ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 5

ยิ่งไกล สภาพผืนดินก็ยิ่งเหมือนผืนดินแดงอันแห้งแล้ง ดูเหมือนกำลังถูกไฟเผา ซ้ำบนหน้าดินยังมีฝุ่นควันพ่นออกมาน้อยๆ

หากพรรณนาในแบบของโม่อีเหริน นี่ก็คือการเอาดินมาย่างบนไฟ

ดินไม่อาจส่งเสียงเดือดปุดๆ ได้ ทำได้เพียงพ่นควันออกมา…เนื่องจากอุณหภูมิสูงเกินไป ดินจึงกลายเป็นฝุ่นผงลอยขึ้นมา

ในสถานที่ที่พื้นดินถูกเผาจนเกรียมขึ้นๆ ยังมีคนสองคนจูงมือกันเดินหน้าไปช้าๆ ทีละก้าว ประหนึ่งว่านี่เป็นการเดินเล่นในสวนดอกไม้ของเรือนตนเอง

“จิงหง ร้อนหรือไม่”

“เจ้าเล่า”

“ไม่ร้อน ข้ามีชุดปีกสวรรค์” มิหนำซ้ำนางก็ใช้พลังปฐมครอบไว้เป็นชั้นบางๆ รอบตัวจนติดเป็นนิสัยแล้ว

นี่เป็นการคุ้มครองตนเอง และเป็นการฝึกควบคุมญาณวิเศษกับพลังปฐมประจำวันด้วยเช่นกัน

“ข้าก็ไม่ร้อน” เสื้อผ้าของไป่หลี่จิงหงหลอมขึ้นจากใยแมงมุมเพลิงพันปี ทนความร้อนได้ดีเป็นพิเศษ

“เจ้านาย ร้อนยิ่งนัก” หากมีลิ้น ตอนนี้เสี่ยวเถิงจะต้องแลบลิ้นหอบแฮกๆ ไม่หยุดเหมือนที่สุนัขทำเพื่อระบายความร้อนอย่างแน่นอน

“อย่างนั้นเจ้าเข้าไปอยู่ในแหวน”

ต่อให้เป็นพืชวิเศษ ไฟก็ยังเป็นศัตรูตามธรรมชาติอยู่ดี เสี่ยวเถิงกลัวความร้อนก็เป็นเรื่องปกติ

“ไม่เป็นไร ข้าทนได้ เพียงแต่ร้อนนิดหน่อยเท่านั้น”

หากยังเป็นเถาวัลย์พันลี้อาจจะรับไม่ไหว สภาพแวดล้อมของที่นี่ไม่เหมาะกับการเติบโตของพืช นับประสาอะไรกับเถาวัลย์พันลี้ที่ต้องการน้ำปริมาณมาก แต่เมื่อวิวัฒนาการกลายเป็นเถาวัลย์เฉาพันลี้ เงื่อนไขการเติบโตก็หลุดพ้นจากธรรมชาติแล้ว ต่อให้เผชิญกับเชื้อไฟอัศจรรย์ มันก็ยังต้านทานได้พอสมควร

ซ้ำเสี่ยวเถิงยังได้ดูดเลือดของโม่อีเหรินทำให้มีวิวัฒนาการถึงที่สุดแล้ว มันสามารถจุดเพลิงไฟสวรรค์สีม่วงได้เต็มเสาหงส์ เป็นจักรพรรดินีแห่งไฟ โดยทั่วไปไม่มีเชื้อไฟอัศจรรย์อะไรทำอันตรายถึงชีวิตเสี่ยวเถิงได้แล้ว

ยกเว้นจะจับมันมาหลอมสกัดเป็นเวลานาน

“เขี้ยวเงิน เจ้าเล่า” โม่อีเหรินถาม หางตาเหลือบเห็น…เสี่ยวทุนนอนหลับอุตุโดยไม่แยแสต่อความเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมแม้แต่น้อย

“ยังพอไหว” แม้จะร้อนนิดหน่อย แต่ก็ไม่เป็นอุปสรรคใดๆ ต่อมัน “ไหนๆ พวกเราก็มากันแล้ว จะต้องไปดูให้ได้ว่ามีของอะไรอยู่”

หากกล่าวว่าเข้าแดนสมบัติไม่อาจออกมามือเปล่า เช่นนั้นในเมื่อถูกทำให้ร้อนแล้ว ก็ยิ่งไม่อาจมาเสียเที่ยว

จะดีที่สุดหากยังสามารถหาของดีที่ทำให้โม่อีเหรินดีใจมาได้มากขึ้นอีกหน่อย…เพื่อทำให้โม่อีเหรินดีใจ เหล่าสัตว์วิเศษพืชวิเศษที่ข้างกายโม่อีเหรินจึงพร้อมใจกัน ‘ก้าวย่างอาดๆ’ เข้าสู่เส้นทาง ‘ละโมบโลภมาก’ ตัดสินใจแน่วแน่ที่จะไม่หันหลังกลับ

ด้วยเหตุนี้สองคนสองสัตว์หนึ่งพืชจึงมองข้ามอุณหภูมิที่ร้อนขึ้นเรื่อยๆ แล้วมุ่งหน้าไปกันต่อ