ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 143-144

กู้เจี้ยนหลีไม่รู้ว่าคนที่ด้านนอกทุ่มเถียงกันเพราะนาง หลังจากเปลี่ยนรองเท้าเสร็จนางก็มุ่งหน้าไปห้องหนังสือของกู้จิ้งหยวนด้วยกันกับจีอู๋จิ้ง

จี้ซย่าประคองของขวัญที่กู้เจี้ยนหลีเตรียมมาให้กู้จิ้งหยวนเดินตามอยู่ด้านหลัง วันนี้มีคนเยอะงานยุ่ง กู้ไจ้หลีกับเถาซื่อต่างง่วนกับการสมาคมสานสัมพันธ์ กู้จิ้งหยวนเองก็พบปะแขกเหรื่ออยู่ที่เรือนหน้าเช่นกัน

ในห้องหนังสือของกู้จิ้งหยวนมีชั้นวางโบราณวัตถุขนาดใหญ่ตั้งอยู่ติดผนังด้านหนึ่ง ของขวัญวันเกิดที่กู้เจี้ยนหลีและกู้ไจ้หลีมอบให้เขาตลอดหลายปีมานี้วางอยู่บนนั้น ไม่ทันรู้เนื้อรู้ตัวชั้นวางนี้ก็เกือบจะเต็มแล้ว ขณะกู้จิ้งหยวนตกยาก ชั้นวางนี้ถูกทุบจนเละ ของขวัญที่วางอยู่ถูกปล้นไปบางส่วน ของที่ไม่มีราคาบางชิ้นก็ถูกทุบทำลายและโยนทิ้ง

กู้จิ้งหยวนสิ้นเปลืองความคิดความอ่านไปมากกว่าจะเอาของแต่ละชิ้นที่ถูกปล้นไปกลับมาได้ เพียงแต่ของชิ้นเล็กๆ จำนวนหนึ่งเป็นต้นว่าตั๊กแตนที่กู้ไจ้หลีสานเองกับมือในสมัยเด็ก ถุงหอมที่กู้เจี้ยนหลีจับเข็มลงมือปักเองครั้งแรก ตลอดจนบทกลอนคำอวยพรที่นางเขียนเองกับมือล้วนตามหากลับมาไม่ได้แล้ว

กู้เจี้ยนหลีนำงาสลักและหยกสลักที่ตั้งใจเลือกมาอย่างดีไปจัดวางไว้ ส่วนชุดที่นางทำเองนั้นได้ให้สาวใช้นำไปไว้ในห้องนอนของบิดาแล้ว

จีอู๋จิ้งมองดูอยู่ด้านข้างมานานก็กล่าวว่า “กู้เจี้ยนหลี ข้าก็อยากได้เหมือนกัน”

“ข้ากลับไปจะเย็บกระโปรงให้ท่าน” กู้เจี้ยนหลีพูดโดยไม่คิดอะไร เอ่ยจบก็นิ่งงันไปชั่วขณะ พลันฉุกคิดได้ว่าจีอู๋จิ้งอาจจะหมายถึงของขวัญวันเกิด นางหันหน้าไปมองเขาก่อนจะเอ่ยถาม “นายท่านห้า วันเกิดท่านคือเมื่อไร”

“ไม่รู้”

กู้เจี้ยนหลีตกตะลึง ไล่เลียงอีกว่า “จะไม่รู้ได้อย่างไรกัน”

“ไม่รู้ก็คือไม่รู้” จีอู๋จิ้งลากเก้าอี้ของกู้จิ้งหยวนมานั่งลงด้วยท่าทางเหนื่อยหน่าย ก่อนจะหยิบขนมในจานบนโต๊ะมากิน

“หลายปีมานี้ท่านไม่ได้ฉลองวันเกิดเลยหรือ” กู้เจี้ยนหลีเดินมาเบื้องหน้าเขา

สายตาของจีอู๋จิ้งจ้องอยู่ที่ขนมซึ่งกัดไปครึ่งชิ้นในมือพลางตอบด้วยน้ำเสียงสบายๆ “ไม่มีใครฉลองให้ข้านี่”

“แล้ว…” กู้เจี้ยนหลีเพิ่งจะพูดได้คำเดียว จีอู๋จิ้งก็ยัดขนมครึ่งชิ้นที่เหลือในมือเข้าปากให้นางกิน

เขาขมวดคิ้ว บ่นด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย “หวานเกินไปแล้ว ไม่อร่อยเลย”

กู้เจี้ยนหลีกินขนมที่เหลือแทนเขาอย่างเชื่องช้า จากนั้นใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมุมปากก่อนจะเอ่ยว่า “กลับบ้านแล้วข้าจะไปศึกษาดูว่าใช้น้ำแกงปลาทำเป็นขนมดอกกุ้ย^* ได้หรือไม่”

จีอู๋จิ้งปรายตามองนางด้วยท่าทางพิกล

กู้จิ้งหยวนได้รับรายงานจากบ่าวรับใช้ก็เจียดเวลาพบปะแขกเหรื่อกลับมายังเรือนชั้นใน ยังไม่ทันก้าวเข้าห้องก็ร้องเรียกบุตรสาวเสียงดังแล้ว กู้เจี้ยนหลีได้ยินเสียงบิดาก็หันกายเดินไปหาด้วยความดีใจทันใด สองพ่อลูกเริ่มพูดคุยกันอยู่ตรงประตู

จีอู๋จิ้งคร้านจะสนใจพวกเขา นั่งทอดหุ่ยอยู่บนเก้าอี้ไท่ซือ มองดูของประดับบนโต๊ะยาวด้วยความสนใจก่อนจะเอื้อมมือไปเล่นพู่กันบนแท่นวาง ทว่าเขาเผลอเพียงแวบเดียวกลับทำพู่กันหักเสียแล้ว เสียงใสเสนาะดังขึ้น ทำให้กู้เจี้ยนหลีกับกู้จิ้งหยวนที่อยู่ตรงปากประตูต่างหันหน้ามามองเขา

จีอู๋จิ้งโยนพู่กันที่หักคามือทิ้งส่งๆ ลงบนโต๊ะยาวก่อนกล่าวว่า “เผลอตัวไป”

กู้เจี้ยนหลีก้าวปราดๆ มาเบื้องหน้าเขา เอ่ยถามว่า “มือเปื้อนหรือไม่ จะให้สาวใช้ยกน้ำร้อนเข้ามา” นางพูดพลางจะจับมือจีอู๋จิ้งมาดู

“ไม่เปื้อน” เขากุมข้อมือนาง หยุดการเคลื่อนไหวของนางไว้ด้วยอิริยาบถสบายๆ

กู้จิ้งหยวนเบิกตาโตจ้องเขม็งไปที่มือใหญ่ของจีอู๋จิ้งซึ่งกุมข้อมือกู้เจี้ยนหลีอยู่ เอ่ยเสียงลั่นด้วยท่าทางตื่นตัว “เจ้าปล่อยมือเสีย ปล่อยมือ!”

เขาพุ่งตัวมาปัดมือจีอู๋จิ้งออกอย่างแข็งกร้าวแล้วดึงตัวบุตรสาวไปอยู่อีกข้างของตนเอง เขาจ้องด้ามพู่กันที่หักอยู่บนโต๊ะยาวด้วยความอกสั่นขวัญแขวน

มือที่ฆ่าคนมานับไม่ถ้วนคู่นี้จับนันนันของข้าเช่นนี้? เกิดทำข้อมือนันนันน้อยหักไปจะทำอย่างไร!