ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 3

ซ่งหลันเหลือบมองอวี้ชิวสือคราหนึ่ง เห็นอีกฝ่ายยิ้มแย้มพลางกล่าวขอบคุณฮองเฮา เขาถึงได้ผ่อนลมหายใจยาวเหยียด

ซูลั่วเวยมองดูสองคนนี้เล่นละครตบตาอย่างเฉยเมย

เมื่อก่อนนางหูหนวกตาบอด มองความเคลื่อนไหวซ่อนเร้นของฮ่องเต้กับขุนนางคู่นี้ไม่ออกแม้แต่น้อย มักรู้สึกว่าซ่งหลันคือเด็กที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวเช่นยามแรกพบในปีนั้น เด็กที่หวาดกลัวอำนาจบารมีของผู้ใหญ่ จำเป็นต้องยอมทำตัวอ่อนน้อม

หลังเข้าใจกระจ่างแจ้ง ถึงตระหนักได้ว่าทั้งหมดนี้เพียงแสดงให้ใต้หล้ากับนางดูเท่านั้น ทว่าตอนนี้ยังไม่ใช่โอกาสที่เหมาะสม แม้ในใจจะเหน็บหนาว แต่ก็มิอาจเอื้อนเอ่ยอะไรได้

ฮองเฮานั่งประจำที่เรียบร้อย งานเลี้ยงฉลองเตี่ยนหงก็เริ่มขึ้น บทเพลงพิธีการบรรเลงด้วยท่วงทำนองค่อนข้างสงบราบเรียบ ขุนนางบุ๋นกับบัณฑิตที่เพิ่งสอบผ่านพากันก้าวออกมาถวายพระพร บรรยากาศพลันคึกคักขึ้นมาชั่วขณะ

“ถิงเยี่ยน”

วันนี้ซูลั่วเวยรู้สึกง่วงนอนเต็มที นางเหม่อลอยอยู่บ่อยครั้ง จนกระทั่งซ่งหลันที่อยู่ข้างกายเอ่ยเรียกชื่อหนึ่งที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน จึงได้สติกลับมาบางส่วนอย่างกะทันหัน

นางเงยหน้าขึ้น มองคราเดียวก็เห็นบุรุษสวมชุดสีเขียวเข้มเพิ่งถูกเรียกตัวขึ้นมา

เขาค่อยๆ เดินเข้ามา ทุกอากัปกิริยาปราศจากความหวาดหวั่นจนไม่เป็นธรรมชาติ มีเพียงความเกียจคร้านเอ้อระเหยเท่านั้น

ความมืดมิดระลอกหนึ่งวาบผ่าน จู่ๆ หัวใจก็เต้นรัวเร็ว

ซ่งหลันที่นั่งข้างกันขยับเข้ามาใกล้นาง ใช้น้ำเสียงที่ได้ยินกันเพียงสองคนกระซิบว่า “…พี่หญิง คนผู้นี้คือคุณชายสามเยี่ยที่เราคัดเลือกมาจากพื้นที่เป่ยโยว จะว่าไปแล้วยังเป็นคนคุ้นเคยของท่านกับเราด้วย พี่หญิงยังจำได้หรือไม่”

บุรุษสวมชุดสีเขียวเข้มยืนตรงแล้วค้อมกายคารวะ หลังโขกศีรษะครบสามครั้งค่อยเงยหน้าขึ้นมา “กระหม่อมเยี่ยเฮ่อ ถวายบังคมฝ่าบาท ถวายบังคมฮองเฮา”

ซูลั่วเวยจ้องมองเขาไม่วางตา ส่วนเขาดูเหมือนจะรับรู้ได้แล้ว มุมปากยกยิ้มบางๆ จนแทบมองไม่เห็น

ซ่งหลันเอ่ยปากเรียก “ถิงเยี่ยน ลุกขึ้นเถิด”

เขาขานตอบ “ขอบพระทัยฝ่าบาท”

เป็นอย่างที่ซูลั่วเวยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อครู่ยังเป็นฤดูใบไม้ผลิที่ปลอดโปร่งแจ่มใส ขณะนี้ตรงขอบฟ้ากลับมีกลุ่มเมฆรวมตัวกันหนาแน่นขึ้นเรื่อยๆ เมื่อหมู่เมฆบังตะวัน ท้องฟ้าก็กลายเป็นสีหม่นมัว

ด้านหนึ่งคือขันทีที่ยืนก้มศีรษะปล่อยมือข้างลำตัวอย่างสำรวม อีกด้านหนึ่งคืออัครมหาเสนาบดีที่มองมาอย่างเย็นชา สายตาของบุรุษสวมชุดสีเขียวเข้มกวาดมองผ่านซูลั่วเวยแล้วหยุดชะงักไปชั่วขณะ

พอรอยยิ้มจางๆ เลือนหาย ท้องฟ้าเหนือวังหลวงก็เห็นวี่แววพายุฝนตั้งเค้า

ซูลั่วเวยได้ยินตนเองถามขึ้นว่า “คุณชายสามเยี่ย? คุณชายสาม…เคยเข้าพิธีสวมหมวกหรือไม่”

ซ่งหลันไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของนาง เพียงแย้มยิ้มตอบว่า “แน่นอน คุณชายสามชื่อจริงเฮ่อ ฉายาฉวีหวา ชื่อรองถิงเยี่ยน*”

“เยี่ยน…เป็นตัวอักษรเยี่ยนตัวใด”

“เยี่ยนจากคำว่างานเลี้ยงอันยิ่งใหญ่”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 3 ต.ค. 69