ทดลองอ่าน รัตติกาลซ่อนกล บทที่ 6

เวลานี้จู่ๆ ก็มีบ่าวหญิงอาวุโสผู้หนึ่งพูดขึ้นอย่างระมัดระวังว่า “ซื่อจื่อจัดการงานต่างๆ จนยุ่ง กระทั่งหลงลืมไป หญิงชราอย่างบ่าวขอบังอาจเอ่ยเตือน สองสามวันก่อนน้องชายของหลันอี๋เหนียงมาทำธุระที่ชวีถัว เนื่องจากโรงเตี๊ยมในเมืองถูกไฟไหม้จึงไม่มีที่พัก ตอนนี้ได้มาพักอยู่ที่วังเป็นการชั่วคราวเจ้าค่ะ”

บ่าวหญิงอาวุโสที่พูดยืนอยู่บนระเบียง ฟู่หลันหยาจึงเห็นใบหน้านางพอดี พลันรู้สึกคุ้นหน้าอย่างมาก เพื่อจะมองให้ชัดขึ้นนางจึงเอามือค้ำกรอบหน้าต่างแล้วชะโงกหน้ากวาดตามองอย่างละเอียด ก่อนจะจำได้ว่าเป็นบ่าวหญิงอาวุโสที่คอยติดตามข้างกายชายาซื่อจื่อนั่นเอง

ฟู่หลันหยาประหลาดใจเล็กน้อย แม้ว่าเมื่อก่อนนางจะไม่ค่อยได้ไปมาหาสู่กับสกุลมู่ แต่ดูเหมือนทุกครั้งจะได้พบบ่าวหญิงอาวุโสผู้นี้คอยติดสอยห้อยตามชายาซื่อจื่อเสมอ จึงมีภาพประทับจำอยู่บ้าง

และนางก็ไม่ทราบว่า ‘หลันอี๋เหนียง’ ที่บ่าวหญิงอาวุโสพูดถึงนี้เป็นผู้ใดกัน…หรือจะเป็นอนุภรรยาของมู่อ๋องซื่อจื่อที่พวกข้าได้พบโดยบังเอิญเมื่อตอนเย็น

มู่เฉิงปินดูเหมือนจะตะลึงงันไปครู่หนึ่ง พอพูดขึ้นอีกครั้งท่าทางเขาก็ดูกระสับกระส่าย ตะคอกต่อว่าพ่อบ้าน “ในเมื่อบอกว่าจะต้องตรวจสอบทุกคนในจวน เหตุใดจึงให้น้องชายหลันอี๋เหนียงตกหล่นไปได้เล่า!”

พ่อบ้านมีท่าทีที่หนักใจอย่างมาก คิดแล้วเมื่อครู่นี้มู่เฉิงปินเพียงบอกว่าจะตรวจสอบคนรับใช้ของวัง ไม่ได้เอ่ยถึงแขกของวังด้วย แต่เห็นมู่เฉิงปินมีสีหน้าไม่พอใจเขาก็ไม่กล้าแก้ตัว รีบไปเชิญคุณชายน้อยหลันผู้นั้นมา

ไม่ช้าคนผู้นั้นก็มา เป็นชายหนุ่มอายุราวสิบแปดสิบเก้า รูปร่างสูงใหญ่ การแต่งกายดูสามัญ มองดูไกลๆ มีหลายส่วนบนใบหน้าที่ดูเป็นคนก้าวร้าวร้ายกาจอย่างบอกไม่ถูก ไม่เหมือนกับพี่สาวซึ่งเป็นอนุภรรยาสาวผู้ดูน่ารักที่ได้พบเมื่อตอนเย็น

พอเข้ามาแล้ว คนผู้นี้ก็เดินตามพ่อบ้านมายืนต่อหน้ามู่เฉิงปิน คำนับแล้วพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบๆ “ไม่ทราบว่าซื่อจื่อเรียกข้าน้อยมาด้วยเรื่องอันใด”

ฟู่หลันหยาประเมินคนผู้นี้จากที่เห็นด้านข้าง สังเกตจากท่าทางของเหล่าคนรับใช้แล้ว หลันอี๋เหนียงพี่สาวของคนผู้นี้ดูเหมือนจะได้รับความรักจากมู่เฉิงปินอย่างมาก แต่หาได้ยากที่เขายังคงรู้จักหนักเบา รู้จักใช้คำเรียกขานตนเองต่อหน้ามู่เฉิงปินว่า ‘ข้าน้อย’

เห็นทีมู่เฉิงปินจะยังเลือกสรรคำพูดที่เหมาะสมไม่ได้ จึงนิ่งเงียบไม่พูดอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ผิงอวี้กลับเป็นคนออกปากแทนเจ้าตัว เดินไปอยู่ต่อหน้าคนผู้นั้น ยิ้มให้แล้วเอ่ยว่า “คุณชายหลัน คืนนี้ตอนที่เกิดเหตุไฟไหม้ในวัง ท่านอยู่ที่ใด”

คนผู้นี้โพล่งตอบอย่างตรงไปตรงมา “ตอนที่ไฟไหม้ เรือนที่ข้าพักอยู่ใกล้ๆ พอดี ข้าเห็นแสงไฟสว่างเจิดจ้าจึงรีบมาช่วยดับไฟ”

“หืม?” ผิงอวี้นิ่งเงียบไปอึดใจหนึ่ง พยักหน้าแล้วพูดด้วยน้ำเสียงที่บ่งบอกอารมณ์ได้ยาก “ตอนที่ไฟไหม้ เปลวไฟโหมแรงมาก ทุกคนต่างวิ่งหนี ท่านกลับวิ่งเข้าไปดับไฟ? ไม่กลัวว่าจะได้รับบาดเจ็บหรือ”

คุณชายหลันพูดด้วยสีหน้าสงบ “ผู้แซ่หลันไม่รู้จักหนักเบา ถูกเปลวไฟจนได้รับบาดเจ็บหลายส่วนจริงๆ เป็นที่ขบขันของใต้เท้าแล้ว”

ผิงอวี้น้ำเสียงเยือกเย็น “อย่าบอกข้านะว่าหน้าอกคุณชายหลันได้รับบาดเจ็บ”

“ช่างบังเอิญเสียจริง ใช่แล้ว”

ผิงอวี้โกรธจนหัวเราะออกมา เขาไม่อยากเสียเวลาพูดพล่ามกับคนผู้นี้อีกแล้ว จึงเพียงแค่โบกมือให้หลี่หมินกับองครักษ์คนอื่นที่ยืนอยู่ข้างหลัง