ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 1.5-1.6

เติ้งอิงคิดจะลองขยับขา แต่ความเจ็บปวดราวกับหัวใจถูกคว้านกลับทำให้เขาหมดสิ้นเรี่ยวแรง เขาทนเจ็บแทบไม่ไหว จึงสูดลมหายใจด้วยความหนาวเหน็บไปทีหนึ่ง

“เป็นอะไรไปหรือ”

“ไม่ได้เป็นอะไร แม่นางอย่าหันหน้ามา”

หยางหวั่นส่งเสียงตอบรับออกมาคำหนึ่ง ยื่นมือไปหยิบเหล็กเขี่ยถ่านแล้วพลิกเขี่ยถ่านไปมา ทำตามความปรารถนาของเขา ช่วยเขาปกปิดสภาพน่าอเนจอนาถที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน

“แม่นางหยาง”

“มีอะไรหรือ”

“ออกไปแล้วอย่าบอกใครว่าเจ้าเคยเห็นข้าในสภาพเช่นนี้”

“ท่านคิดว่าข้าเป็นคนปากพล่อยหรือ” น้ำเสียงของหยางหวั่นคล้ายไม่ค่อยพอใจนัก

เติ้งอิงรีบหันหน้ามาบอก “ไม่ใช่”

“แล้วเพราะอะไร”

เติ้งอิงอธิบายคำถามที่ตรงไปตรงมาเช่นนี้ไม่ได้

ตัวเขาเป็นเช่นนี้แล้ว ไม่มีชื่อเสียงอะไรให้ต้องคำนึงอีก แต่คนที่อยู่ตรงหน้าคือน้องสาวของหยางหลุน ไม่ว่านางจะมาดูแลเขาด้วยสาเหตุใด เขาก็ไม่อาจคำนึงถึงแต่ตนเองแล้วทำให้นางได้รับความอัปยศอดสู ทว่าเขาไม่กล้าพูดตรงๆ ดังนั้นจึงตกอยู่ในความนิ่งเงียบอีกครั้ง

หยางหวั่นขยับขาไปข้างหนึ่ง เอียงหน้าไปทางเติ้งอิงเล็กน้อย แต่สายตายังคงมองดูประกายไฟที่เดี๋ยวมืดเดี๋ยวสว่างในเตาถ่าน

“ท่านไม่ชอบพูดความจริง ทำให้ข้ารู้สึกไม่ดี”

นางพูดจบก็ก้มหน้าไม่ส่งเสียงอีกและไม่พึมพำเพลงเหมือนเมื่อครู่แล้ว

เติ้งอิงไม่ได้ยินเสียงนางอยู่นาน จึงอดทนต่อความเจ็บปวดหันไปมองนาง

หยางหวั่นนั่งอยู่ที่นั่น กอดขาตนเองไว้ไม่ขยับเขยื้อน ใบหน้าถูกความร้อนของเปลวไฟจนแดงก่ำ

เติ้งอิงเข้าใจว่านางโกรธแล้ว ชั่วขณะนั้นออกจะนึกเสียใจภายหลัง

“เติ้งอิง…ไม่มีเจตนาจะเสียมารยาทต่อแม่นาง” เขาพยายามจะอธิบาย

“ข้าทราบ” นางตอบสั้นๆ อารมณ์ความรู้สึกชัดเจนยิ่ง แต่เติ้งอิงยังคงไม่แน่ใจ เขาเผยอปากทำท่าจะพูด แต่แล้วก็เงียบไป

ที่ผ่านมาเขาใช้เวลามากมายไปกับงานซ่อมแซมและก่อสร้างในวังหลวง ถ่วงเวลาการแต่งภรรยาให้กำเนิดบุตรไป จนกระทั่งถึงตอนนี้เขาก็ยังคงไม่ค่อยเข้าใจความหมายในคำพูดของสตรี ทางหนึ่งไม่อยากเห็นหยางหวั่นเศร้าเสียใจ อีกทางหนึ่งก็ไม่รู้จะพูดอะไรกับนาง

เขาเพิ่งจะถูกลงทัณฑ์ที่ทำให้อัปยศอดสูเสร็จ นอนอยู่อย่างแทบจะไม่มีผ้าพันกาย จะขยับตัวก็ขยับไม่ไหว ทั้งยังไม่รู้จะปลอบโยนนางอย่างไร หลังลังเลอยู่นานสุดท้ายก็ลองเผยเจตนาที่แท้จริงในใจออกมา

“ขออภัย ที่ข้าไม่พูดกับแม่นางเพราะเห็นว่าสภาพของข้าในยามนี้ช่างน่าละอายที่จะต้องอยู่ห้องเดียวกับแม่นาง”

หยางหวั่นพลันตกตะลึง

เบื้องหลังวาจานี้คือการเผยความต้องการที่จะทำร้ายตนเองของเติ้งอิง ซึ่งความรู้สึกนี้เพียงเรียกคำเดียวก็จะปรากฏตัวออกมา