ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง บทที่ 3

“ฉู่อีเหริน เจ้ากลัวคนอื่นจะหัวเราะเยาะ รังแกเจ้าหรือไม่” ฉู่เซวียนอั๋งถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ไม่กลัวเจ้าค่ะ” ฉู่อีเหรินยิ้มตาหยี

“เพราะเหตุใด” ฉู่เซวียนอั๋งประหลาดใจยิ่งนัก

“ข้ามีพี่ใหญ่ ตอนนี้ก็เพิ่มพี่เล็ก ต่อไปไม่มีใครกล้ามาเหิมเกริมต่อหน้าข้าแน่นอน!” ฉู่อีเหรินชูหมัดน้อยๆ ดูท่าภาคภูมิใจอย่างยิ่ง

ฮ่าๆๆ ข้าจะต้องทำปณิธานนี้ให้เป็นจริง แม้จะเป็นคนไม่เอาไหน ก็ต้องเป็นอย่างทระนง

ขั้นแรกจะต้องหาคนหนุนหลังที่ดี พึ่งต้นไม้ใหญ่ตากลมเย็นๆ

“เจ้านี่…” กำลังคิดอะไรอยู่กันแน่…ฉู่เซวียนอั๋งจนต่อถ้อยคำ ทว่าขอแค่ฉู่อีเหรินมีความสุขก็พอแล้ว

ดังนั้นฉู่เซวียนอั๋งจึงสั่งเสี่ยวเอ้อร์ในหออิ๋งเซียงให้นำอาหารอีกไม่กี่อย่างมาเพิ่มเพื่อกินกับฉู่เซวียนฉี เพราะสัตว์น้อยกินอาหารทั้งโต๊ะที่สั่งก่อนหน้านี้เสียเรียบแล้ว

มันมีขนาดแค่ครึ่งแขน ท้องของมันทำด้วยอะไรกันแน่ ไยจึงกิน…อาหารทั้งโต๊ะได้…

“เอ่อ…” หลังมันกินอิ่มแล้วยังนอนแผ่บนโต๊ะ ขาชี้ฟ้า และเรออย่างสบายอกสบายใจ

ฉู่เซวียนอั๋งมองด้วยความจนใจ ฉู่เซวียนฉีอ้าปากค้างด้วยความทึ่ง มีเพียงฉู่อีเหรินที่กินขนมในจานตนเองหมดแล้ว จากนั้นก็ปีนขึ้นเก้าอี้ นอนคว่ำหน้าลงบนพลางโต๊ะเอื้อมมือไปเกาพุงมัน

“ข้าอิ่ม อย่าเพิ่งมาแกล้งข้า!” สัตว์น้อยประท้วง

ฉู่อีเหรินไม่สนใจคำเตือนของมัน ยังคงเกาพุงมันเล่นต่อไปพลางถามพี่เล็ก “พี่เล็ก ตั้งชื่ออะไรให้มันดี”

“ชื่อ?” ฉู่เซวียนฉีเพิ่งนึกได้ เขาควรจะตั้งชื่อให้สัตว์วิเศษ แต่ต้องถามมันก่อน เขาจึงพูดกับสัตว์น้อยในใจ

เจ้ามีชื่อหรือไม่

‘ไม่มี’

เช่นนั้น…ชื่อว่า ‘ดำน้อย’ ดีหรือไม่

‘ไม่เอา ฟังไม่มีอำนาจเอาเสียเลย’ สัตว์น้อยปฏิเสธ

“พี่เล็ก พี่ดูสิ หัวมันมีขนกระจุกหนึ่ง ดูคล้ายเปลวไฟน้อยๆ ตั้งชื่อให้มันว่า ‘เปลวอัคคี’ ดีหรือไม่” ฉู่อีเหรินอุ้มสัตว์ตัวน้อยที่นอนแผ่อยู่บนโต๊ะขึ้นมา นำไปด้านหน้าพี่เล็กพลางเอ่ยอย่างตื่นเต้น

อันที่จริงขนกระจุกนั้นไม่ค่อยสะท้อนแสงภายใต้แสงไฟ ออกสีทองเข้ม อยู่ท่ามกลางขนสีดำขลับ ไม่สังเกตให้ดีก็จะมองไม่ค่อยออก