ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 6

ข้ารับใช้เอาร่มกระดาษน้ำมันมาแล้วก็เดินเข้าสู่ท่ามกลางม่านฝนพร้อมกับซูลั่วเวย ก่อนจากไปยังไม่ลืมปิดประตูห้องให้เรียบร้อย

เยี่ยถิงเยี่ยนเอนกายพิงอยู่บนตั่งเพียงลำพัง ในที่สุดก็เผยสีหน้าเหม่อลอยออกมา

เขาตอบกลับแผ่วเบา คล้ายพึมพำกับตนเอง “ของเก่าวางทิ้งไม่เห็นมานาน จวบจนผ่านพ้นกว่าสามปี…มารดาผูกเอวให้แก่บุตรี พิธีนี้ซับซ้อนเหลือคณา ทั้งคู่บ่าวสาวงดงามตรึงตรา หวนพบอีกคราจะเป็นเช่นไร” เขาท่องจบแล้วก็หัวเราะเบาๆ ด้วยเสียงที่สะท้อนความรู้สึกเย้ยหยันตนเอง หันมองความว่างเปล่าตรงหน้าพลางถามตนเองว่า “ฮองเฮาทอดพระเนตรเห็นฝนพร่างพรมแล้วท่อง ‘เขาตงซาน’ เพราะมีคนคุ้นเคยที่จากไปไกลให้คะนึงหาหรือพ่ะย่ะค่ะ”

แต่ไม่มีผู้ใดตอบกลับมา

การตอบกลับมีเพียงเสียงเรียกอย่างร้อนรนดังแว่วมาจากม่านฝนหลังสิ้นเสียงเขาไม่นาน

“ฮองเฮา เกิดเรื่องแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”

ซูลั่วเวยยังไม่ได้จากไปไกล พอเยี่ยถิงเยี่ยนได้ยินคำว่า ‘เรื่องอะไร’ ดังขึ้นอย่างสุขุมท่ามกลางเสียงฝนตกปรอยๆ คิ้วของเขาก็เลิกขึ้นเล็กน้อย

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 9 ต.ค. 69