ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

ท่ามกลางแสงไฟโหย่วจินและองครักษ์สกุลเสิ่นที่นางพามาต่างดีใจจนแทบจะร้องไห้

พวกเขาดูท่าทางเหมือนกำลังเตรียมที่จะพังประตูออกไปทางตรอกอันซิง

เมื่อโหย่วจินเห็นเสิ่นเจาเหยียนก็รีบวิ่งเข้าไปคว้ามือนางและเอ่ยว่า “เมื่อครู่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวที่ตรอกอันซิง บ่าวยังเป็นห่วงว่าจะเป็นจวิ้นจู่ อื้อ! อื้อๆ…”

ด้วยความตกใจเสิ่นเจาเหยียนรีบปิดปากของโหย่วจินอย่างรวดเร็ว ทั้งลากทั้งดึงนางกลับไปที่จวนสกุลเสิ่น จนกระทั่งเข้าไปในห้องนอนแล้วจึงปล่อยมือ

โหย่วจินกะพริบตาปริบๆ อย่างทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะยื่นถ้วยชาให้เสิ่นเจาเหยียนอย่างระมัดระวัง

เสิ่นเจาเหยียนเบิกตาโตใส่นาง รับถ้วยชามาแล้วดื่มจนหมดในรวดเดียว

“จวิ้นจู่…” โหย่วจินยิ้มแย้มแล้วเอ่ยถามเสียงเบา แสดงความประจบประแจงอย่างชัดเจน “เป็นอย่างไรบ้าง พบสิ่งที่ต้องการตามหาหรือไม่เจ้าคะ”

เสิ่นเจาเหยียนไม่พูดอะไร หยิบเศษผ้าที่ห่อขี้เถ้าเครื่องหอมชิ้นนั้นออกมาจากอกเสื้อแล้วโยนให้โหย่วจิน “ไปหาคนมาตรวจดูว่าขี้เถ้าข้างในคืออะไร” นางชะงักไปเล็กน้อยแล้วพูดเสริมอีกว่า “นอกจากนี้อย่าลืมสืบด้วยว่าบุรุษที่บุกรุกเข้าไปในจวนสกุลเฉินคืนนี้คือใคร”

“หา?” โหย่วจินถือห่อผ้า ได้ยินเช่นนี้ก็เบิกตาโต “คืนนี้ยังมีคนอื่นไปที่จวนสกุลเฉินด้วยหรือเจ้าคะ”

เสิ่นเจาเหยียนส่งเสียง “อืม” ทำหน้าบูดบึ้งเดินไปนั่งบนเตียงหลัวฮั่น

นางลูบหน้าอกที่ยังคงบวมและเจ็บ ก่อนจะเอ่ยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่ “อีกฝ่ายไม่ใช่คนของจวนสกุลเฉิน บุกเข้าไปคนเดียวในยามดึก หากไม่ใช่ฆาตกรที่ต้องการทำลายหลักฐาน ก็ต้องคิดที่จะอาศัยคดีของเจ้ากรมเฉินทำอะไรบางอย่าง ดังนั้นไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ห้ามปล่อยปละละเลยอย่างเด็ดขาด เข้าใจหรือไม่”

“เจ้าค่ะ!” โหย่วจินพยักหน้าอย่างแรง แต่สายตากลับมองไปยังมือที่ถือถ้วยชาอยู่ของเสิ่นเจาเหยียน “จวิ้นจู่” นางตกตะลึง ชี้ไปที่มืออันอ่อนนุ่มสีชมพูอ่อนบนถ้วยกระเบื้องเคลือบสีเขียวแล้วถามด้วยความสงสัย “เล็บของท่าน…หักใช่หรือไม่”

ภายในห้องเงียบลงทันที

เสิ่นเจาเหยียนวางถ้วยชาในมือลงแล้วมองดูนิ้วมือโดยไม่พูดอะไร

ไม่ต้องพูดถึงโหย่วจิน ทั่วทั้งเมืองเฟิงจิงคงไม่มีใครไม่รู้ว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของเจาผิงจวิ้นจู่ก็คือมือคู่นี้ของตนเอง และมือคู่นี้สิ่งที่นางรักมากที่สุดก็คือเล็บทั้งสิบที่มีสีชมพูเหมือนกลีบดอกอิงฮวา* ไม่เพียงต้องบำรุงผิวให้ชุ่มชื้นทุกวันเท่านั้น ปกติยังไม่อนุญาตให้ใครแตะต้องอีกด้วย แม้แต่เวลาที่โหย่วจินคอยรับใช้นางเป็นประจำก็ยังต้องดูแลด้วยความระมัดระวังเป็นพิเศษ แต่ยามนี้เล็บที่เป็นของรักของหวงของเสิ่นเจาเหยียนกลับ…หักเช่นนี้

‘เพล้ง!’

ถ้วยชาตกลงบนพื้น เสียงแตกดังกังวาน

เสิ่นเจาเหยียนโมโห คิดในใจว่าครั้งนี้มีแต่เสียกับเสีย

“หากตามหาสารเลวคนนั้นพบ!” น้ำเสียงของนางเย็นชา ไม่ให้ใครพูดแทรก “ข้าจะตัดมือของเขาทิ้ง!”