ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 3

เกิดเป็นคนเมืองฉู่ ตั้งแต่เจ้าเมืองระดับสูงจนถึงขอทานน้อยสามขวบผู้ต่ำต้อยจะต้องเคยได้ยินชื่อหอนี้อย่างแน่นอน ได้ยินว่าหออิ๋งเซียงมีสาขาย่อยตามเมืองต่างๆ ซึ่งถนนที่ตั้งหออิ๋งเซียงจะต้องเป็นถนนที่คึกคักที่สุดของเมืองนั้น

“อืม วันนี้พวกเราจะไปกินอาหารเย็นที่นั่น” ฉู่เซวียนอั๋งแบ่งกล่องของว่างให้น้องชายและน้องสาว บอกพวกเขาให้ลองชิม

ฉู่อีเหรินกัดขนมอบคำหนึ่ง ขนมรสชาติไม่เลวและหอมหวานยิ่ง แต่นางชอบขนมไข่มากกว่า

ฉู่เซวียนฉีกินขนมอบไม่กี่คำก็หมด

“พี่ใหญ่ ได้ยินว่าจะไปกินที่หออิ๋งเซียงต้องจองก่อน ถ้าจู่ๆ ไปเช่นนี้อาจจะไม่มีโต๊ะกระมัง”

“ก่อนออกมาข้าวานพ่อบ้านส่งคนไปจองให้พวกเราแล้ว”

“พี่ใหญ่ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ” มิเสียแรงที่เป็นพี่ใหญ่ ใส่ใจแม้กระทั่งเรื่องนี้ ฉู่อีเหรินแสดงสีหน้านับถือ

ฉู่เซวียนอั๋งยิ้มบางๆ ชั่วครู่ เขาลูบหัวนางและป้อนผลไม้เชื่อมชิ้นหนึ่งให้นาง รสชาติของมันเปรี้ยวๆ หวานๆ ดึงดูดนางได้มากกว่าขนมอบ ฉู่อีเหรินจึงวางขนมอบไว้ด้านข้าง เปลี่ยนมากินผลไม้เชื่อมแทน

สามพี่น้องกินของว่างไปพลางชื่นชมทัศนียภาพอันงดงามไปพลาง พูดคุยเล่นกันไปพลางอย่างมีความสุขยิ่ง

บทสนทนาส่วนใหญ่ของทั้งสามจะเป็นการตอบปัญหาน้องชายและน้องสาวของฉู่เซวียนอั๋ง

ฉู่เซวียนฉีถามถึงข้อสงสัยในการฝึกยุทธ์ ฉู่เซวียนอั๋งก็อธิบายอย่างละเอียด คิดในใจว่าคำตอบของตนเองน่าจะช่วยน้องชายได้บ้าง

ทั้งสามคนสนทนากันอย่างใจจดใจจ่อ ไม่ได้สังเกตว่าต้นไม้ด้านหลังมีสัตว์สีดำตัวเล็กๆ โผล่ออกมา มันโผล่หน้าออกมาด้อมๆ มองๆ หลายครั้งก็ไม่มีใครสังเกตเห็น จึงตัดสินใจพุ่งตัวออกมา เป้าหมายคือจานขนมอบข้างตัวฉู่อีเหริน

ตุบ!

“ระวัง!” ขณะที่สัตว์ตัวน้อยพุ่งออกมา ฉู่เซวียนอั๋งรีบอุ้มน้องสาวอย่างตื่นตัว ขนมอบถูกฉกไป

เมื่อบุกครั้งเดียวก็สำเร็จเช่นนี้ สัตว์ตัวน้อยพุ่งกลับไปหลบหลังต้นไม้ทันทีพร้อมส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าว

“อย่าหนีนะ!” ฉู่เซวียนฉีรีบวิ่งตามไปทันที

คาดไม่ถึงว่าสัตว์ตัวน้อยไม่ได้วิ่งหนี ขาหน้าคว้าขนมอบ น้ำลายไหล ยืนประจันหน้ากับฉู่เซวียนฉี สีหน้าเกรี้ยวกราด ทั้งยังคำรามสองทีเพื่อขู่เขาให้หนีไป

ฉู่เซวียนอั๋งอุ้มฉู่อีเหรินตามไป พอเห็นสัตว์ตัวน้อยแสดงท่าทางดุร้ายก็ยกมือขึ้นเตรียมโจมตี

“พี่ใหญ่ช้าก่อน!” ฉู่อีเหรินรีบห้ามเขาเอาไว้

“มีอะไรหรือ”