ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 6

จากนั้นก็ได้ยินผิงอวี้พูดอีกว่า “ชาวอี๋ที่บุกเข้ามาในวังมู่อ๋องคืนนี้ ลักพาตัวคนไปได้อย่างเหลือเชื่อก็จริง แต่กลับไม่ระวังจนถูกอาวุธลับนั้นเสียเอง คิดแล้วพิษที่ใช้กับเข็มนั้นคงร้ายแรงมาก เพื่อที่จะช่วยให้เขารอดพ้นจากพวกเรา ผู้ที่สมคบกับชาวอี๋ผู้นี้ถึงกับลงมือใช้อาคมเรียกงู น่าเสียดาย อาคมเรียกงูที่น่ากลัวถึงเพียงนี้ ต่อให้เป็นที่อวิ๋นหนานเองก็ยังยากจะได้พานพบ ยังดีที่มู่อ๋องประจำการที่อวิ๋นหนานมานานหลายปี จึงพอจะได้ยินเรื่องไสยเวทนี้มาบ้าง บัดนี้ในดินแดนอวิ๋นหนาน ชาวอี๋ที่ก่อเหตุจลาจลส่วนใหญ่หันมาสวามิภักดิ์ การใช้ไสยเวทจึงพลอยสาบสูญไปด้วย มองหาไปทั่วทั้งอวิ๋นหนานแล้ว ตอนนี้กลับมีเพียงนิกายเดียวที่ใช้ไสยเวทนี้ นั่นก็คือนิกายเจิ้นหมัว นิกายนี้แพร่มาจากต้าหลี่ นับตั้งแต่สมัยหยวนเหนือจนกระทั่งบัดนี้ก็มีความเป็นมาไม่น้อยกว่าร้อยปี”

พูดถึงตรงนี้เขาก็ชะงักไปอึดใจหนึ่ง น้ำเสียงดูคล้ายผ่อนคลายแต่ก็ไม่เชิง “ทว่าการเข้าร่วมนิกายนี้ต้องสักลายที่เป็นสัญลักษณ์ของนิกายไว้ตรงหน้าอก ในยามปกติไม่เห็นร่องรอยที่ว่านี้ แต่ถ้าใช้เลือดงูมาราดลงไปก็จะปรากฏร่องรอยขึ้นมาให้เห็น…”

คำพูดนี้ราวกับหินก้อนใหญ่ที่ทุ่มลงไปบนผิวทะเลสาบที่สงบเงียบจนเกิดระลอกคลื่นกระเพื่อมไหว ทุกคนในที่นั้นต่างหันมามองหน้ากันอย่างนิ่งอึ้ง

ฟู่หลันหยาเองก็ตกตะลึงเช่นกัน สัญลักษณ์?

นางหวนนึกถึงตำราโบราณที่อยู่ในอกเสื้อเล่มนั้น หัวใจพลันเต้นรัว

ฟู่หลันหยาค่อยๆ แง้มหน้าต่างเป็นช่องเล็กๆ แล้วมองออกไปด้านนอก

ในลานเรือนอันกว้างขวางมีคนยืนอยู่ไม่น้อย ดูจากเสื้อผ้าแล้วส่วนใหญ่เป็นคนรับใช้ของวังมู่อ๋อง

น่าเสียดายที่ถูกบานหน้าต่างบังไว้ นางจึงเห็นเพียงส่วนหน้าอกของคนเหล่านี้ ไม่อาจเห็นใบหน้าได้

นางเคลื่อนสายตาหันไปมองก็เห็นว่ามีคนหลายคนยืนอยู่ที่ทางเดิน

คนที่ยืนบนลานขั้นบันไดมีเรือนร่างสูงใหญ่ สวมชุดแพรเฟยอวี๋ ยืนเอามือไพล่หลัง แค่มองผ่านๆ ก็รู้ได้ว่าเป็นผิงอวี้

เขาบอกวิธีจำแนกสัญลักษณ์ที่ติดตัวสมุนนิกายนี้แล้ว ก็มีคนยกกาน้ำสีดำสนิทมาวางไว้เบื้องหน้าเขากับมู่เฉิงปิน

มู่เฉิงปินเปิดฝากาออกดู พอยืนยันของที่อยู่ข้างในแล้วก็พยักหน้า “ให้ตรวจร่างกายตามวิธีที่บอก จำไว้ว่าอย่าให้มีใครหลงหูหลงตาไปได้”

ฟู่หลันหยารู้ได้ทันทีว่าสิ่งที่อยู่ในกามากกว่าครึ่งต้องเป็นเลือดงูแน่ เนื่องจากเลือดงูเป็นวิธีเดียวที่จะจำแนกตัวสมุนนิกายเจิ้นหมัวได้

ในไม่ช้ากลิ่นคาวเลือดจางๆ ก็กระจายไปทั่วลานเรือน

เวลาผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม ไม่เพียงแต่บุรุษ แม้แต่สาวใช้ของแต่ละเรือนก็ไม่ยกเว้น พวกนางต่างถูกบ่าวหญิงอาวุโสสองสามคนพาไปตรวจร่างกายในเรือนด้านข้างทีละคน

ถึงจะตรวจสอบไปรอบหนึ่งแล้ว แต่พอดูจากอาการตอบสนองของทุกคนที่อยู่ในที่นั้น เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ผลแต่อย่างใด

ผิงอวี้ท่าทางเหมือนหมดความอดทน เขาเดินลงจากบันไดไปยังลานเรือน หยุดยืนอยู่หน้าแถวแรกสุดของคนรับใช้ เดินไปเดินมาสองก้าวแล้วหันไปถามมู่เฉิงปิน “คนรับใช้ของวังมู่อ๋องมาอยู่ตรงนี้หมดทุกคนแล้วหรือ”

มู่เฉิงปินลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหันไปถามพ่อบ้านที่อยู่ด้านข้าง “มีใครตกหล่นไปหรือไม่”

พ่อบ้านผู้นั้นค้อมคำนับแล้วเอ่ยว่า “เรียนซื่อจื่อ ไม่ขาดใครในวังไปสักคนเดียว ล้วนมาอยู่ที่นี่หมดแล้วขอรับ”

มู่เฉิงปินนิ่งคิดอย่างลังเลอยู่ครู่ใหญ่ คล้ายเริ่มจะเคลือบแคลงใจว่าวิธีหาตัวหนอนบ่อนไส้ที่ทำไปนั้นได้ผลจริงหรือไม่