ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

เด็กรับใช้ผลักประตูห้องพักที่อยู่ใกล้ออก แล้วชูตะเกียงขึ้นส่องภายในห้องให้สว่าง จากนั้นจึงถามผิงอวี้ “ใต้เท้า ไม่ทราบว่าท่านจะพักห้องใดขอรับ”

สีหน้าผิงอวี้ไร้ความรู้สึกขณะกวาดตาประเมินสภาพโดยรอบ แล้วไปหยุดที่หน้าต่างบานใหญ่ซึ่งมีสายลมราตรีฉ่ำเย็นพัดพรูดังซู่ๆ เข้ามาไม่หยุด ชั่วครู่หนึ่งเขาก็ชี้ไปยังห้องที่เด็กรับใช้เปิดประตูไว้แล้ว จากนั้นพูดกับฟู่หลันหยา “เจ้าพักห้องนี้แล้วกัน”

ว่าแล้วก็เดินผ่านหน้าพวกนางสองนายบ่าวไปหน้าห้องพักที่อยู่ตรงสุดโถงทางเดิน สั่งให้เด็กรับใช้มาเปิดประตู

สองนายบ่าวเดินเข้าไปในห้อง แม่นมหลินใช้ผ้าเช็ดหน้าลองเช็ดดู บนผ้ามีฝุ่นน้อยมาก นับว่าสะอาดทีเดียว

เด็กรับใช้ผู้นี้อายุยังน้อย แม้จะเห็นฟู่หลันหยาสวมหมวกม่านแพรปิดบังใบหน้า แต่เรือนร่างอันงดงาม รวมกับท่าทางที่ดูดีมีสง่า ก็รู้ว่านางน่าจะมาจากตระกูลดี เขาจึงไม่กล้ามองมากนัก รีบเดินเข้าไปในห้อง จุดตะเกียงน้ำมันที่อยู่บนโต๊ะให้

เป็นเพราะยังไม่ทราบว่าฟู่หลันหยากับผิงอวี้มีความสัมพันธ์ใดต่อกัน เมื่อหันไปแล้วเขาจึงต้องพูดอย่างคลุมเครือว่า “เอ่อ คุณหนู…ท่านนี้ ห้องพักสองห้องนี้ นอกจากห้องนอนแล้ว ข้างในยังมีห้องอาบน้ำด้วย อีกสักครู่ถ้าท่านอยากจะอาบน้ำ ขอเพียงบอกข้าน้อยมา ข้าน้อยจะยกน้ำร้อนเข้ามาให้ขอรับ”

ฟู่หลันหยามีเหงื่อโซมกายนานแล้ว พอได้ยินเขาพูดเช่นนี้ย่อมไม่ปฏิเสธ จึงขอบคุณแล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นก็รบกวนด้วย”

เด็กรับใช้ได้ยินน้ำเสียงอันอ่อนหวานน่าฟังของนางก็ชะงักไปครู่หนึ่งอย่างอดไม่ได้ จากนั้นค่อยยิ้มเอ่ยว่า “ข้าน้อยจะรีบไปยกมาให้ขอรับ”

เขารีบสาวเท้าไปที่ประตู ขณะหันมาจะปิดประตูก็เงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่ตั้งใจ เห็นคุณหนูผู้นั้นเดินไปนั่งหน้าโต๊ะแล้ว คงจะกระหายจึงหยิบกาน้ำชามารินใส่ถ้วยดื่ม

จากมุมที่เขามองไป กิริยาท่าทางของหญิงสาวดูคล่องแคล่วราบรื่นดุจสายน้ำหลากไหลเมฆาล่องลอย ร่างที่เห็นเพียงด้านหลังดูอรชรอ้อนแอ้น เอวบางไม่น่าเกินฝ่ามือโอบ เปี่ยมเสน่ห์เย้ายวนใจอย่างบอกไม่ถูก

เขาสะดุ้งราวกับโดนไฟร้อนรีบถอนสายตากลับมา ค่อยๆ ปิดประตูลงแล้วเร่งฝีเท้าจากไป

พอเขายกน้ำร้อนเข้ามาให้แล้ว ฟู่หลันหยาจึงอาบน้ำผลัดเปลี่ยนเสื้อผ้าสะอาด เอายาถอนพิษเก็บไว้ในชายแขนเสื้อ แล้วนำตำราเก่าเล่มนั้นของมารดาซ่อนไว้ในเสื้อตัวใน

รออยู่พักหนึ่ง ข้างนอกก็มีเสียงคนเคาะประตู เป็นเด็กรับใช้ยกอาหารเย็นมาให้

เพราะแม่นมหลินยังอาบน้ำอยู่ในห้องอาบน้ำ ฟู่หลันหยาจึงเป็นคนขานรับแล้วหยิบหมวกม่านแพรมาสวม จากนั้นเดินไปเปิดประตู

ขณะกำลังยื่นมือไปรับถาดอาหารจากมือเด็กรับใช้ จู่ๆ ก็มีเสียงพูดคุยและหัวเราะแว่วมาเข้าหู ดูเหมือนจะมาจากชั้นล่าง

“พวกใต้เท้าทั้งหลายกำลังกินอาหารกันที่ชั้นล่างขอรับ” เด็กรับใช้เห็นนางมีสีหน้าสงสัย จึงยิ้มแล้วอธิบาย “ใต้เท้าที่พักอยู่ห้องติดกับท่านเพิ่งจะลงไปข้างล่าง สั่งให้ยกสุรามาแจกจ่ายด้วย”

เวลาที่ยากลำบากเช่นนี้ยังมีแก่ใจมาเสพสำราญ แม้ในใจนางไม่เห็นด้วย แต่ใบหน้ากลับยิ้มแย้มไม่ได้ออกความเห็น ยกถาดอาหารแล้วหันหลังกลับนำไปวางที่โต๊ะ