ทดลองอ่าน สังหารรัชทายาท บทที่ 6

แม้บาดแผลของเยี่ยถิงเยี่ยนจะไม่อันตรายถึงชีวิต แต่แค่การห้ามเลือดยังไม่เพียงพอ ซูลั่วเวยเรียกเกี้ยวมาแล้ว เดิมทีอยากอนุญาตให้เขาไม่ต้องเดินเท้าเป็นกรณีพิเศษ ไม่คาดคิดว่าเขากลับยืนกรานไม่ยอมทำตาม ซูลั่วเวยจำต้องหาตำหนักที่มีสภาพพอดูได้บริเวณใกล้เคียงสวนประจิมซึ่งอยู่ไม่ไกลจากพลับพลาเตี่ยนหงให้เขาพักชั่วคราวอย่างไม่มีทางเลือก

เวลานี้สวนประจิมไม่มีสนมชายาพักอาศัย นอกจากขันทีทำหน้าที่เฝ้ายามกับนางกำนัลปัดกวาดไม่กี่คนก็ไม่มีผู้ใดอีก หมอหลวงไม่คุ้นเคยกับเส้นทางจึงมาถึงช้า โชคดีที่พอมาถึงแล้วก็จัดการบาดแผลให้เยี่ยถิงเยี่ยนอย่างคล่องแคล่ว ทั้งยังสั่งให้นางกำนัลไปต้มยาสมุนไพรชามหนึ่งมาให้เขาดื่ม

หลังจากดื่มยาแล้ว ในที่สุดสีหน้าของเยี่ยถิงเยี่ยนก็ดีขึ้นบ้างและดูมีเรี่ยวแรงพร้อมจะสนทนา

เดิมทีซูลั่วเวยอยากให้หมอหลวงอยู่ที่นี่ด้วย แต่หมอหลวงบอกว่าบนร่างของเยี่ยถิงเยี่ยนยังมีอาการบาดเจ็บเรื้อรัง จำเป็นต้องกลับไปจัดยามาให้เขาเพิ่ม

ซูลั่วเวยจึงกล่าวว่า “จะให้ใต้เท้าเยี่ยอยู่ที่นี่เพียงลำพังคงไม่เหมาะสม ข้าราชบริพารเหล่านี้ล้วนเป็นคนในวังหลวง กลัวว่าใต้เท้าจะไม่กล้าพูดคุยด้วย ไม่ทราบว่าใต้เท้ามีสหายสนิทอยู่ในงานเลี้ยงบ้างหรือไม่ ข้าจะส่งคนไปเชิญเขามาคอยดูแลท่าน”

เยี่ยถิงเยี่ยนกุมบาดแผลที่เพิ่งพันผ้าพันแผลเสร็จ ก่อนส่งยิ้มอย่างอ่อนแรงพลางเอ่ยว่า “ขอบพระทัยฮองเฮา กระหม่อมมีสหายร่วมงานคนหนึ่งนามว่าเผยซี เขาเป็นบัณฑิตที่มีรายชื่อสอบผ่านเมื่อปีก่อน แม้จะรู้จักกันไม่นาน แต่นิสัยเข้ากับกระหม่อมได้ดี หากเขายอมมา พระองค์ทรงเชิญเขามาให้กระหม่อมก็พอพ่ะย่ะค่ะ”

ซูลั่วเวยรับคำแล้วหันไปสั่งการ “ให้นางกำนัลของข้าเข้าไปในงานเลี้ยงเกรงว่าคงไม่เหมาะ เฝิงอิง ต้องรบกวนเจ้าไปแทนแล้ว”

ลู่เหิงกวาดสายตามองไปรอบด้าน เห็นข้าราชบริพารทุกคนต่างสงบสำรวมก็ขานตอบ “พ่ะย่ะค่ะ”

เขาเดินไปได้ไม่นาน เยียนหลัวที่อยู่ข้างกายซูลั่วเวยก็เอ่ยขึ้นว่า “เมื่อครู่ตอนหมอหลวงจากไป ทิ้งนางกำนัลต้มยาไว้คนหนึ่ง หม่อมฉันจะไปตรวจดูแทนพระองค์สักหน่อยเพคะ”

นางก้มศีรษะเดินออกไป พาข้ารับใช้ทั้งหมดในตำหนักไปด้วย ครู่เดียวภายในตำหนักที่เงียบงันก็เหลือเพียงซูลั่วเวยกับเยี่ยถิงเยี่ยน

ซูลั่วเวยลุกขึ้นมาปิดหน้าต่างสลักลายบานหนึ่งข้างๆ เยี่ยถิงเยี่ยนด้วยตนเอง

นอกหน้าต่างมีพืชพรรณเริ่มแตกยอดอ่อนในฤดูใบไม้ผลิงอกงามแน่นขนัด สายตาของเยี่ยถิงเยี่ยนเลื่อนมองผ่าน จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้น

“ที่นี่ดอกจิ่นฮวา เบ่งบานงดงาม น่าเสียดายที่ช่วงฤดูใบไม้ผลิหาใช่ฤดูที่ดอกไม้ชนิดนี้บานสะพรั่ง กระหม่อมไม่อาจร่วมชมทิวทัศน์งดงามกับพระองค์ได้”

ซูลั่วเวยเอื้อมมือไปเด็ดใบไม้มาใบหนึ่งก่อนปิดหน้าต่างให้สนิท นางถือใบไม้ใบนั้นขึ้นมาเพ่งมองอย่างตั้งใจพลางเอ่ยด้วยท่าทีเอ้อระเหย

“เบ่งบานแล้วจะมีอะไรน่าสนใจกัน เพียงดอกไม้ที่เบ่งบานรับอรุณร่วงยามพลบค่ำ ดั่งเกียรติยศร่วงโรยในชั่วข้ามคืน จงรักษาความงามไว้เถิด อย่าได้หวังในความเมตตาเลย”

“พระองค์กับฝ่าบาทดุจฉินเซ่อสอดประสานเหตุใดถึงทรงถอนหายใจอย่างอ้างว้างเช่นนั้นได้” เยี่ยถิงเยี่ยนเอนกายพิงบนตั่ง เสียงเจือแววเสียดสีจนแทบจับสังเกตไม่ได้ “ต่อให้ฮองเฮาไม่ทรงเชื่อในพระเมตตาของฮ่องเต้ก็ควรเชื่อมิตรภาพของ…สหายเก่ากระมัง”