ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 3

“เด็กดี” พอได้ยินเสียงอูๆ จากสัตว์ตัวน้อย ฉู่อีเหรินก็ยิ้มแย้ม ลูบมันด้วยความปรารถนาดี จากนั้นก็ยืนขึ้นและอุ้มไปให้พี่ๆ ดู

“มันจะกลับไปกับพวกเราเจ้าค่ะ พวกเราเอาขนมอบป้อนมันได้หรือไม่” ฉู่อีเหรินยิ้มตาหยี นางดีใจยิ่งนัก

นางใช้ความสามารถพิเศษที่นี่ได้เช่นกัน ฟังภาษาสัตว์วิเศษออกด้วยเช่นนี้ ช่างยอดเยี่ยมจริงๆ

“ได้” เขายังมองไม่ออกว่าสัตว์น้อยตัวนี้เป็นสัตว์วิเศษหรือไม่ ปกติสัตว์วิเศษจะไม่เข้าไปขโมยของกินในสถานที่ที่มีคนพลุกพล่าน…มันไม่ควรจะเซ่อซ่าเช่นนั้น ดังนั้นมันอาจเป็นเพียงสัตว์น้อยธรรมดา คงไม่มีอันตรายอะไร เมื่อครุ่นคิดได้ดังนั้นฉู่เซวียนอั๋งค่อยพยักหน้า

“ขอบคุณพี่ใหญ่ เช่นนั้นพวกเรารีบกลับเถิดเจ้าค่ะ” ฉู่อีเหรินรีบเดินนำหน้าไปทันที

“ได้” ฉู่เซวียนอั๋งและฉู่เซวียนฉีทำได้เพียงเดินตามนาง

ฉู่อีเหรินคว้าโอกาสที่พวกเขาไม่ทันสังเกตเห็น กระซิบถามมันว่า “ข้าไม่รู้ว่าเจ้าเป็นสัตว์อะไร แต่ว่าเมื่อครู่เจ้าพูดถึงข้อตกลง นั่นก็แสดงว่าเจ้าเป็นสัตว์วิเศษ เช่นนั้นเจ้ายอมเป็นสัตว์วิเศษของพี่ชายข้าคนใดคนหนึ่งหรือไม่”

“เขาได้ เขาไม่ได้”

คนที่ได้คือฉู่เซวียนฉี คนที่ไม่ได้คือฉู่เซวียนอั๋ง

ทันใดนั้นฉู่อีเหรินก็นึกถึงที่พี่ใหญ่พูดเมื่อครู่ว่าเขาไม่มีพรสวรรค์พิเศษที่จะกลายเป็นผู้วิเศษ

หรือว่า…สัตว์น้อยตัวนี้รู้ว่าใครเป็นผู้วิเศษได้หรือไม่ได้

“เจ้ารู้ว่าใครเป็นผู้วิเศษได้ ใครเป็นไม่ได้ใช่หรือไม่” ฉู่อีเหรินรีบถามมันทันที

สัตว์น้อยแสดงสีหน้างุนงง มันแค่ใช้ลางสังหรณ์เท่านั้น

สัตว์น้อยไม่ตอบ ทำให้ฉู่อีเหรินผิดหวังเล็กน้อย แต่ชั่วประเดี๋ยวเดียวนางก็ถามอีก “เช่นนั้นเจ้ายินยอมหรือไม่”

สัตว์น้อยครุ่นคิดก่อนจะถามนางกลับ “จะให้อาหารข้าทุกวัน ไม่ปล่อยให้ข้าหิว จะดูแลข้าอย่างดี ไม่ทารุณข้าใช่หรือไม่”

“แน่นอน”

“สัญญา?”

“ข้าสัญญา”

“เช่นนั้น…ก็ได้”

เพื่อไม่ให้ท้องหิว เพื่อของอร่อย สัตว์น้อยจึงยอมขายตัวเอง

“ขอบคุณนะ” ฉู่อีเหรินยิ้มอย่างดีใจ