ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 6

กลอุบายแสร้งนอบน้อมคล้อยตาม ทุกวันนี้นางใช้งานอย่างเชี่ยวชาญดังใจนึกแล้ว

ซูลั่วเวยครุ่นคิดจบแล้วก็เอ่ยปากพูดต่อไป “พี่สาม…”

ไม่คาดคิดว่าเยี่ยถิงเยี่ยนกลับตัดบทนางอย่างกะทันหัน “ฮองเฮาอย่าทรงเรียกกระหม่อมเช่นนี้เลยพ่ะย่ะค่ะ”

ทั้งที่เขาเพิ่งใช้น้ำเสียงอาลัยอาวรณ์สหายเก่า ดูเหมือนอยากระลึกถึงมิตรภาพเก่าก่อนกับนางอีกครั้ง แต่ไม่รู้ว่านางพูดประโยคใดผิดไปกันแน่ ถึงทำให้เขาเปลี่ยนแปลงท่าทีในชั่วพริบตาได้

ซูลั่วเวยหมดความอดทนแล้ว ตระหนักดีว่าไม่อาจอยู่กับเขาเพียงลำพังเป็นเวลานานได้ ด้วยเหตุนี้จึงหันหลังเดินไปทางประตูตำหนัก เดินไปสองสามก้าวถึงค่อยเอ่ยขึ้นอีกครั้งโดยไม่ได้หันกลับมามอง

“ตอนที่ข้ากับใต้เท้าเยี่ยพบกันครั้งก่อน พวกเราต่างยังอยู่ในวัยเยาว์ ยามนี้จากกันไปหลายปี ทุกสิ่งยังคงเหมือนเดิม แต่ผู้คนกลับเปลี่ยนไปแล้ว ข้าเพียงอยากแสดงความห่วงใยสักหน่อย…หลายปีที่ผ่านมานี้ใต้เท้ามีสิ่งใดเปลี่ยนไปบ้าง”

เยี่ยถิงเยี่ยนมองดูแผ่นหลังของนางพลางกำชายเสื้อแน่น บนหลังฝ่ามือปรากฏเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ไม่ผ่อนคลายลงสักชั่วขณะ ทว่าน้ำเสียงกลับเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์

“เมื่อผู้เยาว์เติบใหญ่ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ตลอดหลายปีมานี้กระหม่อมล่องลอยตามกระแส คล้อยตามกาลเวลาเพื่อความอยู่รอด…ไม่รู้ว่ายังใช่คนผู้นั้นที่พระองค์ทรงรู้จักในอดีตอยู่อีกหรือไม่”

ซูลั่วเวยนิ่งงันไปทันใด นางไม่ได้กล่าวอะไรต่ออีก เพียงผลักประตูตรงหน้าเปิดออก

ไม่รู้ว่านอกประตูมีละอองฝนพร่างพรมตั้งแต่เมื่อใด

“โชคดีว่าตอนมาไม่มีฝน มิฉะนั้นบาดแผลบนหัวไหล่ของใต้เท้าคงต้องทนทรมานเพิ่มอีกไม่น้อยทีเดียว”

ไม่รู้เพราะเหตุใดเยียนหลัวถึงไม่ได้รออยู่นอกประตู ข้ารับใช้คนหนึ่งที่อยู่ด้านข้างไปหยิบร่มมาให้ ดังนั้นซูลั่วเวยจึงต้องยืนอยู่ใต้ชายคาสักพัก มองดูม่านฝนโปรยปรายแล้วท่องบทกวีออกมาโดยไม่ตั้งใจ

“ออกรบไกลถึงเขาตงซาน นานหนักหนายังมิอาจกลับมา บัดนี้ตัวข้าหวนคืนอีกครา ทั่วนภามีหมอกหม่นฝนพรำ…เป็นฤดูใบไม้ผลิแท้ๆ เหตุใดท้องฟ้าถึงแปรปรวนคาดเดาไม่ได้เช่นนี้”