ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

สองนายบ่าวกินอาหารกัน แม่นมหลินรู้สึกเศร้าหมองแทนฟู่หลันหยา จึงกินอาหารไม่ลงสักเท่าไร ใครเลยจะรู้ คุณหนูกลับกินข้าวไปหนึ่งชามเต็มๆ โดยไม่พูดอะไร นางอดจะรู้สึกเจ็บปวดสะเทือนใจไม่ได้ ทั้งที่กำลังเผชิญเคราะห์กรรมอยู่แท้ๆ หาได้ยากนักที่จะไม่ว้าวุ่นใจ นี่คุณหนูยังรู้จักดูแลตนเอง ท่าทางดูเด็ดเดี่ยวอย่างมาก

พอคิดได้เช่นนี้ แม่นมหลินก็รู้สึกว่าที่ตนเองเอาแต่ทอดถอนใจคร่ำครวญก่อนหน้านี้ล้วนไร้ประโยชน์ รู้สึกมีแรงใจขึ้นมาอย่างไม่รู้ตัว รีบคีบอาหารดีๆ ให้ฟู่หลันหยา ตนเองก็กินไปไม่น้อยเช่นกัน

พอกินอาหารเสร็จ ทั้งนายบ่าวต่างไปนอนพักผ่อนที่เตียง ฟู่หลันหยาเข้าไปนอนด้านใน นางหลับตาลง แต่ไม่กล้าปล่อยร่างให้ผ่อนคลาย ยังคอยเงี่ยหูฟังความเคลื่อนไหวที่ด้านนอก

จากที่โถงทางเดินมีเสียงคนเดินไปมาเป็นครั้งคราว บัดนี้กลับมีเสียงฝีเท้าสลับกับเสียงเปิดปิดประตูอยู่ตลอด กลายเป็นไม่เงียบสงบอีกแล้ว ทั้งที่ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วยามห้องพักแถบนี้ยังเงียบสงบอยู่แท้ๆ ไฉนจู่ๆ ก็เหมือนกลไกได้ถูกปลุกขึ้นจนมีชีวิตขึ้นมาในชั่วพริบตาเล่า

แม้ฟู่หลันหยาไม่ได้ลืมตา แต่หัวคิ้วก็อดจะขมวดมุ่นไม่ได้

ผ่านไปราวหนึ่งชั่วยาม จู่ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าหนักๆ เดินขึ้นบันไดมา ฟังให้ดีผู้ที่มาไม่ได้มีเพียงคนเดียว หนึ่งในนั้นฝีเท้าหนักทว่าฟังดูสับสนไม่มั่นคงราวกับคนที่เดินโซเซ ขณะเดียวกันก็มีเสียงพูดคุยแทรกขึ้นด้วย

ยามเดินผ่านห้องพักของฟู่หลันหยา พลันมีคนหัวเราะเอ่ยว่า “หาได้ยากนักที่ใต้เท้าผิงจะดื่มจนเมาเช่นนี้ พอเมาขึ้นมาก็ไม่เห็นมึนงงสับสนแม้แต่น้อย”

อีกคนเสียงพูดดูเหนื่อยหอบราวกับออกแรงแบกของหนัก “อย่าลืมว่าพวกเราเดินทางจากเมืองจิงเฉิงมาส่งผู้ตรวจการอวิ๋นหนานคนใหม่เข้ารับตำแหน่ง ต้องพากันรีบเร่งเดินทางเพราะกลัวจะเกิดการสู้รบกับชาวอี๋ ที่ผ่านมาไม่เคยได้นอนเต็มตื่นสักครา เรื่องที่ต้องมาทำก็ทำจนเกือบจะสำเร็จทุกเรื่องแล้ว แค่รอให้กลับไปรายงานที่เมืองจิงเฉิงเท่านั้น ใต้เท้าผิงคงรู้สึกสบายใจมากจึงได้ดื่มอย่างเต็มที่เช่นนี้”

ฟู่หลันหยาประหลาดใจเล็กน้อย ฟังดูแล้วเหมือนผิงอวี้จะดื่มจนเมาเลยทีเดียว

รอสักครู่ก็ได้ยินเสียงเปิดปิดประตูห้องข้างๆ วุ่นวายอยู่พักใหญ่ จากนั้นก็มีเสียงฝีเท้าคนเดินจากไป บรรยากาศก็หวนกลับคืนสู่ความเงียบสงบดังเดิม

นางนอนเงียบๆ อยู่ครู่หนึ่ง คอยฟังเสียงความเงียบสงัดอันผิดปกติที่ด้านนอก คล้ายว่าแม้แต่ลมก็ยังหยุดพัด จู่ๆ นางก็นอนไม่หลับเสียแล้ว จึงผลักแม่นมหลินที่กำลังหลับเบาๆ

ในใจแม่นมหลินห่วงกังวลถึงฟู่หลันหยา จึงไม่กล้าปล่อยให้ตนเองหลับสนิท เพียงแค่ถูกผลักก็ตื่นเต็มตา หันไปมองฟู่หลันหยาด้วยความสงสัย

กำลังจะออกปากถาม ฟู่หลันหยากลับทำท่าให้นางเงียบ แล้วค่อยๆ ดึงนางลุกลงจากเตียง เดินไปที่หน้าโต๊ะพลางดับตะเกียงน้ำมัน จากนั้นก็เทน้ำมันตะเกียงออก หยิบตะเกียงน้ำมันที่หนักอึ้งมาถือไว้

พอทำเช่นนี้แล้ว ฟู่หลันหยาก็จูงมือแม่นมหลินที่กำลังงุนงงสงสัยเข้าไปในห้องอาบน้ำโดยอาศัยแสงจันทร์จากนอกหน้าต่าง แล้วพูดกับแม่นมเบาๆ ว่า “แม่นม ข้ารู้สึกอยู่ตลอดว่าข้างนอกมีอะไรไม่ชอบมาพากล”

แม่นมหลินอ้าปากจะพูดหลายครั้งแต่ไม่มีเสียงออกมา เห็นสีหน้าฟู่หลันหยาดูเคร่งขรึมจริงจัง ไม่เหมือนว่ากำลังล้อเล่นสักนิด นางก็อดจะขนลุกเกรียวไม่ได้

เนื่องจากอวิ๋นหนานมีภูเขาสูงและหุบเหวลึก อากาศจึงชื้นกว่าที่อื่น ในห้องอาบน้ำยังคงมีไอน้ำจากการอาบน้ำก่อนหน้านี้ลอยอ้อยอิ่ง นานแล้วก็ยังไม่กระจายตัวออกไป