ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 1

ใครเลยจะคิดว่าคู่วาสนากลับต้องมาแยกจากกันเช่นนี้ ไม่ต้องพูดถึงฟู่หลันหยา เพราะแม้แต่แม่นมเช่นนางก็ยังรู้สึกเศร้าหมองเป็นกังวลไปด้วย คิดว่าที่อีกฝ่ายเกิดล้มป่วย เกินกว่าครึ่งคงเป็นเพราะในใจยังกลัดกลุ้มต่อเรื่องนี้เป็นแน่

ฟู่หลันหยาไม่ทันสังเกตว่าแม่นมหลินกำลังคิดสิ่งใดอยู่ นางก็กลับลงไปนอนอย่างเศร้าหมอง จ้องมองม่านกันฝุ่นเหนือศีรษะด้วยสายตาเลื่อนลอย แล้วพูดขึ้นว่า “แม่นม หนึ่งเดือนที่ผ่านมานี้ พวกเราไม่ได้รับจดหมายจากภายนอกแม้แต่ฉบับเดียวเลยหรือ”

แม่นมหลินไม่เข้าใจว่าเหตุใดคุณหนูจึงยังครุ่นคิดปัญหานี้ไม่ยอมปล่อยวาง แต่แม้นางจะไม่เข้าใจก็ไม่อาจโกหก จึงตอบขณะที่ปล่อยม่านลงว่า “แม่นมคอยไปสอบถามจากพ่อบ้านวันเว้นวัน ก่อนหน้านี้ก็บอกว่าพอมีส่งมาอยู่ แต่สองสามวันมานี้กลับไม่ได้รับเลยแม้แต่ฉบับเดียว”

ฟู่หลันหยาได้ยินเช่นนั้นก็ไม่อาจนอนต่อได้อีก นางผุดลุกขึ้นนั่งทันทีแล้วถามด้วยสีหน้าจริงจัง “แม่นม กล่องบุผ้าไหมที่ท่านแม่ทิ้งไว้ให้ข้าก่อนตายอยู่ที่เรือนตัวเป่าใช่หรือไม่”

“เหตุใดจู่ๆ คุณหนูจึงถามถึงของสิ่งนี้เล่าเจ้าคะ”

“ข้าคิดถึงท่านแม่ อยากจะขอดูกล่องที่ว่าสักหน่อย รบกวนแม่นมช่วยไปนำมาให้ข้าทีเถิด”

แม่นมหลินคิดว่าคนกำลังป่วยคงจะคิดมากเป็นห่วงมากเป็นธรรมดา มีอาการเพ้อบ้างก็ไม่นับว่าแปลก จึงรีบรับปาก ก่อนลุกขึ้นยืนพลางเดินไปยังเรือนตัวเป่า ล้วงเอากุญแจที่พกติดตัวออกมาเปิดลิ้นชักลับ จากนั้นหยิบกล่องออกมา เดินกลับมาที่หน้าเตียง

กล่องใบนั้นมีสามชั้น ทั้งในและนอกกล่องล้วนเป็นกลไก ยามประคองไว้ในมือรู้สึกหนักอึ้ง

ฟู่หลันหยารับกล่องมาเปิดออกจนถึงชั้นล่างสุดอย่างง่ายดาย แล้วหยิบถุงผ้าใบเล็กๆ ออกมา จากนั้นแก้มัดปากถุงออก เทยาลูกกลอนสีขาวดุจหิมะออกมาสองสามเม็ด

“นี่…” แม่นมหลินมองดูฟู่หลันหยาอย่างตื่นตะลึงระคนสงสัย หากนางจำไม่ผิด กล่องบุผ้าไหมใบนี้นอกจากจะมีเทียบยาและตำรับยาโบราณแล้ว ยังมีถุงผ้าที่บรรจุยาลูกกลอนอีกหลายใบ ไม่รู้ว่ายาลูกกลอนสีขาวนี้ฮูหยินได้มาจากที่ใด ได้ยินว่าต้องหาซื้อมาด้วยเงินมากมายอยู่ สามารถถอนพิษได้ทุกชนิด ตอนนายท่านตรวจการอยู่ที่นี่ เคยถูกยิงด้วยห่าธนูของชาวอี๋จนได้รับบาดเจ็บ ธนูดอกนั้นอาบยาพิษไว้ นายท่านจึงมีไข้สูงนานหลายวัน ล้มป่วยปางตาย โชคดีที่ได้กินยาตัวนี้ นายท่านจึงรักษาชีวิตไว้ได้

ไม่รู้ว่าคุณหนูอยากทำสิ่งใดกันแน่จึงได้นำถุงยานี้ออกมา

ฟู่หลันหยาใช้ปลายนิ้วคีบยาเม็ดหนึ่งไว้ มองอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ นางก็หัวเราะ เงยหน้าไปทางแม่นมหลินแล้วเอ่ยว่า “แม่นมไปเอาน้ำมาให้ข้าที ข้าจะกินยา”

“กินยา?” แม่นมหลินตกตะลึง “นี่จะกินเข้าไปได้หรือเจ้าคะ คุณหนูก็ทราบดี ยาเม็ดนี้เอาไว้ใช้แก้พิษ ต่อให้กินแล้วไม่เป็นอะไรก็ไม่อาจกินสุ่มสี่สุ่มห้าได้”

ทว่าแม่นมหลินกลับเห็นคุณหนูเอานิ้วชี้มาแตะที่ริมฝีปาก ทำสีหน้าเตือนไม่ให้ส่งเสียง

แม่นมหลินมองดูฟู่หลันหยา จู่ๆ ก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ จึงกดเสียงกระซิบถาม “คุณหนู หรือว่า…”

น้ำเสียงฟู่หลันหยาเปลี่ยนเป็นเย็นชา “สองสามวันมานี้ข้าครุ่นคิดนานแล้ว รู้สึกว่าในจวนมีอะไรไม่ชอบมาพากล แม่นม ตอนนี้ข้าร้อนใจ อยากจะพิสูจน์เรื่องหนึ่งให้แน่ใจว่าที่แท้ข้าฝันร้าย หรือว่า…ถูกวางยาพิษ”

“ถูกวางยาพิษ?!” แม่นมหลินมองฟู่หลันหยาด้วยสายตาตกตะลึงพรึงเพริด พูดอะไรไม่ออกอยู่นาน