ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 1

ว่าไปแล้ว ตั้งแต่ฮ่องเต้พระองค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ บิดาก็ถูกลดขั้นแล้วย้ายไปรับตำแหน่งในดินแดนห่างไกลหลายต่อหลายครั้ง ตอนแรกถูกขับออกจากสภาขุนนาง จากนั้นก็ถูกส่งตัวออกไปนอกเมืองหลวง ในขณะที่หลี่ซื่อเม่าศัตรูตลอดกาลของบิดากลับเป็นที่โปรดปรานของฮ่องเต้ ไม่เพียงได้เลื่อนขึ้นเป็นราชเลขาธิการ ยังได้ควบตำแหน่งเสนาบดีกรมปกครองอีกด้วย มีผู้สนับสนุนจำนวนมากในราชสำนัก เจริญรุ่งเรืองขึ้นเรื่อยๆ เมื่ออีกฝ่ายเฟื่องฟูเช่นนี้ ไม่ต้องคิดก็รู้ได้ว่าบิดานางจะต้องพบเจอความยากลำบากมากเพียงใด

“แม่นม” นางรีบบอก “สองวันนี้พี่ชายคงมีจดหมายมาบ้างกระมัง”

แม่นมหลินกำลังช่วยเหน็บชายผ้าห่มให้ฟู่หลันหยา ได้ยินเข้าก็ส่ายศีรษะ “ตอนกลางวันแม่นมไปถามพ่อบ้านโจวแล้ว นายท่านกับคุณชายใหญ่ไม่ได้ส่งจดหมายมาเลย คิดว่าคงจะยุ่งอยู่กับงานของทางการ ช่วงนี้คงจะหาเวลาว่างไม่ได้เจ้าค่ะ”

ฟู่หลันหยาได้แต่รำพึงในใจ

บิดาวิ่งวุ่นไปทั่ว เป็นไปได้ที่จะวุ่นวายอยู่กับงานจนไม่มีเวลาส่งจดหมายมาหานาง แต่พี่ชายเพิ่งได้เข้ารับตำแหน่ง สองพี่น้องสนิทสนมกันมาก จึงมักส่งจดหมายถามไถ่ความเป็นไปของครอบครัวถึงกันและกันอยู่เนืองๆ เขายังเล่าเกร็ดเล็กเกร็ดน้อยเกี่ยวกับงานให้นางได้ทราบด้วย การที่ไม่ส่งจดหมายหานางนานร่วมเดือนเช่นนี้แทบไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

และเรื่องที่ทำให้นางหงุดหงิดยิ่งนักก็คือชาวอี๋กำลังก่อจลาจลอยู่ข้างนอก คนเร่ร่อนกลุ่มใหญ่พากันทะลักเข้ามาในเมือง พวกนางจึงต้องอุดอู้อยู่แต่ในจวนราวกับคนติดเกาะ บัดนี้แม้แต่จดหมายจากบิดาและพี่ชายก็ไม่มีมา แทบไม่ต่างจากการถูกตัดขาดจากโลกภายนอกเลยทีเดียว

นางนิ่วหน้าพลางมองออกไปยังความมืดมิดด้านนอกหน้าต่าง แล้วจู่ๆ ก็นึกขึ้นได้ว่าอาการฝันร้ายของนางเกิดขึ้นในช่วงหนึ่งเดือนก่อนหน้านี้ซึ่งตรงกับช่วงที่บิดาต้องออกจากจวนไปพอดิบพอดี

ฟู่หลันหยาเอาแต่ครุ่นคิดกลัดกลุ้มจนไม่ทันรู้ตัวว่ามีแสงจันทร์เจิดจ้าลอดม่านหน้าต่างเข้ามาตกกระทบบนใบหน้า ส่องให้เห็นทุกส่วนที่งดงามราวกับสลักเสลาขึ้นมา ผิวเนียนละเอียดไร้รอยตำหนิดูบอบบางดุจหยกเนื้อดี ราวกับแค่มีอะไรมากระทบก็อาจแตกสลายได้

กระทั่งแม่นมหลินที่เป็นคนเลี้ยงดูฟู่หลันหยามากับมือตั้งแต่ยังเล็กก็ยังไม่อาจละสายตาไปชั่วขณะ ได้แต่คิดว่า…ฮูหยินก็ถือเป็นสาวงามลือชื่อ แต่คุณหนูกลับงามกว่าฮูหยินในวัยเยาว์เกินสามส่วน ไม่รู้เหตุใดคุณชายลู่ถึงได้ทำความผิดอย่างเลอะเลือน ยอมละทิ้งคู่หมายที่งามสมกันเช่นคุณหนูได้ลงคอ

สองเดือนก่อน พอนายท่านทราบเรื่องที่คุณชายลู่รับหญิงอื่นเป็นภรรยา ก็ถอนหมั้นกับสกุลลู่ด้วยความเดือดดาล หลังคุณหนูทราบข่าวกลับไม่มีท่าทีกรุ่นโกรธหรือเจ็บช้ำอันใด ยังมาปลอบประโลมนายท่านอย่างสบายอกสบายใจเสียด้วยซ้ำ

แม่นมหลินรู้ดี แม้ฟู่หลันหยาจะไม่เคยพูด แต่อีกฝ่ายก็ยอมรับการแต่งงานเชื่อมไมตรีระหว่างตระกูลครั้งนี้ อย่างไรเสียไม่ว่าจะด้วยรูปโฉมหรือความรู้ของคุณชายลู่ก็ล้วนโดดเด่นเหนือผู้ใด

สิ่งที่ทำให้แม่นมหลินเสียดายอย่างมากก็คือสองตระกูลมีความสัมพันธ์อันดีต่อกัน ไปมาหาสู่กันอยู่บ่อยครั้ง บางครั้งคุณชายลู่ก็ยังมาเยี่ยมเยียนถึงจวน ยามบังเอิญได้พบคุณหนู แม้จะแค่เห็นกันอยู่ห่างๆ แต่ก็ไม่อาจปิดแววแย้มยิ้มยินดีในดวงตาได้

ตอนนั้นนางรู้ว่าคุณชายลู่รู้สึกถูกตาต้องใจคุณหนู ถ้าทั้งสองได้แต่งงานกันจะต้องเป็นคู่สามีหนุ่มภรรยาสาวที่รักใคร่ปรองดองกันอย่างแน่นอน