ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 5-7

เซี่ยจิ่งซีนึกถึงตอนอยู่บนหลังคาใต้แสงจันทร์ขณะที่ทั้งสองคนเผชิญหน้ากันและการจับอย่างเต็มแรงของเขา ลำคอที่นิ่งสงบอยู่นานก็พลันเกิดความรู้สึกแปลกๆ เซี่ยจิ่งซีถูมืออยู่ใต้โต๊ะอย่างหงุดหงิด อยากจะลืมสัมผัสอันอ่อนนุ่มนั้น สิ่งที่เขาแน่ใจได้ก็คืออีกฝ่ายเป็นสตรี แต่นอกเหนือจากนี้เขาก็ไม่รู้อะไรแม้แต่น้อย

เซี่ยจิ่งซีไม่อยากนึกถึงการเผชิญหน้ากันในคืนนี้อีก จึงหันไปถามเผยเจินว่า “ปริศนาบนเศษหยกมีใครไขปริศนาได้หรือยัง”

เผยเจินแสดงสีหน้าลำบากใจ เซี่ยจิ่งซีเข้าใจทันทีจึงไม่ได้ถามอะไรอีก

เขาเดินไปตรงหน้าเผยเจิน หยิบตัวอักษรสองหน้าที่คัดลอกออกมาขึ้นมาดูแล้วเอ่ยว่า “แจกจ่ายตัวอักษรสองหน้าเหล่านี้ออกไป แล้วประกาศตั้งเงินรางวัลทั่วทั้งเมือง ผู้ที่ไขปริศนาได้จะได้รับเงินหนึ่งร้อยตำลึง”

“ขอรับ” เผยเจินรับคำ มองไปยังเทียนบนโต๊ะที่กำลังจะดับลงแล้วพูดกับเซี่ยจิ่งซี “เหลือเวลาอีกไม่ถึงสองชั่วยามก็จะประชุมแล้ว ใต้เท้าพักผ่อนสักครู่เถิด”

เซี่ยจิ่งซีส่งเสียง “อืม” แล้วลุกขึ้นถอดชุดคลุมสีดำออก ทันใดนั้นเสียงร้องด้วยความประหลาดใจปนสงสัยของเผยเจินก็ดังขึ้นจากด้านหลัง

“ใต้เท้า!”

เซี่ยจิ่งซีหันไป เห็นสายตาของเผยเจินที่มองมายังคอเสื้อที่เขาเพิ่งจะเปิดออก

ในคันฉ่องสำริดที่บริเวณคอด้านข้างมีคราบเลือดที่สะดุดตาเป็นพิเศษ นี่คือ…

เขาเดินเข้าไปใกล้เล็กน้อย หยิบเทียนที่อยู่ข้างๆ มาแล้วเอียงศีรษะพิจารณาอย่างละเอียด…มีรอยแผลเป็นเส้นตื้นๆ บริเวณบาดแผลเห็นสะเก็ดเลือดกระจัดกระจาย

เซี่ยจิ่งซีขมวดคิ้ว ด้วยประสบการณ์ตรวจพิสูจน์บาดแผลเป็นเวลาหลายปี เพียงพริบตาเดียวเขาก็แยกแยะได้ว่านี่เป็นบาดแผลที่เกิดจากอะไร

มันคือรอยเล็บ ตามประสบการณ์ของเขา เพื่อปกปิดสถานะและร่องรอยการเคลื่อนไหว นักฆ่ามักจงใจปกปิดร่องรอยทั้งหมดบนตัวของตนเอง ทั้งรูปโฉม อุปนิสัย น้ำเสียง และแม้กระทั่งเส้นลายมือ…แต่เหตุใดจึงมีนักฆ่าหญิงที่มักง่าย แม้แต่เล็บก็ยังลืมตัด ถึงอย่างไรเล็บก็เป็นสิ่งที่ส่งผลโดยตรงต่อการจับกระบี่ ขี่ม้า และยิงธนู คนเหล่านี้มีชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้ายตลอดเวลา และเรื่องเหล่านี้ก็มักจะเป็นสิ่งกำหนดความเป็นความตาย ดังนั้นนักฆ่าหญิงที่เขาพบในคืนนี้…ไม่รู้แม้กระทั่งเรื่องนี้?

เสิ่นเจาเหยียนหน้าบึ้งกลับจวน

จวนสกุลเสิ่นตั้งอยู่ในย่านหย่งซิงฟาง อยู่ห่างจากตรอกอันซิงเพียงถนนสายเดียว

การเตะของนางเมื่อครู่ไม่เพียงช่วยให้ตนเองรอดพ้นจากอันตราย แต่ยังดึงดูดองครักษ์หน่วยจินอู๋ที่กำลังลาดตระเวนยามวิกาลมาอีกด้วย

แม้การหลบหนีจะราบรื่นเป็นอย่างยิ่ง แต่ระหว่างทางนางยังคงกุมหน้าอกด้านซ้ายด้วยสีหน้าอัดอั้น ยิ่งคิดก็ยิ่งคับแค้นใจ

เมื่อเสิ่นเจาเหยียนปีนข้ามกำแพงในย่านหย่งซิงฟางด้านที่ติดกับจวนสกุลเสิ่นเข้าไปก็ชนกับโหย่วจินที่กำลังร้อนรนเข้าอย่างจัง

“จวิ้นจู่!”