ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 149-150

บทที่ 150

“ข้าไปตกปลาเป็นเพื่อนท่านอ๋องเองขอรับ!” หรงหยวนโย่วรีบอาสา

กู้จิ้งหยวนมองเขาโดยไม่พูดอะไร

เถาซื่อเอ่ยถาม “ซื่อจื่อมาแต่เช้าช่างมีความตั้งใจโดยแท้ กินอาหารเช้ามาหรือยัง หากว่ายังก็นั่งลงกินด้วยกันสิ”

“กินเรียบร้อยมาแล้วขอรับ” หรงหยวนโย่วพูดปดออกไปโดยไม่รู้อะไรมาดลใจ

ที่พักของเขาอยู่ไม่ใกล้กับจวนอู่เสียนอ๋อง ยามนี้อากาศหนาว อาหารเย็นเร็ว เขาไม่รู้เวลาอาหารเช้าของจวนอู่เสียนอ๋อง พ่อครัวเพิ่งจะทำเสร็จ เขาก็ออกเดินทางมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสาง ระหว่างทางก็ลืมกินอาหารไปเลย

กู้เจี้ยนหลียิ้มพลางกล่าวว่า “ประเดี๋ยวกินเสร็จแล้ว ลูกจะไปเป็นเพื่อนท่านพ่อด้วย ท่านพ่อต้องรอจนลูกกินเสร็จนะเจ้าคะ”

กู้เจี้ยนหลีหันไปสั่งสาวใช้ให้ตักอาหารให้กู้จิ้งหยวน คราวนี้เขาถึงได้จับตะเกียบขึ้นมาใหม่

กู้เจี้ยนหลีหยิบขนมสีครึ่งแดงครึ่งน้ำเงินอันประณีตบรรจงมากัดคำเล็กๆ รสหวานนุ่มเนียนเข้าปากก็ละลาย กลิ่นหอมหวานกลับอบอวลในช่องปาก นางกินไปอีกคำอย่างอดใจไม่ได้ ก่อนจะยิ้มตาโค้งกล่าวกับหรงหยวนโย่ว

“ซื่อจื่อมีน้ำใจแล้ว สิ่งนี้อร่อยมากทีเดียว! ท่านพ่อ พี่หญิงก็ด้วย พวกท่านก็ชิมดูสิเจ้าคะ”

กู้จิ้งหยวนไม่แม้แต่จะมอง

กู้ไจ้หลีกำลังดื่มชาบุปผา นี่เป็นความเคยชินของนาง ยามเช้าของทุกวันล้วนต้องดื่มชาบุปผาอุ่นๆ หนึ่งถ้วย นางวางถ้วยชาลงก่อนจะหยิบขนมมาชิม

หรงหยวนโย่วจ้องดูสีหน้าของนางอย่างละเอียด รู้สึกประหม่าไม่น้อย

น่าเสียดายที่เขามองอะไรไม่ออกทั้งสิ้น กู้ไจ้หลีก็ไม่มองเขาแม้แต่น้อยเหมือนกับบิดานาง

ภายในใจชายหนุ่มวูบโหวงในทันใด

กู้ชวนกลับก้มหน้าก้มตากินขนมของทางใต้ไปหลายชิ้น พยักหน้าไม่หยุดด้วยความเอร็ดอร่อย และยังไม่ลืมกล่าวขอบคุณหรงหยวนโย่ว

“พี่หญิง วันนี้ยังยุ่งหรือไม่ พวกเราไปเป็นเพื่อนท่านพ่อด้วยกันดีหรือไม่” กู้เจี้ยนหลีเอ่ยถาม

“ตอนบ่ายอาจจะมีธุระ ตอนเช้ายังว่างอยู่”

ได้ยินกู้ไจ้หลีบอกมาเช่นนี้ หัวใจที่โหวงเหวงของหรงหยวนโย่วก็เริ่มเต้นแรงขึ้นอีกครั้งในที่สุด

“ข้าไปด้วย!” กู้ชวนตะโกน

“ตั้งใจเรียนอยู่ที่บ้าน” กู้จิ้งหยวนขมวดคิ้วเอ็ดบุตรชาย

กู้ชวนห่อไหล่ ก้มหน้ากินขนมอย่างห่อเหี่ยว โชคยังดีที่อาหารทางใต้เหล่านี้อร่อยยิ่งนัก ทำให้ความเศร้าที่ไม่อาจออกไปเที่ยวเล่นของเขาคลายลง

กู้เจี้ยนหลีไล่ชิมอาหารเช้าที่หรงหยวนโย่วนำมาให้ทุกจาน แทบทั้งหมดล้วนมีรสหวาน นางกำลังชิมเกี๊ยวนึ่งไส้ดีบัว ครั้นกินเจอเนื้อปลาที่อยู่ข้างใน ดวงตาถึงค่อยเป็นประกายขึ้นมา

นางคีบเกี๊ยวนึ่งไส้ดีบัววางลงบนจานสีขาวใบเล็กเบื้องหน้าจีอู๋จิ้งสองตัว บอกเสียงเบาว่า “ข้าชิมหมดแล้ว ท่านน่าจะชอบกินสิ่งนี้”

จีอู๋จิ้งส่งเสียงตอบรับแล้วกินลงไปทั้งสองตัว

กู้จิ้งหยวนมองดูภาพนี้แล้วก็ถอนหายใจ เขาไม่อยากเห็นหน้าจีอู๋จิ้งที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม พอเบนสายตาหนีอย่างหมดคำจะกล่าว สายตาก็ไปปะทะเข้ากับใบหน้าของหรงหยวนโย่ว

ในใจหรงหยวนโย่วรู้สึกประหม่าจึงแสร้งทำท่าทางสุขุมเยือกเย็นออกมา แต่เสแสร้งไม่เก่งเท่าไร ดูจะเกร็งอยู่บ้าง เขานั่งเรียบร้อยอยู่ข้างๆ ลอบมองกู้ไจ้หลีแวบหนึ่งแล้วหลุบตาลงอย่างรวดเร็ว

กู้จิ้งหยวนมองใบหน้าอ่อนเยาว์ของอีกฝ่าย น่าหงุดหงิดยิ่งนัก!

สุดท้ายเขาก็จำใจต้องเลื่อนสายตาไปที่กู้ชวน อาจเพราะสายตาของเขาทำให้คนเมินเฉยได้ไม่ง่าย กู้ชวนจึงเงยหน้ามองมา ดวงตาทั้งสองข้างเปี่ยมไปด้วยความคาดหวัง

“ท่านพ่อ ไม่พาข้าไปด้วยจริงหรือขอรับ”

กู้จิ้งหยวนแค่นเสียงหนักๆ คำหนึ่งก่อนกล่าว “วันนี้จะบอกให้อาจารย์เพิ่มเนื้อหาที่สอนเจ้าอีกหนึ่งเท่าตัว!”

กู้ชวนอ้าปากพะงาบ อยากร้องไห้แต่ไร้น้ำตา