ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 3

ฟู่หลันหยารออยู่ครู่หนึ่ง เห็นผิงอวี้ไม่ได้จัดแจงให้นางกับแม่นมหลินไปพักที่ห้องเก็บฟืนในลานด้านหลังโรงเตี๊ยม นางก็ลังเลว่าต้องเดินตามหลังคนอื่นๆ ไปหาห้องพักเองหรือไม่ เพิ่งจะออกเดินกับแม่นมหลินได้สองก้าว จู่ๆ ผิงอวี้ก็เรียกไว้ “ช้าก่อน”

นางจำต้องหยุดก่อน แล้วได้ยินผิงอวี้พูดขึ้นเรียบๆ ว่า “เจ้าไปพักชั้นบน”

พอพูดคำนี้ ทุกคนก็มองหน้ากันด้วยสีหน้าที่อ่านยาก ฝ่ายหวังซื่อเจานั้นทั้งตกใจทั้งโมโห

ให้ฟู่หลันหยาพักที่ชั้นบนเช่นนี้ ผิงอวี้มีหรือจะยอมไปพักห้องชั้นล่าง

คิดไว้ไม่ผิดจริงๆ เมื่อคืนตอนที่ตรวจค้นตัวฟู่หลันหยาในจวนสกุลฟู่ ผิงอวี้คงได้ ‘ลิ้มลอง’ นางไปบ้างแล้ว ครานี้เพื่อตักตวงเอาประโยชน์ส่วนตนก็ถึงกับไม่รักษาหน้าตนเองเชียวหรือ

ผิงอวี้ทำทีเป็นไม่สังเกตเห็นแววตาโกรธแค้นของหวังซื่อเจา เขาเดินไปข้างหน้าสองก้าว ก่อนหันไปมองฟู่หลันหยาที่ยังคงยืนเงียบๆ อยู่ที่เดิมโดยไม่ขยับเขยื้อนไปที่ใด แสร้งทำทีตกใจเอ่ยว่า “คุณหนูหลู! ยังมัวยืนงงอะไรอยู่ ขึ้นไปได้แล้ว หรือจะให้ข้า ‘เชิญ’ เจ้าไปด้วยตนเอง”

ห้วงความคิดของฟู่หลันหยายังวนเวียนกับการคาดเดาจุดประสงค์ที่ผิงอวี้ทำเช่นนี้ พอได้ยินเขาพูด นางก็ยิ่งรู้สึกแปลก คุณหนูหลู? ข้าแซ่ฟู่ต่างหาก เปลี่ยนเป็นแซ่หลูตั้งแต่เมื่อใดกัน

นางนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง ความคิดกลับมาที่ห้องโถงกลาง สีหน้าแขกเหรื่อของทางร้านยังคงดูเป็นปกติ พูดคุยหัวเราะกันต่อราวกับไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติทางด้านนี้เลย แต่ไม่ว่าพวกเขาจะแสร้งทำทีเหมือนไม่สนใจอย่างไร นางก็ยังรู้สึกว่าคนเหล่านี้กำลังทำหูผึ่งแอบฟังอยู่ตลอด

อันที่จริงตั้งแต่เมื่อครู่นี้นางก็รับรู้ได้ถึงสายตาหลายคู่จากด้านหลังที่ตามติดราวกับเป็นเงาแล้ว ทำให้นางรู้สึกเหมือนมีอะไรคอยทิ่มแทงข้างหลังอยู่ตลอดเวลา

ภายในห้องโถงมีแรงกดดันอันลึกลับแอบแฝงอยู่ทุกที่ ทำให้นางไม่สบายใจเอาเสียเลย

ผิงอวี้ยังรอนางอยู่ตรงบันได นางเกาะมือแม่นมหลิน เดินไปหาเขา เป็นอย่างที่นางเห็นเมื่อคืน ผิงอวี้เป็นคนที่มีปัญญาเฉียบแหลมอย่างยิ่ง ภายใต้สถานการณ์เช่นนี้ การอยู่ใกล้คนที่ฉลาดย่อมหมายถึงการได้ออกห่างจากอันตรายขึ้นอีกหน่อยมิใช่หรือ

นางไม่ได้ทำสีหน้าประหลาดใจอีก เพียงเกาะมือแม่นมหลินค่อยๆ เดินขึ้นไปบนชั้นสอง ทิ้งสายตาเหล่านั้นที่ทำให้รู้สึกราวกับถูกหนามทิ่มแทงไว้เบื้องหลัง

มีเด็กรับใช้ของโรงเตี๊ยมสองคนยืนรอตรงทางขึ้นชั้นบน คอยรับผิงอวี้กับฟู่หลันหยาที่เดินตามกันมา แล้วนำพวกเขาไปยังห้องพักสองห้องที่ยังว่างอยู่

สองข้างทางเดินมีห้องพักอยู่ราวๆ ยี่สิบกว่าห้อง ตลอดทางที่เดินผ่านประตูห้องพักทุกห้องล้วนปิดสนิท ไม่มีเสียงความเคลื่อนไหวแม้แต่น้อย

ทางเดินนั้นยาวมาก สุดปลายทางเดินมีหน้าต่างบานหนึ่ง พระจันทร์เต็มดวงสว่างเรืองอยู่กลางท้องฟ้านอกหน้าต่าง สาดแสงนวลตาเข้ามาดุจสายน้ำไหล ส่องจนทางเดินที่แต่เดิมดูสลัวรางให้สว่างเรื่อเรืองขึ้นมาดุจโรยไว้ด้วยเศษเงินอย่างไรอย่างนั้น

กระทั่งเดินไปถึงสุดปลายทางเดิน เด็กรับใช้ทั้งสองจึงหยุดครู่หนึ่ง เด็กรับใช้คนหนึ่งหันกลับมายิ้มประจบ พูดกับผิงอวี้ว่า “ใต้เท้า นี่เป็นห้องพักสองห้องที่ว่า มาถึงแล้วขอรับ”

แม่นมหลินเงยหน้าขึ้นก็เห็นว่าห้องพักสองห้องนั้นอยู่ติดกัน นางพลันนึกสงสัยที่จู่ๆ ก็ได้รับการรับรองที่ดีถึงเพียงนี้ จึงมองผิงอวี้ด้วยสีหน้าหวาดระแวง แอบดึงฟู่หลันหยามาโอบไว้แน่นกว่าเก่า