ทดลองอ่าน ลำนำฝูหรงเคียงกระเรียน บทที่ 1.5-1.6

“ท่านอย่าคิดเช่นนี้” นางตอบเขาอย่างไม่ต้องครุ่นคิด “ท่านไม่จำเป็นต้องรู้สึกอับอายเมื่อเผชิญหน้ากับใคร ควรเป็นราชสำนักที่ต้องอับอายเมื่อเผชิญหน้ากับท่าน ความผิดของคนเพียงผู้เดียวประหารทั้งวงศ์ตระกูล เดิมทีก็ไม่ใช่การกระทำที่มีคุณธรรมมีเมตตา ทั้งยังไม่ยุติธรรมอีกด้วย”

เติ้งอิงสั่นศีรษะ “พ่อลูกมีความผิดร่วมกัน พูดไม่ได้ว่าไม่ยุติธรรม ข้าเพียงแต่คิดแล้วไม่เข้าใจ…”

เขานิ่งเงียบไปชั่วขณะ ระหว่างนั้นหยางหวั่นได้ยินเสียงกัดฟัน

“ข้าเพียงแต่คิดแล้วไม่เข้าใจ เพราะเหตุใดข้าต้องมาอยู่ที่นี่ ได้รับโทษทัณฑ์เช่นนี้”

คำพูดนี้เมื่อเปรียบเทียบกับคำพูดทุกคำในช่วงก่อนหน้านี้แล้วตรงไปตรงมาและจริงใจที่สุด เป็นคำพูดเปิดใจจากผู้เป็นหัวข้องานวิจัยผู้หนึ่ง แต่หยางหวั่นกลับรู้สึกว่าตนเองทนฟังต่อไปไม่ไหว

“หรือท่านคิดว่ายอมตายดีกว่า”

“ไม่ใช่ ถ้ายอมตายดีกว่า เช่นนั้นตอนแรกก็คงอดอาหารไปแล้ว ข้าเพียงรู้สึกว่าราชสำนักออกจะปฏิบัติต่อข้าเกิน…”

ท้ายที่สุดเขาก็ไม่อนุญาตให้ตนเองเอ่ยคำพูดที่ผิดทำนองคลองธรรมออกมา

ท่ามกลางความอบอุ่นอ่อนโยนและสุขุมเยือกเย็นของเติ้งอิง หยางหวั่นรู้สึกหายใจไม่ออกไปชั่วขณะ

นางมองเงาที่ทอดอยู่บนพื้นของตน “ท่านทราบหรือไม่ว่าราชสำนักทำเช่นนี้กับท่านเพื่อจะใช้ประโยชน์จากท่าน”

“ทราบ”

หยางหวั่นนัยน์ตาแดงก่ำทันที นางรีบเงยหน้าขึ้น กระแอมกระไอให้ลำคอที่เริ่มตีบตันโล่งขึ้น “แล้วท่านคิดเช่นไร”

“วังชั้นในของวังหลวงเป็นหยาดเหงื่อและโลหิตทั้งชีวิตที่ท่านอาจารย์ของข้าทุ่มเทลงไป ทั้งยังมีวันเวลาสี่สิบกว่าปีของช่างฝีมือหลายรุ่น ข้าโชคดีที่ได้มีส่วนร่วมกับงานก่อสร้างนี้ อยากทำให้สำเร็จอย่างเริ่มต้นด้วยดีและจบลงด้วยดี…”

“ข้าถึงได้บอกว่า ‘ประวัติศาสตร์ราชวงศ์หมิง’ มีข้อผิดพลาด” หยางหวั่นพลันตัดบทเขา “ล้วนเขียนอะไรส่งเดช”

“แม่นางพูดเรื่องอะไรหรือ”

“เอ่อ ไม่มีอะไร” หยางหวั่นบังคับตนเองให้สงบใจลง “ข้าเพียงรู้สึกว่าท่านควรทำใจให้กว้าง ต่อให้ท่านเป็นคนดีเพียงใดแล้วจะทำอะไรได้เล่า พวกเขายังคงเป็นเช่นเดิม ที่ควรพูดส่งเดชก็พูดส่งเดช ที่ควรเขียนส่งเดชก็เขียนส่งเดช”

เติ้งอิงไม่ได้ตอบรับคำพูดนี้ของหยางหวั่น เพียงย้อนถามนาง “แม่นางไม่โกรธแล้วหรือ”

“หา?” หยางหวั่นงงงัน ที่แท้ที่เขาตั้งใจพูดอะไรมากมายเพียงนี้เพราะเข้าใจว่านางโกรธหรือ “เดิมทีข้าก็ไม่ได้โกรธ”

“เติ้งอิงขอถามคำถามแม่นางสักหนึ่งคำถามจะได้หรือไม่”

“ท่านถามมาเถิด ท่านถามอะไรข้าก็จะตอบตามความจริง”

“เพราะเหตุใดแม่นางถึงรั้งอยู่ที่นี่”

“ข้ามาผิงไฟ…”

“แม่นางบอกว่าจะตอบตามความจริง”