ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

วันรุ่งขึ้นเสิ่นเจาเหยียนก็ส่งโหย่วจินไปสืบข่าวคนชุดดำที่จวนสกุลเฉินจับได้เมื่อคืนนี้ แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือโหย่วจินกลับบอกนางว่าท่ามกลางการปิดล้อมอย่างแน่นหนา คนผู้นั้นกลับหนีรอดไปได้

เสิ่นเจาเหยียนได้ยินก็ตกใจ หลังจากสงบสติอารมณ์อยู่ครู่หนึ่งก็ตัดสินใจนั่งรถม้าไปที่จวนสกุลเฉินเพื่อสอบถามข่าวที่เมื่อวานยังไม่ทันได้สืบ โดยอาศัยข้ออ้างว่าฮ่องเต้ให้มาเยี่ยมปลอบขวัญ

รถม้าแล่นผ่านถนนที่พลุกพล่านในช่วงบ่ายและหยุดอยู่หน้าประตูจวนสกุลเฉิน

เสิ่นเจาเหยียนเหมือนตื่นขึ้นจากความฝัน ทันทีที่ม่านรถด้านหน้าเปิดออก บุรุษร่างกำยำก็ปรากฏขึ้นในม่านตาของนาง…หลังเหยียดตรงและหน้าตาเคร่งขรึม ทำให้เสื้อคลุมลำลองสีดำอมเขียวที่สวมอยู่ดูน่าเกรงขามเล็กน้อย

คิ้วของเสิ่นเจาเหยียนกระตุก ความรู้สึกเสียการทรงตัวเมื่อถูกคนอุ้มขึ้นกลางอากาศทำให้หัวใจของนางกระตุกเล็กน้อย สายตามองไปยังหลังมือที่เส้นเลือดปูดโปนจากการดึงสายบังเหียนไว้แน่นของบุรุษผู้นั้น ใบหูของนางรู้สึกร้อนผ่าว

ความจริงหลังจากวันนั้นเดิมทีนางได้วางแผนที่จะหาข้ออ้างสักอย่างเพื่อหาเรื่องแสดงความไม่พอใจต่อเซี่ยจิ่งซี อย่างเช่น…การโอบกอดจวิ้นจู่ต่อหน้าผู้คนถือเป็นการลวนลาม แต่หลี่เหมี่ยนได้ฟังแล้วกลับถามนางด้วยสีหน้าสงสัย

‘พวกท่านกราบไหว้ฟ้าดินด้วยกันแล้วมิใช่หรือ การที่สามีกอดภรรยาจะถือว่าเป็นการลวนลามได้อย่างไร’

นี่เป็นคำถามที่ดี เสิ่นเจาเหยียนพูดไม่ออก ทว่าแต่ไหนแต่ไรมานางก็ไม่ใช่คนที่เข้ากับใครได้ง่ายๆ ในเมื่อหาเรื่องอย่างเปิดเผยไม่ได้ เรื่องการกลั่นแกล้งลับหลังนางก็ชำนาญเป็นอย่างยิ่ง

บางทีอาจเป็นเพราะได้ยินเสียงบางอย่าง เซี่ยจิ่งซีจึงหันมา ท่ามกลางร่มเงาและแสงแดดที่สาดส่องเป็นริ้วๆ ของต้นไม้ สายตาของพวกเขาก็สบกันพอดี แน่นอนว่าเสิ่นเจาเหยียนย่อมไม่หวาดกลัวอยู่แล้ว นางแสดงท่าทางหยิ่งทะนง ขณะเดินลงจากรถม้ายังจงใจลดความเร็วอีกด้วย

“คารวะจวิ้นจู่”

น้ำเสียงนั้นเย็นชาและเฉยเมย สุภาพแต่กลับห่างเหิน ทำให้จับผิดไม่ได้เลย

เผยเจินที่อยู่ข้างหลังเขาทำตัวตามสบายและกล่าวคารวะด้วยความไม่เต็มใจอย่างยิ่ง

เมื่อเปรียบเทียบกันทั้งสองฝ่าย เซี่ยจิ่งซีดูเป็นสุภาพบุรุษและสง่างาม คงจะมีเพียงเสิ่นเจาเหยียนเท่านั้นที่คิดว่าเขาแสร้งทำตัวสุภาพ แต่จุดประสงค์ในการยั่วยุคือการทำให้อีกฝ่ายอึดอัดใจ ทว่าท่าทางสงบนิ่งและทำตามหน้าที่ของเขาในเวลานี้มีแต่จะทำให้เสิ่นเจาเหยียนเจ็บใจมากยิ่งขึ้น ดังนั้นนางจึงจงใจส่งเสียง “หึ” ออกมา น้ำเสียงนั้นฟังดูสาแก่ใจ ไม่ว่าจะฟังอย่างไรก็มีความรู้สึกเหมือนต้องการชวนทะเลาะแบบไม่มีเหตุผล

ใบหน้าของเผยเจินเขียวขึ้นทันที แต่กลับถูกเซี่ยจิ่งซีดึงตัวไว้

เซี่ยจิ่งซีโค้งคำนับนางอย่างสุภาพราวกับมองไม่ออกแม้แต่น้อยว่าเมื่อครู่นางจงใจกลั่นแกล้ง หน้าอกรู้สึกเหมือนถูกก้อนสำลีอุดไว้

เสิ่นเจาเหยียนชะงัก แม้แต่รอยยิ้มบนใบหน้าก็นิ่งค้างไปด้วย น่าเบื่อ! หัวโบราณ! ล้าสมัย! แม้ว่าในใจจะวิจารณ์เช่นนี้ แต่นางกลับถูกกระตุ้นให้เกิดความคิดอยากเอาชนะ

นางยืนพินิจพิจารณาเซี่ยจิ่งซีอยู่ครู่หนึ่ง หลังจากนั้นจึงเอ่ยคำว่า “อืม” ออกมาช้าๆ “วันนี้ตุลาการใหญ่เซี่ยมีเวลาว่างจึงได้มาเยี่ยมสหายร่วมงานด้วยตนเอง? ไม่สืบสวนคดีแล้วหรือ”

เสิ่นเจาเหยียนยิ้มอย่างสุภาพ แต่เท้ากลับเดินไปที่เชิงบันไดจวนสกุลเฉินเงียบๆ