ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 6

จู่ๆ ซูลั่วเวยก็ปล่อยมือ ทำให้ใบไม้ใบนั้นร่วงหล่นลงไป จากนั้นนางก็เงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้เขา “พี่สาม ไม่ได้พบกันหลายปี สหายเก่าสบายดีหรือไม่”

เยี่ยถิงเยี่ยนยื่นมือไปรับใบไม้ที่นางทำร่วงหล่นไว้ เขามองนางนิ่งๆ “ฮองเฮายังทรงจำกระหม่อมได้หรือ”

ซูลั่วเวยซ่อนมือไว้ในแขนเสื้อหลวมกว้างของชุดพิธีการ เอ่ยปากอย่างสบายๆ “แน่นอน ก่อนหน้านี้ไม่เอ่ยปากเป็นเพราะข้าแค่ไม่อยากทำให้ท่านกับท่านราชครูขัดแย้งกันมากกว่าเดิม พี่สามโปรดอภัยด้วย”

มุมปากของเยี่ยถิงเยี่ยนยกโค้งขึ้นเล็กน้อย ทว่าน้ำเสียงกลับเย็นชาอย่างยิ่ง “ฮองเฮาตรัสหนักไปแล้ว จะว่าไปแล้วกระหม่อมต่างหากต้องเป็นฝ่ายขอบพระทัยพระองค์…หากมิใช่เพราะทรงมีพระเมตตา อาศัยการยกย้ายฉากบังลมเป็นข้ออ้างทำให้องครักษ์จินเทียนมายืนอยู่ข้างกายกระหม่อม ไฉนเลยจะมีโอกาสแก้ไขสถานการณ์จนมุมเมื่อครู่นี้ได้ หากมีตราทาสนี้ติดตัว วันหน้ากระหม่อมอยู่ในราชสำนักคงก้าวเดินได้ยากลำบากแน่ ขอบพระทัยฮองเฮาที่ทรงมอบโอกาส”

ซูลั่วเวยชำเลืองมองเขาคราหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงแฝงนัยลึกซึ้ง “ท่านรับเอาไว้เถิด ไม่ต้องขอบคุณข้า” นางหยุดชะงักไปครู่หนึ่งก่อนเอ่ยถาม “ตอนท่านพบข้าระหว่างทาง เรื่องที่อยากขอร้องคือเรื่องนี้หรือ”

เยี่ยถิงเยี่ยนตอบ “กระหม่อมกับพระองค์ไม่ได้พบกันมาหลายปี หาโอกาสอื่นไม่ได้แล้วเท่านั้นเอง จงใจเข้าหาขบวนเสด็จ ขอฮองเฮาโปรดทรงอภัยด้วย”

คนผู้นี้มาเพื่อพบนางโดยเฉพาะจริงดังคาด

แต่นางถามอะไรเขาก็ตอบเช่นนั้น ไม่ยอมพูดเรื่องอื่นนอกเหนือจากนี้สักคำ ทำให้นางเกิดความอยากรู้อยากเห็นเพิ่มขึ้นมาบ้างแล้ว

ซูลั่วเวยโน้มกายเข้าไปใกล้เขา จงใจเอ่ยว่า “เมื่อครู่พี่สามยังพูดว่ามิตรภาพของสหายเก่า เหตุใดตอนนี้แม้แต่คำเรียกขานก็ห่างเหินเล่า ข้ายังไม่แทนตนเองว่า ‘เรา’ ต่อหน้าท่าน เหตุใดท่านต้องแทนตนเองว่า ‘กระหม่อม’ ไม่ขาดปาก จะว่าไปแล้วหลายปีมานี้ท่านไม่มาเมืองเปี้ยนตู ข้านึกว่าท่านลืมเรื่องในวัยเยาว์ตอนอยู่ที่นี่ไปจนหมดสิ้นแล้วเสียอีก”

เยี่ยถิงเยี่ยนพลันชะงักงัน จากนั้นก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน “แน่นอนว่ากระหม่อมไม่ได้ลืม ไม่ทราบว่าพระองค์ทรงจำได้มากน้อยเพียงใด”

ซูลั่วเวยตอบ “ข้าย่อมจำได้ทุกอย่าง”

เยี่ยถิงเยี่ยนกล่าว “นั่นนับเป็นเกียรติของกระหม่อม”

คำสุดท้ายของเขาไม่อาจระงับความรู้สึก น้ำเสียงจึงสั่นไหวอยู่รางๆ

ซูลั่วเวยครุ่นคิด แม้จะเป็นเรื่องแต่หนหลังที่นางไม่เก็บมาใส่ใจ ทว่าเยี่ยถิงเยี่ยนยังไม่ลืมนางอย่างเห็นได้ชัด ในเมื่อเป็นเช่นนี้มิสู้ลองคล้อยตามคำพูดของเขา บางทีอาจยังใช้ประโยชน์ได้มากกว่า