ทดลองอ่าน สานวาสนากับท่านอาของอดีตคู่หมั้น บทที่ 149-150

หลังกินอาหารเช้าเสร็จกู้จิ้งหยวนก็ไปตกปลาจริงๆ วันนี้อากาศไม่เลว เขาจึงเดินทางด้วยการขี่ม้า กู้เจี้ยนหลีกับพี่สาว จีอู๋จิ้ง รวมถึงหรงหยวนโย่วล้วนไปด้วยกัน และยังมีบ่าวชายอีกสองคนถือเครื่องมือตกปลาติดตามอยู่ข้างหลัง

กู้จิ้งหยวนรั้งสายบังเหียน หันหน้ากลับไปมองจีอู๋จิ้งแล้วพูดอย่างไม่สบอารมณ์ “คนขี้โรคอย่างเจ้ามิใช่หนาวหรือไร รีบกลับห้องไปอยู่บนเตียงเสียสิ”

จีอู๋จิ้งเอ่ยด้วยท่าทางจริงใจ “ไม่ได้ๆ ท่านพ่อตาคนดีชักชวนทั้งที ต่อให้เขยเสี่ยงชีวิตก็ยังต้องไปเป็นเพื่อน ก็คนแก่นี่นะ เหลือเวลาให้อยู่ด้วยกันน้อยลงไปทุกวัน”

กู้จิ้งหยวนแสยะยิ้ม “จีเจา ข้าไม่ถูกตีตายในคุกเป็นเพราะเก็บชีวิตมาให้เจ้าทำให้โมโหตายใช่หรือไม่”

หรงหยวนโย่วสังเกตรูปแบบการอยู่ร่วมกันของว่าที่พ่อตากับผู้เป็นเขยอย่างละเอียดอยู่ด้านข้าง เดิมคิดจะหาประสบการณ์สักหน่อย แต่เหตุใดจึงรู้สึกว่าพ่อตากับลูกเขยบ้านอื่นไม่ได้อยู่ร่วมกันเช่นนี้

ส่วนกู้เจี้ยนหลี นางฟังบิดากับจีอู๋จิ้งปะทะคารมกันจนชิน อาการทำอะไรไม่ถูกหายไปนานแล้ว เวลานี้กำลังขี่ม้าอยู่ใกล้ๆ กับกู้ไจ้หลีที่อยู่บนหลังม้าเช่นกัน สองพี่น้องกำลังพูดคุยสนทนา

เมื่อมาถึงริมแม่น้ำ บ่าวชายทั้งสองก็เจาะน้ำแข็งแล้วนำพวกม้านั่ง คันเบ็ด และข้องใส่ปลาที่เตรียมมาจัดวางไว้ตามลำดับ

กู้จิ้งหยวนนั่งลงริมแม่น้ำ เริ่มตกปลาด้วยสีหน้าบึ้งตึง ไม่สนใจใครทั้งนั้น

กู้ไจ้หลีรับคันเบ็ดจากบ่าวรับใช้มาแล้วก็ไม่ได้นั่งลง แต่ยืนหย่อนเบ็ดอยู่ริมฝั่งด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

หรงหยวนโย่วละล้าละลังอยู่ครู่หนึ่งถึงค่อยเดินไปข้างๆ นาง เขาไม่ได้พูดอะไรทั้งสิ้น หย่อนเบ็ดลงน้ำแล้วตกปลาด้วยกันกับนาง แต่สายตาของเขากลับอยู่ที่คันเบ็ดของกู้ไจ้หลีโดยตลอด ช่วยนางดูว่าปลาจะงับเบ็ดเมื่อไร

ส่วนจีอู๋จิ้งย่อมไม่มีอารมณ์มาทำอะไรเช่นนั้น เขานั่งบนหลังม้า ปล่อยใจมองไปที่ไกลๆ ด้วยท่าทางเกียจคร้าน

“ท่านดูอะไรอยู่” กู้เจี้ยนหลีเดินมายืนข้างม้า

จีอู๋จิ้งยื่นมือให้แล้วดึงตัวนางขึ้นหลังม้า กู้เจี้ยนหลีมองตามสายตาของเขาไปก็เห็นเงาคนตัวเล็กๆ สองคนอยู่ลิบๆ น่าจะเป็นคู่สามีภรรยา

ชายหนุ่มคนนั้นกำลังสอนหญิงสาวขี่ม้า หญิงสาวหวีดร้องเป็นระยะ ชายหนุ่มช่วยปกป้องนางอยู่ด้านหลัง ประเดี๋ยวปลอบประเดี๋ยวโอ๋นาง หญิงสาวหันหน้ากลับไปด้วยท่าทางสะเทิ้นอาย คนทั้งสองสบตายิ้มให้กัน อิงแอบคลอเคลีย

จีอู๋จิ้งถอนหายใจ พูดอย่างผิดหวัง “น่าเสียดายที่ข้าสอนเจ้าขี่ม้าไม่ได้”

“ข้าขี่ม้าเป็นตั้งแต่ยังเล็กๆ”

จีอู๋จิ้งยิ่งหงุดหงิด “ผู้ใดช่างน่ารำคาญถึงเพียงนั้น แย่งโอกาสสอนเจ้าขี่ม้าไปจากข้า”

“ท่านพ่อเป็นคนสอน”

จีอู๋จิ้งเหลือบมองกู้จิ้งหยวนด้วยแววตาอึมครึม ด่าในใจว่าตาเฒ่าผู้นี้น่ารำคาญโดยแท้

อาจเพราะอากาศหนาวเกินไป ปลาจึงไม่ยอมว่ายออกมา ผ่านไปหนึ่งชั่วยามก็ยังไม่มีปลามาติดเบ็ดสักตัว

กู้จิ้งหยวนโยนคันเบ็ดทิ้ง “กลับบ้าน!”

“ท่านพ่อ ข้าไม่กลับไปด้วยนะเจ้าคะ จะแวะไปหอสุราก่อน” กู้ไจ้หลีบอก

หรงหยวนโย่วคิดแล้วก็เดินตามหลังกู้ไจ้หลีไปเงียบๆ เป็นระยะห่างราวสิบก้าว

เดิมทีกู้เจี้ยนหลีคิดจะกลับกับบิดา แต่จีอู๋จิ้งก็หาได้ให้นางไป