัจจุบันเฉินยึดครองความได้เปรียบด้วยมีฐานะเป็นท่านตา ไป่หลี่จิงหงดูไปแล้วมีเพียงตกเป็นฝ่ายถูกเล่นงานและตั้งรับ นี่ชวนให้คนรู้สึกปวดใจแทนเขาอยู่บ้างจริงๆ

หากแต่คิดถึงว่าบุรุษที่หล่อเหลาหนุ่มแน่นและเย่อหยิ่งเย็นชาโดยธรรมชาติผู้นี้กำลังจะหลอกเอาตัวอีเหรินน้อยที่พวกเขารักใคร่เอ็นดูมาตั้งแต่อ้อนแต่ออกไป เฟิงเหยี่ยนก็ตัดสินใจเก็บความปวดใจเล็กๆ นั้นลง

จะหลอกเอาตัวเด็กน้อยสุดที่รักของพวกเขาไป นั่นก็ต้องจ่ายค่าตอบแทนเช่นนี้ล่ะ เพราะฉะนั้น…

เฉิน ข้าสนับสนุนท่าน เชิญต่อได้เลย

เฟิงเหยี่ยนมองดูคนทั้งสองอย่างตั้งตารอ มองไปๆ…

สองคนนี้คนหนึ่งชงชา อีกคนดื่มชา แล้วก็ชงชา แล้วก็ดื่มชา…มิได้ระเบิดขึ้นมาท่ามกลางความเงียบสงบ หากแต่…ทำให้ผู้อื่นอึดอัดตายท่ามกลางความเงียบสงบแทน

สัตว์ทั้งสี่ที่อยู่ข้างๆ ดื่มชาจนหลับกองรวมกันไปแล้ว…สัตว์วิเศษสามารถอาศัยการนอนหลับดูดซับไอวิเศษที่เกินมาได้

ส่วนสองพี่น้องสกุลฉู่นั้นดื่มชาวิเศษหมดไปถ้วยหนึ่งก็ไม่ดื่มอีก…ผู้มีพลังวัตรไม่พอ ดูดซับไอวิเศษมากเกินไปอย่างเฉียบพลันหาใช่เรื่องดีไม่

ทว่าอันที่จริงพวกเขามีเป้าหมายที่สำคัญกว่านั่นก็คือ…แล่นเข้าไปทำเนื้อแห้งเป็นเพื่อนน้องสาวในประทุนเรือ

ส่วนตัวเขานั้น ดื่มไปสามถ้วยก็พอแล้ว

หลังจากนั้นภูเขาน้ำแข็งที่เงียบกริบทั้งสองลูกนี้ก็ดื่มชาหมดไปถ้วยแล้วถ้วยเล่า…ซ้ำยังไม่พูดอะไรแม้แต่ครึ่งคำ เฟิงเหยี่ยนก็ชักอัดอั้นตันใจแล้ว

‘การประลองตัดสินสุดตื่นตาตื่นใจ’ ที่เขาตั้งตารอมิได้ปรากฏขึ้นโดยสิ้นเชิง สิ่งที่ปรากฏมีเพียง ‘การต่อต้านอย่างเงียบกริบ’

ไม่มีความตื่นตาตื่นใจ ไม่อลังการเลยแม้แต่น้อย

ในเวลานี้เองกลิ่นหอมเย้ายวนใจก็โชยออกมา

“ท่านตา ข้าทำเสร็จแล้วเจ้าค่ะ”

สัตว์ทั้งสี่ที่หลับอยู่ข้างๆ มีการตอบสนองเร็วกว่าเฟิงเหยี่ยนเสียอีก พวกมันวิ่งแกมกระโดดมาถึงเบื้องหน้าโม่อีเหริน

“โฮ่ว”

“อาวู้”

“โฮก”

“อู”

สัตว์ทั้งสี่ต่างส่ายหัวกระดิกหาง แววตาเป็นประกายวิบวับ มอง…จานในมือโม่อีเหรินเป็นตาเดียว