ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

เนื่องด้วยขนบธรรมเนียมระหว่างเจ้านายกับขุนนาง เซี่ยจิ่งซีจึงต้องขยับตามนางไปสองสามก้าว ช่างประจวบเหมาะ เสิ่นเจาเหยียนบีบเขาให้ถอยเข้าไปในลานโล่ง ไม่มีที่กำบังแม้แต่น้อย

ช่วงเวลาเดือนเจ็ดและยังเป็นช่วงบ่าย แสงตะวันเจิดจ้าสาดส่องลงบนตัวเขาจึงรู้สึกร้อนเหลือจะทนอย่างรวดเร็ว

วันนี้เซี่ยจิ่งซีสวมชุดคลุมยาวสีดำอมเขียวซึ่งดูดซับความร้อนได้ดีที่สุด เมื่อยืนอยู่ใต้แสงตะวันเพียงครู่เดียว เสิ่นเจาเหยียนก็เห็นที่ขมับของเขาเริ่มมีประกายน้ำหยดเล็กๆ

“เรียนจวิ้นจู่” คนตรงหน้าสีหน้าไม่เปลี่ยน พูดด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งว่า “วันนี้ข้าน้อยมาที่นี่ก็เพื่อสืบสวนคดี”

“อ้อ” เสิ่นเจาเหยียนแย้มยิ้ม จงใจพูดว่า “เป็นขุนนางในราชสำนักเดียวกัน จวนสกุลเฉินเพิ่งมีคนเสียชีวิตไปไม่นาน ตุลาการใหญ่เซี่ยมาที่นี่ไม่ใช่เพื่อแสดงความอาลัย แต่มาเพื่อสืบสวนคดี…การพูดเช่นนี้ดูเหมือนจะไร้น้ำใจไปสักหน่อยกระมัง”

“เพราะเป็นขุนนางในราชสำนักเดียวกันและยังทำคดีร่วมกัน ดังนั้นนี่จึงเป็นหน้าที่ ดวงวิญญาณของเจ้ากรมเฉินบนสวรรค์ย่อมเข้าใจได้”

เสิ่นเจาเหยียนไม่ได้พูดอะไร นางมองเหงื่อที่เกาะอยู่บนขมับของเซี่ยจิ่งซีที่มากขึ้นทุกที ผ่านไปเป็นนานจึงส่งเสียง “อืม” เบาๆ ส่งสัญญาณบอกเขาว่าตามสบาย

ทุกคนเดินตามกันเข้าไปในจวนสกุลเฉิน

เมื่อแขกผู้มีเกียรติมาเยือน ทุกคนในจวนสกุลเฉินย่อมไม่กล้าที่จะละเลย พวกเขาถูกนำไปที่ห้องโถงพิธีศพก่อนเพื่อจุดธูปที่ป้ายวิญญาณของเจ้ากรมเฉิน ระหว่างนั้นเสิ่นเจาเหยียนยังคงอ้อยอิ่ง ปล่อยให้เซี่ยจิ่งซีต้องยืนรอข้างนอกโถงท่ามกลางแสงตะวันอยู่เป็นนาน

“จวิ้นจู่”

บ่าวรับใช้ที่อยู่ข้างๆ ส่งธูปที่จุดแล้วให้นางดอกหนึ่ง

เสิ่นเจาเหยียนยื่นมือไปรับ หางตาเหลือบไปมองเซี่ยจิ่งซีที่อยู่ด้านหลัง แต่กลับเห็นไหล่ทั้งสองข้างของเขาแข็งเกร็งขึ้นมาทันใด

เขาดูเหมือนกำลังตกอยู่ในภวังค์ คิ้วที่เดิมทีก็แหลมคมอยู่แล้วขมวดแน่น สายตาคมกริบจับจ้องมายังมือข้างที่ถือธูปของนาง

เสิ่นเจาเหยียนตกตะลึง ก้มมองตามสายตาของเขา

ท่ามกลางกลุ่มควันไม้จันทน์หอม เล็บที่หักของนางดูโดดเด่นเป็นพิเศษ

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนตุลาคม 2569)