ทดลองอ่าน ยิ่งเกลียด (เธอ) ยิ่งเจอรัก บทที่ 1

บทที่ 1

 “ตาพิยังไม่มาอีกเหรอ”

เสียงถามแกมบ่นนั้นบอกถึงความร้อนอกร้อนใจ ยิ่งยกข้อมือดูเวลาจากนาฬิกาเรือนทองแล้วไม่เห็นลูกชายหัวแก้วหัวแหวนผ่านประตูห้องบอลรูมโรงแรมดังซึ่งใช้เป็นที่จัดงานมงคลสมรสของญาติห่างๆ เข้ามาเสียที ราตรีก็ยิ่งร้อนใจทวีคูณ

ไพศาลมองภรรยาที่ทำท่างุ่นง่านเหมือนหมีติดกรง โคลงศีรษะอย่างอ่อนใจให้ภรรยาและบุตรชายคนโตที่ไม่ยอมโผล่มาตามนัด เปรยว่า

“ท่าทางเจ้าพิจะเบี้ยวซะล่ะมั้ง หมอนั่นมันนกรู้นัก”

“ตาพินะตาพิ…ทำเป็นรับปากดิบดี แล้วก็เบี้ยวทุกที”

“คุณยังไม่ชินอีกเหรอ”

สามีเย้าด้วยเสียงกลั้วหัวเราะ เรียกค้อนควักอย่างหมั่นไส้แกมฉุนจากภรรยา เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ ‘พิ’ หรือ ‘พิรัล’ หลบเลี่ยงการมาร่วมงานเลี้ยงที่เธอหมายมั่นปั้นมือนักหนาว่าจะใช้โอกาสนี้แนะนำเขาให้รู้จักกับผู้หญิงที่เหมาะสมคู่ควรให้ได้

ไม่ทันที่เธอจะบ่นสามีหรือลูกชายให้สาแก่ใจหายหงุดหงิด สาวน้อยหน้าใสวัยยี่สิบปีก็เดินเร็วๆ มากระซิบข้างหูเธอซึ่งนั่งไม่ติดที่ ทั้งยังลากสามีมายืนแกร่วแถวประตูเข้าออกเป็นเพื่อนกันอีกด้วย

“แม่ขา พี่ปายกับน้าปิ่นจะกลับแล้วนะคะ”

“โอย…” ราตรีถึงกับร้องอย่างหมดอาลัยตายอยาก เป็นอันว่าแผนการอันสวยหรูที่เธอวาดไว้ ‘เหลว’ อีกครั้งหนึ่งแน่แล้ว “ตาพินะตาพิ…ไม่ได้ดั่งใจเลย…มันน่านัก!”

บิดากับบุตรสาวคนเล็กสบตากันโดยอัตโนมัติ ต่างกลั้นยิ้มขันด้วยความรู้สึกเดียวกัน

ปากราตรีทำท่าเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน แต่เอาเข้าจริงแล้ว ‘แข็ง’ ใส่พิรัลได้ไม่นานเท่าไหร่หรอก…ใจอ่อนและอ่อนใจกับลูกชายคนโตง่ายๆ ทุกที

สตรีวัยกลางคนกับหญิงสาวที่ราตรีหมายมั่นปั้นมืออยากให้ลูกชายรู้จักคบหาล่ำลาเพื่อน ผู้ใหญ่และคนรู้จักเสร็จก็เดินมาหาเธอตรงทางออก

“ฉันกลับก่อนนะตรี”

“จ้ะ ว่างๆ ก็แวะมาเยี่ยมกันบ้างล่ะ” ราตรีตอบรับด้วยสีหน้าจืดเจื่อน ก่อนหันไปทางหญิงสาวร่างระหงที่ยืนอยู่ข้างเพื่อนสนิท บอกอย่างปรานี “หนูปายด้วยนะจ๊ะ ลงกรุงเทพฯ เมื่อไหร่ก็แวะมาหาป้าบ้าง”

ไปรยารับคำเบาๆ ท่าทางเรียบร้อย สร้างความพอใจให้เธออย่างยิ่งยวด ศรีสะใภ้ของเธอจะต้องเป็นกุลสตรีแบบนี้ ไม่ใช่แม่ผู้หญิงเปรี้ยวจี๊ดกรี๊ดกร๊าดที่โทรศัพท์และมาตามหาพิรัลถึงบ้านแทบทุกวี่ทุกวันนั่น

เสียดาย…ที่ปิ่นแก้วกับไปรยาไม่ได้ปักหลักอยู่กรุงเทพฯ อย่างถาวร ไม่งั้นคงหาโอกาสให้พ่อลูกชายตัวแสบพบหญิงสาวได้ไม่ยากหรอก

แต่นี่ไปรยาอยู่ตั้งเชียงใหม่ แถมยังอยู่ห่างจากตัวเมืองมากพอสมควร บ้านของหญิงสาวทำกิจการไร่ไม้ดอกและรีสอร์ต ถ้าไม่มีกิจจำเป็นจริงๆ ก็แทบไม่เคยทิ้งงานลงมาเที่ยวกรุงเทพฯ เลย ครั้นจะบอกให้พ่อตัวดีไปเที่ยวเชียงใหม่ พ่อเจ้าประคุณก็คงเลือกพักโรงแรมมีระดับในตัวเมืองแทนที่จะเป็นรีสอร์ตกลางธรรมชาติอันเงียบสงบ ไร้แสงสีและความบันเทิงอย่างที่เขาชอบแน่

คิดดูแล้ว ระยะห่างระหว่างพิรัลกับไปรยาก็ไกลพอกับกรุงเทพฯ-เชียงใหม่นั่นแหละ