ทดลองอ่าน วิวาห์ร้อนซ่อนเงาแค้น บทที่ 1-2

เสิ่นเจาเหยียนยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ไม่ได้บอกให้พวกเขาไม่ต้องมากพิธี แต่เดินไปนั่งในศาลแล้วจึงเอ่ยว่า “ข้าได้ยินข่าวคดีสะเทือนขวัญในเมืองหลวง รู้สึกเป็นห่วง จึงได้มาฟังการไต่สวนคดีโดยเฉพาะ คิดว่าใต้เท้าทุกท่านคงไม่ถือสา”

ทุกคนพากันกลืนน้ำลาย คิดว่าถึงแม้จะถือสาก็คงไม่มีใครกล้าพูด ดังนั้นพวกเขาจึงก้มหน้าแสร้งตายไปเสียเลย

ภายในห้องพิจารณาคดีใหญ่เงียบสงัดไปชั่วขณะ จนกระทั่งมีเสียงเย็นชาดังออกมาจากในหมู่ขุนนาง “หวังว่าจวิ้นจู่จะคิดให้รอบคอบ”

เสิ่นเจาเหยียนหรี่ตาลงเล็กน้อย มองมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย เห็นเซี่ยจิ่งซีเงยหน้าขึ้นมองนาง ในดวงตาที่สงบนิ่งคู่นั้นเผยให้เห็นความสับสนเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใดนางถึงรู้สึกมีความสุขขึ้นมา จึงเอียงศีรษะและส่งเสียง “อืม” แสดงให้รู้ว่าตนเองฟังไม่ค่อยเข้าใจนัก

ทว่าเซี่ยจิ่งซีกลับไม่ยอมอ่อนข้อแต่ก็ไม่แข็งกร้าว ค้อมกายคำนับแล้วพูดอย่างตรงไปตรงมา “คดีนี้อาจจะเกี่ยวข้องกับเสนาบดีเสิ่นบิดาผู้ล่วงลับของจวิ้นจู่ หากจวิ้นจู่อยู่ด้วย เกรงว่าจะมีผลต่อการตัดสินใจของผู้ทำคดี…”

“อ้อ?” เสิ่นเจาเหยียนขัดจังหวะการพูดของเขา ยิ้มหวานแล้วเอ่ยว่า “ถ้าเช่นนั้นข้ายิ่งต้องฟัง”

ทันทีที่พูดออกไปเช่นนี้ ภายในห้องก็เงียบกริบ ทุกคนไม่กล้าหายใจแรง เกรงว่าความขัดแย้งนี้จะส่งผลกระทบต่อพวกเขา

“จวิ้นจู่” จริงดังคาด น้ำเสียงของเซี่ยจิ่งซีเย็นชาลงเล็กน้อย

“เฮ้อ…” ไม่รอให้เซี่ยจิ่งซีพูดอะไรอีก เสิ่นเจาเหยียนก็เอ่ยขึ้นว่า “ได้ยินมาว่าวิธีการก่อเหตุของฆาตกรในคดีนี้เหมือนกับคดีที่ท่านพ่อของข้าเคยตัดสินที่เมืองเฟิงโจวเมื่อครั้งยังมีชีวิตอยู่ คดีนี้เกี่ยวข้องกับบิดาผู้ล่วงลับของข้า ก็เท่ากับเกี่ยวข้องกับสกุลเสิ่นของข้า ในเมื่อเกี่ยวข้องกับสกุลเสิ่นของข้า ก็เท่ากับเกี่ยวข้องกับตัวข้าด้วย ในฐานะที่อาจจะตกเป็นเหยื่อ เหตุใดข้าจึงไม่มีคุณสมบัติที่จะร่วมฟังด้วยเล่า”

คำพูดที่เต็มไปด้วยเหตุและผลที่บิดเบี้ยว เอ่ยออกมาแล้วก็ทำให้ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นต่างตกตะลึง

“ถ้าเช่นนั้นจวิ้นจู่ต้องการจะทำอย่างไร” เซี่ยจิ่งซีเอ่ยถาม

“ชันสูตรศพ”

“เมื่อครู่ได้ชันสูตรศพไปแล้ว บันทึกอยู่ในนี้ทั้งหมด”

เสิ่นเจาเหยียนผลักบันทึกชันสูตรศพที่เสมียนส่งมาให้ออกไป มองเซี่ยจิ่งซีแล้วกล่าวว่า “ใต้เท้ามั่นใจได้อย่างไรว่าวิธีการก่อเหตุของทั้งสองคดีนั้นเหมือนกัน”

“ข้าน้อยได้เปรียบเทียบกับรายงานของคดีที่เมืองเฟิงโจวแล้ว”

“อ้อ…” เสิ่นเจาเหยียนแสร้งทำเป็นเข้าใจทันทีแล้วถามอีกว่า “ถ้าเช่นนั้นตุลาการใหญ่เซี่ยสามารถรับรองได้หรือไม่ว่ารายงานการชันสูตรศพนั้นละเอียดถี่ถ้วนและสอดคล้องต้องกันทุกประการ ไม่มีเรื่องเล็กน้อยใดๆ ที่ตกหล่นไปเลย?”

“สิ่งที่สังเกตเห็นได้บันทึกไว้หมดแล้ว”

“แล้วสิ่งที่ไม่ได้สังเกตเห็นเล่า” เสิ่นเจาเหยียนซักถามอย่างไม่ลดละ

เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ ทุกคนต่างรู้แล้วว่าเสิ่นเจาเหยียนกำลังจ้องจับผิด

เซี่ยจิ่งซียังไม่ทันตอบ ในที่สุดเผยเจินองครักษ์พกดาบแห่งศาลต้าหลี่ก็หมดความอดทน จึงเงยหน้าขึ้นแล้วเอ่ยว่า “ไม่เห็นแล้วจะบันทึกได้อย่างไร จวิ้นจู่ทำเช่นนี้เป็นการจงใจกลั่นแกล้งพวกเราหรือ”

ภายใต้การจ้องมองของเซี่ยจิ่งซี เผยเจินจึงหยุดพูดด้วยความขุ่นเคือง